1DJB Report: Met Bmkltsch Rcrds mee naar Parijs

Wednesday 22 February, 2012

Tom Smeets

Redacteur

Text: Tom Smeets

Het is zaterdagnacht rond drie uur wanneer in een Parijse club het publiek uitzinnig wordt. De halve zaal steekt zijn handen in de lucht bij de zoveelste break en het is er wat mistig door het dampende zweet. Het is geen Franse popster die op het podium staat, maar het Nederlandse duo TWR72. De Taped Tour is inmiddels bijna een jaar onderweg en doet voor de tweede maal de Franse hoofdstad aan. Georganiseerd door Bmkltsch Rcrds, die weer terug wilt naar een vernieuwende sound. Een nachtje doorhalen in de stad van de liefde geeft een nieuwe kijk op uitgaan. 

De naam is al goed. Nouveau Casino. Welke club heet er nou zo. Waarschijnlijk geen enkele, in Nederland al helemaal niet. Nouveau, Casino – het klinkt chique, alsof het exclusief is en waar je veel moeite moet doen om naar binnen te komen. Nouveau Casino in het Duits: Berghain. In het Engels: Fabric. Nu sta ik er binnen en hangt de geur van braaksel nog in de lucht. ‘Of iemand nog een koptelefoon heeft?’, vraagt Mike Mago. Zonder het antwoord af te wachten gaat hij door met plaatjes luisteren door zijn eigen headphones. Dus houd ik me maar een beetje stil en van de domme. Of ik nog een koptelefoon heb? – het ruikt naar ironie in de zaal. We hebben het over een Nederlandse clubavond in Parijs. Een nacht waar pak hem beet vijfennegentig procent van deejayend Nederland van droomt. Het woord discotheek is tijdens de Tweede Wereldoorlog zelfs ontstaan in de bezette Franse hoofdstad. Jazz werd er de soundtrack van de Franse rebellen en er ontstond een levendige undergroundscene van verboden clubs en cafés. Ze hadden wachtwoorden, lidmaatschappen en roulerende locaties en kregen de naam discothèque, dat platenbibliotheek betekend.

‘Had je nog een koptelefoon nodig, Mike?’, zeg ik tegen hem als hij die van hem weer af heeft gezet. ‘Nee hoor, het lag aan de plug,’ zegt hij en hij gaat weer door met zijn CDJ-2000’s te checken. Ik loop naar boven om het pand te verkennen en wacht even voordat ik me weer terug de ruimte in begeef. Het heerlijke geluid van een soundcheck in een lege zaal. De muren weerkaatsen prachtig de bassen en de hoge tonen leggen de glazen bijna in scherven. Straks slokt het publiek die tonen op. Ik loop naar beneden en Mike Mago houdt op met draaien en steekt zijn duim omhoog naar de geluidsman. ‘Oké, alles in orde. Laten we maar backstage gaan zitten wachten.’ Hij klinkt ontspannen en in de paar uur dat ik hem heb leren kennen heb ik wel door dat de vlag de lading dekt. Tijdens het eten, zojuist, was hij nog aan het opscheppen over de vorige keer dat ze hier waren. ‘Een afgeladen tent, hoor, en ze gingen helemaal los. Het was ideaal omdat het vol was, maar er ook de hele tijd mensen uit en in gingen. Daardoor heb je als club veel meer betalende bezoekers. Maar we moeten straks wel stil zijn in het hotel, de vorige keer was het rock ‘n roll met Nobody Beats The Drum en was er gedoe met bierflesjes en moest de politie langskomen. Begrijp je?’

Ik begrijp er niks van. Hoe kan een van de populairste clubs van Parijs nu afgeladen vol zijn en helemaal losgaan op een paar redelijk bekende dj’s in Nederland? Ik probeer de gemoederen nog te temperen door te zeggen dat ik nog niet weet wat voor een verhaal ik ga schrijven, omdat ik wil zien wat er gaat gebeuren, dan bespreek ik op de redactie wel of ik er ook werkelijk iets mee kan. Tijdens een biertje backstage vertelt Mike dat hij denkt dat vanavond een succesvollere avond gaat worden doordat ze een nog betere line-up hebben. Hijzelf opent, vervolgens Bobmo, dan TWR72, om te eindigen met NT89. Een betere line up dan de vorige keer met Nobody Beats The Drum, RipTide, Bart B More en toen ook Mike Mago. Het zal wel.
Hoe zijn ze hier gekomen? De Nederlandse Taped Tour is vorig jaar van start gegaan. Als het kleine broertje van Bmkltsch’ andere clubnacht, Dum Dum, is het een eclectische avond met ‘future techno’, techno, disco en garage. Het idee is dat het een constante tour door Nederland is en elke drie maanden terugkomt bij eenzelfde locatie. Het concept is in Parijs gestart. In samenwerking met exportproject Plastic Dreams van Muziek Centrum Nederland organiseerde Bmkltsch Rcrds in juli een avond in Parijs onder de naam Taped, met Nobody Beats The Drum, RipTide, Bart B More en Mike Mago dus. De club was vol en gelijk werden afspraken gemaakt om de avond op regelmatige basis te laten terugkeren naar de Franse hoofdstad. Het succes bracht het Utrechtse label op het idee om Taped ook in Nederland te presenteren onder de noemer Taped on Tour. Een feest dat op tournee is.  

