27Column Guuz Hoogaerts: Het aplomb van Ted

Wednesday 22 February, 2006

Als iemand weet wat hij wil, is het Ted Langebach wel. Bel hem op, duw hem een microfoon onder zijn neus, schiet hem aan - Ted heeft een mening, weet wat er goed aan is, weet nog veel beter waarom het niet werkt en vertelt je in één adem door  welke kant het op gaat. En welke kant het op zou moeten gaan. Maar die kant gaat het vaak niet op. Dat je een door de CIA opgeleide tekst-analyticus moet zijn om eruit te halen wat hij nu precies bedoelt ("Politiek paradoxaal discriminatie, gevoed door een dubbele morele entiteit"), is een detail: het aplomb van Ted kent geen twijfel. 

Toch schijnt hij te twijfelen over zijn aanblijven als creatief richtingaangever in Now & Wow. Ted weet dat het voor hem niet goede kant op gaat in Zuid. De laatste maanden trekt de club op belangrijke zaterdagavonden krap 2000 bezoekers, op een capaciteit van 5000 Rotterdamse concurrenten in het centrum (locatie is een gevoelig sentiment in de Maasstad, zoals u weet) weten de bezoekers veel beter aan zich te binden.

Het zijn vooral de avonden waar Ted de dikste programmatische vinger in de pap heeft, die beroerd lopen. Langebach voorspelde begin dit jaar op 3voor12.nl weliswaar dat het "urban eclectisme van de zwarte muziek verschuift naar een geconcentreerde vorm waarin het flink rechttoe-rechtaan gaat", maar dat lijkt wat N&W betreft vooral wishful thinking. Het zijn vooral de (gekleurde) inwoners van Rotterdam-Zuid en omliggende dorpen en stadjes die tegenwoordig fluitend langs de doorbitch schuren, hongerig naar de uitstekende urban-programmering van de club. De liefhebber van de 'geconcentreerde vorm' laat zich steeds minder zien. Tot verdriet van Ted.
 
Van een soepel deurbeleid moesten feesten van Ted het voorheen nooit hebben, wat ook weer deel van de charme was natuurlijk. In tegenstelling tot hoofdstedelijke neanderthalers (ook wel portiers genoemd) wisten door Ted geïnstrueerde deurteven juist heel goed wie je wel en niet binnen moest laten, en hoe je een perfecte mix van patjepeeërs en pleziermakers kreeg. Gezien de capaciteit kon je er natuurlijk op wachten dat N&W een keer in een redelijk normale discotheek zou gaan veranderen - de geschiedenis leert dat schaalvergroting afbreuk doet aan het hipheidsgehalte van clubs.
 
Ted wil (begrijpelijk) zijn creatieve ei kwijt, ook als het om allerhande kunstvormen gaat, en heeft reeds gesprekken gevoerd met andere locaties. Club Rotterdam is al genoemd; hij wordt geregeld gepolst om feesten te organiseren in Barcelona, Berlijn en zelfs Amsterdam. Typisch: als DJ draaide Ted vrijwel overal in Rotterdam - maar nooit in N&W.
 
Het heeft iets wrangs - Langebach is ontegenzeglijk de man geweest die hartgrondig kotste op de Hollandse 'Doe maar gewoon' uitgaanscultuur, en vanuit die instelling legendarische feesten heeft georganiseerd waarbij geen zintuig ongeprikkeld bleef. Maar dat dreigt de club die hij groot heeft gemaakt, de nek om te draaien.
 
Het zou Now & Wow èn Ted Langebach ten goede komen als ze doen wat hun hart hen ingeeft: N&W kan uitgroeien tot een toonaangevende urban-tempel. Terwijl de onnavolgbare invallen van Ted kleinschaliger beter tot hun recht komen.
 
Er wordt in dit land te weinig opgestapt, concludeerden we onlangs weer na het slippertje van Zalm. Ted: geef het goede voorbeeld! Scheiden doet lijden, maar de kids worden er beter van.