3DJBroadcast report Innercity: Zoek de verschillen!

Tuesday 20 December, 2005

Mega-evenementen - ze zien me er niet vaak. Te groot, te druk, te log, te on-intiem. En vaak ontsierd door onhandige of ronduit onbeschofte 'dienstverlening'. Maar voor Innercity nieuwe stijl - met een gedurfde programmering - maken we graag een uitzondering. De meeste acts kennen we al uit de clubs, maar alla, laten we eens zien hoe de helden het op stadionniveau doen.

Tekst: Alfred Bos
Fotografie: Lianne van de Laar

Die helden deden het goed en de bange vermoedens vooraf over het service niveau - of het gebrek daaraan - werden, helaas, bevestigd. Nu ben ik een door de wolgeverfde concertganger dan wel clubtijger van het type been there done that die de slakken graag zout opdient, nog wel via email card door de organisatie naar de RAI genodigd en bovendien mag een gegeven paard een beetje uit zijn gehemelte stinken, maar of de constateringen uit de volgende alinea onder het kopje 'service' vallen?

Eerst moet je, ook als gast, zien binnen te komen. Maar waar? Dat is niet helemaal duidelijk. Het dienstdoende deurpersoneel, gespitst om fouilleren, stuurt ons heel behulpzaam tot driemaal toe de verkeerde kant uit. Dan heb ik de geestige opmerkingen over 'zeker niet goed gekeken' wegens acute (en zeer tijdelijke) doofheid gelukkig niet gehoord. Eenmaal binnen volgt de kooi met fouilleersessie, waarna de garderobe een batterij kluisjes blijkt te zijn. Prima systeem. Alleen: vijf euri voor een lockertje - en zelfbediening bovendien - is een tikje grof. Dan de bonnen, alleen verkrijgbaar in setjes van negen stuks, tegen de prijs van € 10. De truc? De minimale consumptieprijs is twee bonnen. Wie na vier biertjes nog een bon overhoudt, koopt of nog een setje van negen bonnen of gooit (geeft?) zijn restbon weg. Het zijn dit soort randverschijnselen die me bij mega-evenementen weghouden. Ik ben geen koe en ik wil niet gemolken worden.

Na een stevige wandeling door de onverwarmde RAI catacomben - zo'n partyshirt is niet echt winterhard - belanden we in het Walhalla. Zeven ruimtes met eigen muziekstijl, feest! Ik ben weer het kind in de snoepwinkel en probeer mijn kwartje (in dit geval de paar uur dat ik binnen ben) zo goed mogelijk te besteden. Ik kies voor een combi van Park Hal (plus Park Foyer) en Delta Hal, en negeer de rest. Dat betekent een menu van electro, crossover en progressive.

Op het Main podium van de Park Hal staat Bart Skils de boel op te warmen en dat doet deze Amsterdamse muziekenthousiast uitstekend. De meeste DJ's brengen dynamiek in hun set door hardere en zachtere platen af te wisselen. Skils maakt golven in zijn flow door platen met veel laag te alterneren met platen waarin het hoog domineert. Het valt niet op, maar het werkt wel.

In de Park Foyer blijkt het optreden van Handel een aangename verrassing. Die ons terugvoert naar het stenen tijdperk van de dansmuziek, de vroege jaren tachtig. De act die zangeres Sanne Handel, zus Femke op bas en vriend Eric de Man achter de draaitafels en randapparatuur - tijdens enkele nummers bijgestaan door twee synchroon dansende go go danseressen - opvoeren, is onversneden new wave anno 1981. Ze spelen zelfs Eisbär van Grauzone (in 1982 een clubhit) en warmen daarmee het hart van deze grijzende clubtijger. Tussen de eigen nummers zitten een paar Blondie-achtige vloervullers. Snel opnemen, remixje erbij en de volgende Hollandse clubclassic kan in de boeken.

