4SAE Audiobot Session: Darko Esser

Wednesday 8 December, 2010

Het is wederom tijd voor een nieuwe SAE Audiobot Competition. Na een geslaagde editie met technoveteraan Steve Rachmad zijn we onlangs de SAE studio ingedoken met een producer die nog niet zo lang geleden zijn eerste album uitgebracht heeft. Iemand die bovendien een klassieke scholing heeft gehad en dus makkelijk hoort of een track goed in elkaar steekt. Iemand die speciaal voor dit project vanuit Nijmegen naar Amsterdam is gekomen in de week nadat hij in de Berghain heeft gedraaid. Darko Esser.

Michael Oudman
Beeld: Klaas Kleiterp

De gelukkige die samen met Darko zijn track mag afmaken is Bas van Vuurde, Baszline. Darko vond zijn track The Detroit Daily het meest geschikt om mee de studio in te duiken. En zo geschiedde. De studio engineer is net als de vorige keer Marco Spaventi. Bas blijkt geen MIDI te hebben gebruikt, alles is live ingespeeld. "Meestal jam ik wat, waarna ik later dingen knip en aan elkaar plak." Enigszins onzeker vraagt hij het ervaren duo of het een goede manier is van werken, antwoorden beide bevestigend. Marco: "Natuurlijk, als het doet wat het moet doen." Darko vult hem aan. "Er is geen specifieke juiste route, iedereen doet het anders." Als Bas zich hardop afvraagt hoe dat in zijn werk gaat bij een remix zegt Darko "meestal krijg je acht of zestien bars. Losse delen dus. Sommige mensen willen alle sporen krijgen voordat ze beginnen. Maar soms gebruik je maar twee delen, alleen een hi-hat of een vocal." Marco vindt ook dat het afhangt van de muziekstijl.

Over tonen
Zoals gewoonlijk luisteren we de track met z'n allen voordat het grote aanpassen en polijsten begint. Darko weet meteen weer wat er niet in de haak was met de track: niet alle geluiden zijn van dezelfde toonsoort. De baslijn loopt niet helemaal zoals het hoort. Volgens Darko is het nu iets minder praktisch dat er niet met software instrumenten gewerkt is. Het aanpassen van de geluiden moet nu op een manier die omslachtiger is. "We moeten de noten scheiden zodat we ze in een sampler kunnen laden en de pitch kunnen veranderen" legt Marco uit. Al snel na het ontleden blijkt dat slechts één noot buiten de toonsoort valt. Bas is benieuwd hoe het komt dat Darko zo snel hoort wat er niet aan klopt. "Is het iets wat je gewoon geleerd hebt uit ervaring?" Het antwoord is ontkennend. "Ik ben klassiek geschoold, heb jaren piano gespeeld. Dan weet je dus wel wat over toon soorten. Dat neemt niet weg dat je soms nog steeds vast raakt in een loop, dat je niet meer hoort wat je aan het doen bent. Als je het dan een dag later terugluistert vraag je jezelf af wat je in gódsnaam aan het doen was." Bas excuseert zich nog voor de baslijn, die hier en daar wat vals klinkt. Darko spreekt hem tegen. "Soms kan dat juist fijn zijn. Het voegt iets geks en vreemds toe aan een track wat hem juist interessant kan maken."

Na enige mate van fijnslijperij moet toch echt besloten worden welke kant het op moet gaan met de track. Marco vindt dat het wat meer funky mag zijn. "Het is jouw track" zegt Darko tegen Bas, "maar het kan denk ik geen kwaad om wat meer drums, piepjes of ploinks toe te voegen. Het mag allemaal wel wat spannender wat mij betreft." Uiteindelijk worden de rollen definitief verdeeld: Marco bedient de knoppen en Darko en Bas sturen aan. "Misschien kun je wat meer 808 geluiden gebruiken, zoals je al begonnen was" vervolgt Darko de sessie. Darko en Marco leggen Bas verder uit dat enkele sporen iets te veel gepitched zijn, waardoor het geluid niet goed klinkt. Voor dat ik er erg in heb heeft het rijmende duo al weer een verandering gemaakt waar het zeer tevreden over is. "Kijk, nu is de track veel meer gebaseerd op de groove" aldus een blije Darko. "Veel funkier!" vult Marco aan.

