28Erick E is klaar met de platte-zooi-parade

Wednesday 27 April, 2011

Soms heb je dingen niet helemaal in de hand. Erick E, RoXY legende en voormalig DMC kampioen van Nederland, raakte de weg kwijt in een droevig woud van scheve petjes, overspannen dansvloeren en handen die wel in de lucht gingen voor Detroit, maar niet voor een fatsoenlijke technoplaat. Erick Eerdhuizen is er klaar mee: “De Pacha Ibiza is net een grote skihut.”

Door Eric van den Bogaard

We ontmoeten elkaar in Café-restaurant Amsterdam op een steenworp afstand van het Westergasterrein. Erick E is inmiddels een familieman, maar heeft nog steeds de jongensachtige, energieke uitstraling van de dj die hoogtij vierde als resident van de RoXY begin jaren negentig.

Toch zullen de meeste clubbers van nu Eerdhuizen vooral kennen als de man achter Sneakerz, een concept met hap-slik-weg house dat is ontsproten uit de electrohouse beweging van halverwege het voorbije decennium. Op mijn vraag hoe het zover heeft kunnen komen antwoordt Eerdhuizen: “Het begin van Sneakerz, dat we als 1Management hebben opgezet om onze nieuwe dj’s een platform te bieden, viel samen met de opkomst van de electrohouse met artiesten als Fedde [le Grand, red.] en Mason.”

“Die sound explodeerde en wij waren de Nederlandse exponent ervan. En er gebeurde ook echt iets, op die feesten ging het echt los! Ik vond het een hele interessante muzikale periode. Maar er kwamen variaties op de sound die steeds commerciëler en makkelijker werden, totdat ik onderdeel werd van een sound, van een scene, die steeds minder mijn scene werd.”

“Dat is een hele bizarre situatie. Je wordt in line-ups geplaatst en komt op bepaalde plaatsen te staan tot het moment dat ik tussen dj’s stond geprogrammeerd die niet mixen maar snijden en het liefst niet meer dan twee minuten per plaat. En ik maak een overgang en nog een overgang en voor dat publiek, dat inmiddels gewend is aan heel veel prikkels in een set, is dat saai. Er gebeurt veel minder. Maar ik sta ertussen als headliner, ze hebben me voor de hoofdprijs geboekt. Maar ik lever niet af voor dat publiek. Dat is er geleidelijk aan ingeslopen. Je merkt dat je niet meer op je plek bent.”

Het besef dat de mainstream housewereld niet meer de zijne was werd versterkt op Ibiza, het Atlantis van de dance dat voor Erick E in ieder geval figuurlijk grotendeels is vergaan: “Twee jaar geleden was ik op Ibiza en ben ik serieus alle clubs afgegaan. En ik heb alle dj’s gehoord en dan hebben we het over de groten der aarde in house land: Morillo, Guetta heb ik gehoord, Sanchez… Noem het hele rijtje maar op. En ik ben echt verbitterd thuisgekomen, want ik hoorde alleen maar herkenbare deuntjes. Alleen maar classics in een 2009 jasje. Red Hot Chilli Peppers, Daft Punk, Coldplay, vul maar in. En weer dat publiek handen in de lucht en meezingen… En dan sta je in de Pacha, het Mekka van de house. En het is voor mij gewoon een grote skihut. Dit zijn dj’s die meer dan 50.000 per avond krijgen he? Er is geen enkele muzikale opvoeding. En toen dacht ik: ‘Dit is voor mij niet de toekomst van de dansmuziek!’”

“Vervolgens ging ik naar Cocoon in Amnesia en dan sta ik op het terras te luisteren naar Villalobos of Locodice en mensen gaan er helemaal los op muziek die ze niet kennen, of althans voor een groot gedeelte. Dat heeft echt mijn ogen geopend. Dit is waar het om draait en niet die platte-zooi-parade!”

Een tweede jeugd

“Daarom ben ik al een tijdje bezig met terug gaan naar de basis. Ik word nu gebracht als ‘Erick met zijn nieuwe sound’. Maar ik ben inmiddels een ouwe lul en heb lang in de RoXY mogen draaien en de sound die ik daar draaide verschilt eigenlijk niet zoveel met wat er nu weer speelt. Je merkt dat mensen die met techno en minimal bezig waren nu weer meer met house bezig zijn. Het is weer warmer en funkier geworden. En ik moet die mensen heel dankbaar zijn, want daardoor is weer een platform ontstaan waardoor ik weer iets gevonden heb waar ik mijn ziel en zaligheid weer in kan stoppen. Ik heb ook aan de mensen bij mij op kantoor gevraagd of we niet iets kunnen creëren in kleine zalen, waarvan ik weet dat ze goed geluid hebben en waar ik de hele avond kan draaien. Hopelijk vinden mensen dat leuk en heb ik weer plezier in mijn avond.”