Als de club om twaalf uur opengaat, komen de eerste hipsters rustig binnen. Een publiek van tussen de twintig en de dertig jaar dat het liefste op grootse wijze gaat stappen. Want als het om clubs gaat, is Nouveau Casino samen met de Social Club de hors concours van Parijs. Met maar een capaciteit van vierhonderd man ademt het exclusiviteit uit. Op de zaterdagavond wil jij één van die vierhonderd mensen zijn. Het interieur is daarentegen louche. Er is een grote dansvloer met een stalen plafond dat regelrecht uit Mad Max Beyond Thunderdome lijkt te komen.
Al na een kwartier staat de zaal al halfvol. De binnenkomende bezoekers snellen naar de dansvloer alsof het de Drie Dwaze Dagen waren. Mike Mago is net begonnen maar speelt nu al voor een gezellig volle ruimte. Het zweet begint langzaamaan op zijn voorhoofd te gutsen terwijl hij met zijn funky house het publiek mores leert. Opeens is er het besef dat hier iets bijzonders gebeurt. Vergelijk het eens met een gemiddelde clubavond in Nederland. De opwarm-dj’s draaien vaak voor een lege zaal, omdat het publiek simpelweg pas laat binnenkomt. 

Niet in Parijs. Clubben is daar clubben. Hardgaan vanaf de eerste seconde dat de zaal opengaat. Na een uur wordt er Mike Magoooeee geschreeuwd. Alsof hij de reïncarnatie van Serge Gainsbourg is. De held van Parijs. Elke track is raak. Elke break zorgt voor nieuw gejuich. Dit is het. Het publiek waar je als dj naar op zoek bent. De bezoekers zijn er niet om te praten, maar om te dansen. Het verschil tussen een geweldig clubpubliek en een briljant publiek, tussen bijzonder en fenomenaal, tussen de dood en de gladiolen. Misschien wordt er om zijn eigen tracks nog wel het hardst geschreeuwd. Mike Magoe, Mike Magoé, Mike Mago. Eventjes slaat de verbazing over in verwarring als een Française vraagt of dit Mike Mago is. Ze blijkt op dj Mago uit Montpellier te zijn afgekomen en niet op het opperhoofd van Bmkltsch Rcrds.
Om half twee is Mike klaar en is het de beurt aan een Fransman genaamd Bobmo. ‘Die is eigenlijk vanuit de club geboekt om de avond iets beter te verkopen’, legt hij uit. Wat blijkt: het is juist hij die het publiek niet weet te pleasen. Juist hij waar de uitbundige hipsters niet op los gaan. Er is niks op zijn platenkeus aan te merken of zijn draai-skills. Alhoewel hij misschien wel eventjes een geluidskaart in zijn laptop had moeten stoppen in plaats van meteen de plug. Maar hij heeft geen performance. Hij koekeloert naar achterin de zaal terwijl hij zijn handen een beetje als een magnetiseur langs z’n dijen houdt. 

‘Jeetje, wat heb ik er zin in, vertelt Tom Doorschodt tijdens het optreden van Bobmo. Samen met Roger van der Zwan vormt hij The Walk & Rogerseventytwo. TWR72, omdat dit tot meer zichtbaarheid op posters leidt. Het duo is misschien nog niet zo heel groot in Nederland, maar ze zijn het afgelopen jaar lekker bezig geweest. Ze hebben een goede naam opgebouwd met ongelofelijk veel remixen. Maar frappant is dat ze juist vooral gigs buiten Nederland krijgen. In Frankrijk slaat het aan, maar ook België en Duitsland vallen voor hun, door BBC Radio 1, bestempelde ‘future techno’. Rogerseventytwo is zelfs net terug van een drieweekse tour door Australië.

Als ze rond half drie het podium betreden is toch een beetje het uur van de waarheid aangebroken. TWR72 doet wat het moet doen. Ze beulen het publiek af met hun met bas doordrenkte platen. De voorste rijen steken enthousiast hun handen in de lucht, jongens springen en schreeuwen de weinige teksten mee. Meisjes slaan op het podium mee met de beat. Het gevoel van popsterren hangt in de lucht en doet vermoeden dat het een goed idee is om vaker jonge, Nederlandse acts naar de Franse hoofdstad te laten afreizen.
Maar eigenlijk leert de Frans clubattitude dat het een goed idee is voor de gehele Nederlandse clubscene om eens te gaan kijken. Het is bijna alsof men in Nederland is vergeten hoe het is om te clubben. De vrijheid-blijheidsfeer waarvan iedereen zegt dat die in de begindagen van de house aanwezig was, leeft in Parijs nog wel. Uitgaan is er nog steeds de ultieme vorm van escapisme. De energie die loskomt in Nouveau Casino is je reinste rock ‘n roll. Het is als een bokswedstrijd waarbij de bezoeker er alles aan doet om niet te verliezen. Ze kijken naar de dj met een blik van: wie moet waar worden afgedroogd? Het beleid van de avond is er ook zodanig op aangepast, vertelt de stagemanager van de avond. ‘Het eerste uur is de entree gratis, waardoor de jonge energievolle bezoekers als eerste op de dansvloer staan. Die gaan echt helemaal los, wat een goede atmosfeer voor de rest van de avond creëert.’

In Nederland geven we doorgaans niet zoveel warmte aan de energiekelingen van de dansvloer. Er wordt vaker geïrriteerd gekeken als je tegen iemand aanstoot dan dat ie gezellig meedanst. Er lijkt dan ook iets aan de hand rondom de Franse clubnacht. Je ziet de hippe jongens en meisjes helemaal losgaan op de tracks, wat opvallend is omdat dit vanaf het begin gebeurt. Mensen schamen zich niet om op een lege dansvloer los te gaan. Uitgaan is er geen sociale bezigheid, alhoewel er opvallend meer lipcontact is in de club, en de bezoekers komen werkelijk voor de dj’s. Het is prijzenswaardig dat dit met zoveel onversneden liefde wordt gedaan bij, laten we wel wezen, niet zulke idioot grote namen. Bmkltsch mag trots zijn op deze magistrale avond in de Franse hoofdstad.