1In de studio met... Secret Cinema

Friday 1 April, 2011

Eén van ’s lands meest lang actieve technoproducers is Secret Cinema. Twee releases die op het puntje van de tong van elke technoliefhebber liggen zijn Timeless Altitude – onlangs opnieuw uitgebracht – en Mary Go Wild. Al was die laatste onder zijn Grooveyard alias. Maar ondertussen is het tijd voor een nieuw Secret Cinema album. Een heus conceptalbum, waarvan uw redacteur bijzonder onder de indruk was. Een studiosessie werd dan ook al snel een uitgebreide introductie op dat album. Toch zal ik mijn best doen mijn aandacht in dit stuk vooral te richten op de studio waar muziek maken zichtbaar belangrijker is dan een opgeruimde kamer.

Tekst: Michael Oudman
Foto’s: Suzan Geldhoff

Na op goed geluk aangebeld te hebben op de onderste van de twee bellen waar “Secret Cinema Productions” op stond word ik vrolijk begroet door de hoed-dragende Rotterdammer. “Wil je een stroopwafel bij je koffie? Ik heb er al drie op, ze zijn ook zo romig!” Via een met pluche banken ingerichte bioscoop kelder belanden we in een heerlijk rommelige studio. Een studio waar – tot mijn verrassing – maar weinig aan het nieuwe album gewerkt is. Dat is namelijk vooral bij Verheij thuis, gewoon, op de laptop gemaakt.

“Ik heb nu in acht weken tijd een dubbelalbum eruit geknald, eigenlijk doordat mijn studio weer naast mijn slaapkamer was” vertelt Verheij nadat hij uitlegde dat hij vroeger boven zijn studio woonde. “Ik heb het studiotje weer waar ik het eerst had, en dat is wel bevallen, dus ik laat het maar daar staan.” De studio waarin we zitten staat dus vol met spullen die niet op het album gebruikt zijn. “Normaalgesproken gebruik ik dit wel, om het uit te mixen, maar het ging zo snel, en het klinkt allemaal prima, dus waarom niet.” Als ik vraag waarmee het album – Minerals getiteld – gemaakt is, is het antwoord kort maar krachtig. “Een laptop en Studio FL.” Een werkwijze die hij al een jaar of acht gebruikt.

Ondanks de aanwezigheid van analoge gear blijkt de computer al sinds het begin de ruggengraat van zijn producties. “Mijn eerste plaat is ook helemaal op de computer gemaakt” vervolgt hij zijn verhaal. “Dat was Meng Syndicate – Sonar System, in ’91 geloof ik. Toen was ik zeventien ofzo. Dat was een computer met 512kb geheugen, en daar heb ik zelfs nog dingen mee kunnen samplen, met een samplertje van dertig gulden, in elkaar gesoldeerd. Daar heb ik een hele plaat mee gemaakt toen.” Dat apparaat heeft voor Verheij een verlangen aangewakkerd naar een apparaat waarmee hij alles kon doen op produceervlak. “Dat was toen nog niet echt beschikbaar. Ik had wel een MPC 3000. Daar kon je mee samplen en sequencen, maar ik miste wel bepaalde filter en synth mogelijkheden. Uiteindelijk bouw je toch uit naar een grotere studio. Waarbij ik wel altijd spullen kocht die wat meer konden dan de rest. Dus een Kurzweil, die een sampler en synthesizer in één was bijvoorbeeld. En dus die MPC. Ik hield altijd alles redelijk compact.” Als ik concludeer dat hij dus niet ergens rekken vol synths heeft, beginnen zijn ogen te glinsteren, en antwoord hij “In de gang hier staan wel allemaal synths… Je moet je geld ergens aan uitgeven.”