De zoektocht naar plezier krijgt gestalte in de vorm van de E5H (Eerdhuizen 5 Hours) Tour, een ronde langs intieme clubs en poppodia waar Erick Eerdhuizen de hele avond draait. De platte boekingen zijn goeddeels verleden tijd: “Ik reed drie keer heen en weer op een zaterdag en kreeg overal goed betaald. Maar als je dan alsnog naar huis gaat met een rotgevoel omdat het allemaal niet was waar je op hoopte. Tsja… Je houdt dat ook niet lang vol he? Ik bedoel; ik ben nu 41 en ik draai al twintig jaar. Ik wil nooit roepen van ‘het is mijn zoveelste anniversary’, dat vind ik helemaal niks. Maar als je het al zo lang doet als ik, heb je wel die prikkel nodig.”

“Ik wil niet klagen hoor; mensen die tachtig uur in de week schoonmaken, die hebben het zwaar! Ik niet, dat moet je altijd relativeren. Maar je geeft energie en krijgt het met een beetje geluk ook terug en dat maakt uiteindelijk waarom je het zo leuk vindt om te doen. En dat was steeds minder aanwezig, laat ik het heel voorzichtig zeggen. Ik probeer nu echt iets te creëren waardoor dat goed gevoel terugkomt.”

DJB: Onlangs draaide je op Crackfinder in De Bunker. Ik hoorde dat je toen zelfs vond dat Aron Friedman en Brent Roozendaal commercieel aan het draaien waren?

“Ja, maar dat was heel grappig. Voordat zij draaiden, draaide die Turkse jongen?”

DJB: Onuz Özer?

“Ja! Die draaide heel diep en ingetogen. En zij hadden zoiets van: ‘Erick komt zo, dan moet het wel aan staan!’ Dus ze draaiden The Man with the Red Face, allemaal dat soort dingen. Op dat moment kom ik binnen en ik hoor drie van dat soort platen achter elkaar. Dus ik dacht: ‘Shit, ik heb helemaal geen classics bij me!’ Toen heb ik dus iemand mijn autosleutel gegeven van: ‘Pak alsjeblieft nog even een map uit mijn auto, daar zit nog een classic in, dan kan ik die in ieder geval draaien!’ Ik was echt aan het rekenen: hoeveel classics heb ik bij me?”

“Ik was nog nooit van m’n leven in die Bunker geweest. Maar ik mag nu wel zeggen dat het de boeking van het jaar is geweest! Ik kwam er echt zenuwachtig binnen, want ik was al gewaarschuwd dat we echt even de underground in zouden gaan. Normaal gesproken heb ik een bepaald beeld van een locatie en daar klopt vervolgens geen reet van, maar alles wat ik nu had verwacht klopte ook: een donker hol met bouwlampjes die aan en uit gaan. Lekker geluid, en gaan maar. Ik vond dat zo een te gekke ochtend qua sfeer.”

“En dan nog zijn er mensen die achteraf op internet negatief zijn. Ik ben me bewust van mijn imago. Het is ok, het heeft tijd nodig. Maar ik was muzikaal gezien echt weer thuis! Die set staat ook online op Soundcloud en als ik ‘m zelf terugluister is het alsof ik in de RoXY ben: techy, warm, hier en daar een vocaaltje, dan weer vol gas. Ja, zo draaide ik vroeger altijd! En in De Bunker kon dat zo goed. Je staat daar met allemaal mensen die dat voelen. Dat was voor mij het hoogtepunt van het jaar, klaar!”

DJB: Grappig dat je ook weer zenuwachtig bent.

“Ja, maar dat kwam ook doordat ik het idee had dat er een aantal mensen stonden, dj’s en producers, die stonden van: ‘What the fuck komt Erick E hier doen?’ Veel mensen dachten in eerste instantie ook dat het een geintje was. Aron en Brent zijn natuurlijk altijd wel van de witz.”

“Nu ik terugdenk: ze probeerden ook vier uur lang een microfoon aangesloten te krijgen om mij om te roepen. Maar uiteindelijk was het perfect dat dat niet lukte. Het is niet nodig om te roepen dat ik er sta, sommigen hebben het misschien niet eens doorgehad. Dat maakt niet uit. Laat me gewoon lekker draaien, de muziek spreekt voor zich.”

DJB: Kun je Erick E nog boeken? Of alleen Erick Eerdhuizen?

“Je kunt Erick E nog wel boeken. Ik wil ook niet betweterig zeggen tegen iemand die mij boekt dat hij Erick E niet kan boeken, dat je Erick Eerdhuizen moet boeken. Ik ben al heel ver in hoe ik mezelf zie als artiest, dj. Maar dat betekent niet dat iedereen in Nederland dat ook begrepen heeft. Snap je? Ik kan niet een keer Erick E bij het grof vuil zetten.”

DJB: Je komt over alsof je te aardig bent om voor jezelf te gaan en duidelijk een richting te kiezen.

“Ik weet dat het een karaktereigenschap van me is dat ik altijd op de stoel van een ander ga zitten. Dat ik voor een ander ga denken. Dus daar zit wel wat in wat je zegt. Maar ik zie het ook een beetje als missionariswerk. Ik kom een bepaalde sound brengen en mensen gaan er in mee. Of ze gaan naar huis, dat kan ook.”

De E5H Tour langs clubs en poppodia loopt tot 15 mei. Zie www.1management.nl voor data en locaties.

Binnenkort zal Erick Eerdhuizen maarliefst tien tracks tegelijk releasen op het nieuwe Smaakstof Recordings: www.smaakstof.nu