1DJB Weekly: Voor altijd kinderliedjes zingen

Thursday 7 October, 2010

Vorige week schreef een vriendinnetje op Facebook: "Straatmuzikant die Altijd is Kortjakje ziek speelt... Op zijn blokfluit. Die krijgt de laatste muntjes uit mijn fooizakje. Sowieso."

Door Shinta Lempers
Foto: A Snail Race

Vind ik leuk. Toen ik haar de dag erna zag, wilde ik mijn goedkeurende duimpje herzien. Want het aanstekelijke melodietje van dit schijnbaar onschuldige kinderliedje verpakt gewoon regelrechte reclame voor de kerk.

Als Taptoe-lezer interpreteerde je de regels "Altijd is Kortjakje ziek, midden in de week maar 't zondags niet", nog als geestige zinspeling op het feit dat kinderen gerust met een snotneus op de bank blijven liggen tijdens schooltijd, maar in het weekend om zeven uur 's ochtends ongeduldig aan papa's tenen staan te trekken. Maar een puberleven verder doorzie je de echte boodschap. En zo vallen één voor één al mijn kinderdromen in duigen.

Vandaag de allergrootste. De droom die zich ontvouwde vanaf de dag dat ik van mijn ouders naar GTST mocht kijken. Toen ik hem voor het eerst zag zat hij te midden van kartonnen decorstukken die als Arnie's keuken gestalte hadden gekregen. Peter Kelder. Mijn Grote Blonde Prins. Langzaamaan ontspon zich in mijn hoofd een volledig alternatief script waarin Peter en ik de hoofdrol vertolkten en Suzanne niet bestond. Eén waarin we samen tussen pijnboombomen in Parma zwierven, alwaar we een centrum voor weggelopen jongeren opzetten. Altijd op de bres voor lotgenoten, zo was Peter. Toen ik erachter kwam dat Peter eigenlijk Antonie heette en er een volledig dubbelleven op nahield verloor ik het vertrouwen in grote mensen. Het duurde zeker tot Allstars voor ik het accepteerde. Dat strakblauwe tenuetje, die bonkige voetbalbenen, toen hij zong over toen hij me zag: ik begon weer te dromen.

Zojuist hoorde ik dat de Nederlandse koeien die het lijdend voorwerp van onze melk zijn, allemaal met ontstoken uiers lopen en de witte motor aldus smeren met pus. En wij maar zingen dat melk goed is voor elk. Ook voor poesje-mauw. Jarenlang heb ik mijn boterhammenworst blijkbaar weggespoeld met die bleke gelei. Voor altijd klein blijven kan niet. Maar als je groot bent doet het net zo veel pijn als je moet stoppen met dromen.