DJB Report: International Filmfestival Rotterdam: Levende bowlingkegels en stilettohakken

Friday 28 January, 2011

Hudson Mohawke en Palmbomen op een filmfestival? Wel in Rotterdam, waar de VPRO voor het eerst en met succes een filmnacht organiseerde en gelijk maar wat bandjes en dj's boekte. Waardoor het een lange nacht werd voor filmliefhebbers met een groot muziekhart.

Tekst & foto's: René Passet

Slaaptekort. Je ergste vijand tijdens een filmfestival. Met kleine ogen vier films per dag pakken is een stuk zwaarder dan met een frisse kop. Maar als die jongens en meisjes van 3voor12 ineens feestjes gaan geven tijdens het Filmfestival Rotterdam, is er geen ontkomen aan. Zeker als Hudson Mohawke, Lola Kite en Palmbomen op de poster staan. Die laatste weet het uberhippe publiek in de Rotterdamse Schouwburg aanvankelijk maar matig te boeien. Maar zodra de eerste italo-beats in zijn set opduiken, komen de stilettohakjes om ons heen alsnog in beweging.

Een verdieping hoger kijken een paar honderd mensen naar de nieuwe film van Danny Boyle. Ik ga 127 Hours later deze week zien, maar de eerste berichten over de opvolger van Slumdog Millionaire zijn erg positief. In de kleine zaal is het inmiddels dringen, dankzij DJ Sandeman die een energieke mix draait van scheve electrobeats, vuige disco en bass heavy house.

"Heb jij nog een film gezien vandaag?" roept een meisje in rode panty's in het oor van haar vriendin. Ze schudt ontkennend. Wij wel. Na een boeiende debuutfilm over verveling (Winter Vacation) en een dendenderende Aziatische vechtfilm (Reign of Assassins, gaat dat zien!) onder productie van John Woo was Curling een fijne afsluiter van de eerste filmfestivaldag. Altijd fijn als er tussen je eerste films gelijk een paar bijzondere zitten.

Curling is beslist bijzonder. Wie een hekel heeft aan losse eindjes vermijdt deze film van de Canadese regisseur Dennis Côté echter als de pest. En wie gewend is aan de snelheid van Hollywoodpulp heeft ook weinig te zoeken bij het trage, onheilspellende Curling. Curlingfans zelf ook trouwens, want er zit meer bowlen in de hele film dan het suffe geschuif over ijsvloeren.

Nee, Curling gaat over vertrouwen. Over een sociaal netwerk hebben. Vrienden. Vader Jean-Jacques heeft nauwelijks vrienden. De mensen die wel om hem geven laat hij echter niet toe in zijn sores. Zijn wantrouwen naar de wereld gaat zelfs zo ver dat hij zijn 12-jarige dochter nimmer naar school heeft gestuurd. Liever leert hij haar zelf rekenen. Veel veiliger.

Dat die situatie onhoudbaar is, snapt Jean-Jacques (getooid met een imposante Boratsnor) zelf ook wel. Maar voor het zo ver is verschijnt er een gothicmeisje, loopt pappa rond in een bowlingkegelpak en doet zijn dochter een gruwelijke ontdekking in het bos. Daarmee zet regisseur Côté ons aardig op het verkeerde been, zoals hij na afloop van de film persoonlijk ook beaamt. Het is dan al ver na middernacht, maar veel mensen zijn blijven zitten om antwoorden te krijgen van de zwaar getattoeerde Canadees. "Zo gaat het altijd", grijnst Côté. "Maar mijn film gaat niet over moord, mijn film gaat over mensen."

Curling draait vanavond om 18.30 uur in de Schouwburg en donderdag 3 februari in Lantaren/Venster


De onbekende DJ


Palmbomen


Sandeman