Voor Handel draaiden in de Park Foyer Herr Arter & Terry Toner. Ze worden door de MC afgekondigd als "de grondleggers van de electro in Nederland". Nu gun ik iedereen zijn kwartier roem, maar de grondlegger van de electro in Nederland was toch echt Wally van Middendorp, oprichter van het Plurex label (1977!) en voorman van de Minny Pops, Neerlands enige eerste electro act, al kenden we dat woord in 1979 nog niet. Goed, dat is bij deze rechtgezet.

Innercity is niet uitverkocht - en tongen beweren dat er zelfs meer kaarten zijn weggegeven dan verkocht; zou dat de huurprijs van de lockers verklaren? Dat heeft meerdere voordelen. De wachttijd aan de bar is minimaal en de gangen zijn fileloos. Zo kuier ik na afloop van het Handel concert naar de Delta Hal en hoor Benjamin Bates nog even draaien. Al kan ik me niet meer herinneren wat ik gehoord heb, want een struise Indische in leren kruippakje zoekt oogcontact. Ik lach lief terug en nu staat ze breeduit met de veters in haar minijumper te klooien. 'Lukt het?', vraag ik vriendelijk. Niet goed. Ik had moeten vragen: 'Kan ik helpen?'.

Sander Kleinenberg is superrelaxed en retestrak. En met progressive heeft zijn set weinig meer te maken. Net als veel progressive jocks is ook zijn platenkoffer in de loop van 2005 meer en meer gevuld geraakt met tracks die eerder electro zijn dan progressive. Maakt dat iets uit dan? Nee, wat mij betreft niet, goeie muziek is goeie muziek. Maar houdt deze constatering nog even vast voor zo meteen: Kleinenberg is richting electro opgeschoven.

Op de Main Stage in de Park Hal staan de Dewaele broertjes uit Gent - ook wel bekend als 2Many DJ's c.q. zanger en gitarist van Soulwax - een wereldset vol electro, harde trance-achtige techno en rock aan elkaar te mixen. Hier tiert de crossover welig en de zaal reageert uitbundig, zeker wanneer er een rocktrack wordt gedropped. Tof, denk ik bij mezelf, dit is de toekomst. Stijlen en genres vervagen, rock wordt weer dansmuziek en dansmuziek gaat rocken. Zo'n toekomst lust ik wel.

Sommige tracks van de Belgische gebroeders zijn zo electronisch en zo hard dat ze niet hadden misstaan in een set van, pak 'm beet, Marco V. Mmm, zoveel verschilt de programmering van dit jaar ook weer niet van vorig jaar, zegt mijn rechterhersenhelft tegen de linker. En dan valt het muntje tijdens de set van Tiga.

Tiga draait een stuk steviger dan de muziek die we van zijn eigen platen kennen. Het is nog steeds electro, maar dan van het soort waarin de rock zich steeds nadrukkelijker laat horen. Sterker, sommige van zijn platen hadden niet misstaan in de set van Sander Kleinenberg! Of in de crossover selectie van 2Many DJ's. Wanneer de verschillen tussen progressive en electro, en tussen electro en rock, bezig zijn te vervagen, dan groeit het hele oerwoud aan danssubstijlen naar elkaar toe. Ik ben voor!

En dan nog een conclusie, en wat mij betreft even verbazingwekkend: de thuisblijvers die teleurgesteld waren omdat hun trancehelden niet stonden geprogrammeerd, hadden ongelijk. Zowel Kleinenberg als 2Many DJ's als Tiga draaiden platen die in een set van Tiësto niet hadden misstaan. 'Hun' muziek werd dus wel degelijk gedraaid op deze eerste editie van Innercity-nieuwe stijl. Het belangrijkste verschil vormt de verpakking, de presentatie, het imago. Maar ja, luisteren doe je met je oren - niet met je ogen.

Fijne Innercity, dit jaar. Alleen kon ik dat Indische kruippakje niet meer vinden om mijn laatste consumptiebon aan weg te geven. Die hangt nu als trofee op het toilet.

Morgen zullen er meer foto's van Innercity online gezet worden.