Extra ingrediënten
Alleen wat extra drums maken de track nog niet naar de zin van Marco. Enthousiast roept hij "laten we nog een clap toevoegen". Als we de track daarna met zijn allen nog een keer terugluisteren verschijnt er een grote grijns op het gezicht van Darko. "Dit is funk!" Zichtbaar blij met het resultaat zegt hij "Niet alles zit helemaal op de juiste plek. Dat maakt het een stuk menselijker." Ik kan eigenlijk niet anders dan hem gelijk geven. Maar toch zit het Marco niet helemaal niet lekker. "Ik weet eigenlijk niet of het er wel zo goed bij past." "Misschien is het wat te off-beat hè?" Uiteindelijk wordt besloten om het off-beat idee te laten varen en het bij een klap op twee en vier te laten.Marco legt dan uit dat het de truc is om een goede clap te vinden bij de juiste kick. "Als je de twee gevonden hebt moet je ze groeperen, en als groep door de compressor halen." 



Wederom is het tijd om de track weer even van voor tot achter kennis te laten maken met onze trommelvliezen. Ineens, aan het einde van de veert Darko op. "Hey, dit klinkt eigenlijk helemaal niet als dezelfde track. Dit idee wat je hier hebt, kun je beter bewaren voor een andere track. Het klinkt nu alsof er een andere track in komt. Het is verleidelijk om veel ideeën in één track te stoppen, maar meestal voegen ze niet veel extra's toe aan de track. Dit klinkt gewoon vreemd, het komt er ineens in, en sterft dan af. Zonder dat er echt iets mee gebeurt." Bas is niet voor één gat te vangen en vraagt of het niet een idee is om het dan maar door de gehele track te gaan gebruiken. Darko vindt dat het niet past qua geluid, maar Marco stelt nog voor om het idee opnieuw in te spelen in de juiste toonsoort. Uiteindelijk wordt idee toch gebruikt, maar niet zonder de noot dat teveel ideeën in één track niet werkt.

Aan alles komt een einde
Zo'n dag in de studio duurt altijd te kort. Aan afmixen komt het trio sowieso niet meer toe, daar wordt nog een extra sessie voor ingelast, maar gelukkig kan nog wel tijd gevonden worden om de boel wat soepeler te laten lopen. Er worden extra stabs gebruikt om het einde van de break te introduceren, en de strings worden subtiel uitgefade om een mooi einde te maken. Ineens duikt vanuit het niets een spoor op dat tot dan toe aan de aandacht van de heren is ontsnapt. "Ha, ik snap er nu even helemaal niets meer van" verzucht Darko. Het spoor wordt verder met rust gelaten, maar er wordt nog wel even een 909 toegevoegd. Twee baslijnen is misschien te veel van het goede volgens Darko, maar Marco vindt dat het toch opgenomen moet worden en verdeelt de rollen voor de laatste keer. Darko bedient de faders en Bas de synth. Het doel is om tot een natuurlijk voelend resultaat te komen. "Ik heb meer vingers nodig!" roept Darko. Als de track min of meer vormen van een tranentrekker aan begint te nemen wordt besloten er definitief een punt achter te zetten. De rest is voor een volgende keer.

De eerste helft van die volgende keer schitterde uw verslaggever de eerste helft van de sessie in afwezigheid. Door een fikse winterse bui kwam ik rijkelijk te laat aan, op het moment dat Marco en en Bas pauze hadden. Darko kon er helaas niet bij zijn. De heren deden verslag. "Het werd me eigenlijk wat te housey" zegt Bas. "We hebben het wat meer techno gemaakt door weer wat geluiden weg te halen." Snel gaan we de studio in, en de track blijkt inderdaad wat rauwer aan te voelen. De tweede sessie bestaat uit fine-tunen en weggooien. Het meeste werk is al gedaan, en de heren richten zich op de details. Lijnen worden opnieuw ingespeeld, en er wordt wat geëxperimenteerd met het arrangement. "Misschien is het beter om even opnieuw te beginnen met arrangeren" stelt Marco voor. Getweeën wordt de track opnieuw vormgegeven. Het resultaat is hieronder te beluisteren, samen met de ingezonden track

Wat hieronder nog meer te beluisteren is, is Parasite, een track die met elementen van The Detroit Daily in elkaar is gezet, nadat die opgeslagen was. Het was gezellig in de studio, en niemand hoefde per se naar huis. Het resultaat is bij wijze van experiment in elkaar gezet, door on the fly elementen toe te voegen en te verwijderen. Dat is het studiowerk zoals een romanticus het zich zou voorstellen!

Het origineel:
 
De versie na Darko en Marco:
 
Parasite, de edit: