Toch vermoed ik dat niet iedereen hier even goed over nagedacht heeft, stel bijvoorbeeld maar eens de simpele vraag: is er een daadwerkelijk verband tussen subsidies voor de culturele sector en diens verdienste? Oftewel: hebben landen waar ze tot dergelijke subsidies eenvoudigweg de middelen niet hebben dan minder cultuur? Of: biedt een jaarlijks potje van ongeveer een miljard euro de garantie dat er ook cultuur wordt gegenereerd waar de belastingbetaler als instituut zich in kan vinden, of misschien zelfs trots op kan zijn? Volgens mij is het antwoord op alle bovenstaande vragen: NEE.

 

Om m'n plaatje wat te verduidelijken besloot ik deze site toch maar eens te bezoeken, en wat schetste mijn verbazing: de kick-off van dit protestinitiatief wordt vorm gegeven door onder meer actrice Halina Reijn, die je kent van Zwartboek en een lange lijst veel minder interessante bezigheden. Excusez-moi, maar zo wordt het verhaal natuurlijk heel duidelijk. Als ik leerkracht was geworden dan was Halina mijn schoolvoorbeeld van uit de hand gelopen gesubsidieerde cultuur. Zo kan het dat men haar castte voor de rol van mooie maar getroubleerde vrouw in de serie "in therapie". Ik begrijp namelijk heel goed dat er een heleboel geld uit de staatskas nodig is om mij, of een willekeurige buurman, op de mouw te spelden dat Halina mooi is. Deze door de publieke omroep uitegezonden serie is overigens nu al verkrijgbaar op dvd, hetgeen voor mij persoonlijk duidt op een merkwaardige vermenging van commerciele belangen en de veel te grote mond waarmee toneelmensen doorgaans hun "kijk ons het leven eens lekker cultureel en mooi maken" over straat schreeuwen. 

 

Ik dwaal af, wordt opgeslokt door mijn eigen ergernis, daar waar het past om aan te geven waar ik naartoe wil. Namelijk: volgens mij vormt cultuur zich zonder dat daartoe enige bemoeienis van staatswege nodig is. Neem bijvoorbeeld de muziekindustrie: er is sprake van verplatting omdat er met muziek alleen geld valt te verdienen in volume, oftewel: je moet als artiest maken wat het gros van het domme en ongeinformeerde publiek al duizend keer gehoord heeft, en dus nog een keer wil horen. En toch komen er nog continu goede, mooie en bijzondere platen uit, waarmee de desbetreffende artiesten geen cent verdienen. Misschien is het aan mensen uit met name het theater en de film om gewoon te wennen aan dat laatste gegeven.