De Kurzweil, die nog op het bureau in de studio staat, heeft hij niet zo lang geleden uit de kast getrokken om een track mee te maken die vernoemd is naar het apparaat. Die is in 2009 verschenen op Cocoon. “Alle Mary Go Wild’s en Secret Cinema’s uit het verleden heb ik allemaal met dat ene instrument gemaakt. Dus ja… Never change a winning team! En ja, het was gelijk weer raak op de een of andere manier. De beats waren allemaal digitaal, maar ik had dan een akkoord gespeeld, dat gesampled – het kwam ook uit een digitale synth uit de laptop. Dat akkoordje had ik dan weer in de Kurzweil bewerkt, en dan kreeg het toch weer zo een lekker, ja, analoog, of organisch gevoel. En het loopt er ook allemaal net een beetje naast, met zo een processortje van niks. En dat is juist de charme. Er zitten ook hele mooie strings in, en die heb ik ook gebruikt voor die track.” Een beproefd recept, maar toch staat het apparaat al weer een tijd werkloos stil. “Dan zie ik weer zo een stapel harddisks, en dat moet ik alles doorkoppelen, en moeilijk doen. Uiteindelijk heb ik het allemaal weer aan de praat gekregen, en zelfs nog iemand op internet geholpen, want die zag dat ik zo een dingetje had gekocht van USB naar SCSI – zo een hele oude communicatietaal tussen allerlei harddisks, en computers en synthesizers – en ik wist van vroeger dat je Aspi for Dos moest installeren op een pc want anders leest die de SCSI niet. En die andere gast die wist dat niet, dus toen heb ik ‘m gezegd ‘dan moet je gewoon dit installeren’. Tijden veranderen. Nu is het gewoon één laptop en een scherm er aan vast.”

Als ik Verheij vraag naar zijn werkwijze, verteld hij dat hij voor Minerals voor het eerst zichzelf een deadline heeft gegeven. “Binnen acht weken een album. Dat heb ik nog nooit gedaan. Normaalgesproken maak ik gewoon muziek, en van alle tracks die ‘over’ zijn compileer ik dan een album, of een maxi single. De werkwijze verschilt heel erg, want ik houd van het experiment, en ik wil toch altijd wel iets anders doen dan wat ik al eerder heb gedaan. Dus meestal begin ik van voor af aan. Dan kom je een geluidje tegen, en dan wekt dat weer dat geluidje op, en dat wekt weer dat op, en zo wordt er een song gebouwd. Maar de grootste klappers zijn altijd de nummers waar je mee wakker wordt. Als een soort zombie loop je de studio in, en dan doe je dat. Dat zijn ze. Altijd! Dat was dus ook met die Kurzweil track, toen werd ik wakker, en dacht ik ‘ik ga die Kurzweil uit de kast halen, en dat akkoord dat in die synth zit ga ik samplen’. Ik wist al helemaal wat ik moest doen. Zo een nummer is dan in een uur af, dan stuur je dat op, en dan vindt iedereen het geweldig. Dan denk ik zelf ‘simpeler kan niet’, maar er zijn eigenlijk wel gewoon maanden van experimenteren aan vooraf gegaan.”

“Door de tijdsdruk nu heb ik mezelf binnen een kader geplaatst. Het moest gewoon eenvoudig blijven. Als je eindeloos de tijd hebt, dan ga je ook eindeloos door, en dan is het misschien wel nooit af. Het kan altijd beter. Je moet het goed vinden, en er vaak naar kunnen luisteren. Als je het dan de wijde wereld in gooit, ga je weer op naar de volgende.”

Zoals eerder vermeld is Verheij een vervent gebruiker van Studio FL. Ook live gebruikt hij het programma. “Ik gebruik het heel lang. Er zijn veel mensen die het in de studio gebruiken, maar ik denk alleen dat er maar weinig mensen zijn die er ook live mee optreden. Met twee laptops dus. Op de ene een track die ik live bewerk, en op de andere kan ik alvast een nieuw nummer inladen. Dat mix ik dan door alsof het platen zijn. Zonder midi connectie. Gewoon pitchen. Ik heb een knopje gemaakt wat de pitch nadoet. Alles zelf geprogrammeerd. Zo maak ik de nummers. Heel dynamisch op het podium. Het is alsof het mijn gitaar is. Als je thuis gitaar speelt, ga je op het podium niet ineens drummen. En ik vond dat ik in Ableton altijd heel erg gevangen bleef. Dan zou ik maximaal zestien tracks kan gebruiken – dat zou al heel veel zijn in Ableton – en dat ik over die tracks dan ook elke keer alleen maar dezelfde filters en reverb enzo kan gebruiken. Je kunt niet ineens het hele nummer omgooien als er geluid uit komt. Dat zou wel kunnen als ik twee Abletons zou gebruiken, en elk nummer opnieuw zou doen. Maarja, dan kan ik net zo goed FruityLoops gebruiken. En ik vind het leuk om net even wat anders te doen dan wat iedereen doet. Iedereen Ableton, ik Studio FL. Iedereen Studio FL, dan ga ik Ableton gebruiken. Of iets anders.”

Minerals van Secret Cinema ligt 25 april in de winkels. Tot en met mei zal Secret Cinema nog door het land toeren. Onder andere Factory 010, Café D’Anvers, Huize Maas, Westerunie, Paard van Troje, Patronaat en de Whoosah worden aangedaan tijdens die toer.