DJB Weekly: de Eurekaweek

Tuesday 31 August, 2010

De gehele week al deint er een merkwaardige opwinding door de mooie stad waarin ik woon en werk. Merkwaardig vooral voor diegenen die niet weten dat het weer tijd is voor de Eurakaweek (als ik me niet vergis), waarin jaarlijks de nieuwe lichting studenten welkom wordt geheten in Rotterdam. Dat is natuurlijk een feest van je welste, waarbij een beetje studentenvereniging goed oplet om niet onvermeld te laten dat het nieuwe studiejaar in stijl afgetrapt moet worden.

Door Hans Verhaag

Wanneer het om deze jolige studentenclubs gaat mag je dat stijl-aspect met een korrel zout zo uit de dode zee nemen want de intellectuele fine-fleur van de toekomst viert het begin van een hun nieuwe tijdperk liefst zo plat mogelijk. Eerlijk gezegd hoort dat ook een beetje zo. En dus klettert de flauwe popcrap van bedenkelijk allooi (de Grad Daemens van deze wereld), afgewisseld met een kek Doe-Maar-tje en YMCA-tje je al in je verveelde gezicht nog voordat je het centraal station goed en wel achter je hebt gelaten. Even vraag je je af waar dat heen moet de komende decennia, immers, deze toekomstige intellectuelen "lullen er" al dagen lang "naast", de etiquettaire elite van pakweg 2030 rijdt sinds dinsdag booze-geil over de knie van de verrukte overbuurman en de jongens die hopelijk ooit ABN-Amro terug naar de beurs brengen hebben hun portemonnee nog nooit zo leeg gezien als nu, aangezien de heineken-taxi vanochtend toch echt even gesettled moest worden.

Als student was ik zelf niet veel beter (lees: niets beter, hooguit perverser) en toch hou ik aan een stadswandelingetje gedurende deze week telkens een zuur smaakje over. Niet omdat er zoveel gedronken wordt, niet omdat de meisjes steeds ordinairder lijken te worden (love that), niet omdat bezopen boys van ongeveer twintig altijd een grote mond hebben, maar toch vooral, over het algemeen en in alle toonaarden omdat ze zo'n ongelofelijke kutmuziek draaien de hele dag. Dat noemen ze in Amsterdam kankerherrie denk ik, maar ik heb een hekel aan verwijzingen naar (dikwijls) terminale ziekten.

Gelukkig eindigt zo'n wandeling steevast op het werk, alwaar ik onder meer heb geleerd dat het anders kan, en wat synesthesie is. Ik ben namelijk ontzettend jaloers op mijn collega van achttien die heeft te "lijden" onder deze "aandoening". Synesthesie is een fenomeen dat zich bij weinigen onder ons voordoet in de hersenen, en ervoor zorgt dat je zintuigelijke impulsen bij wijze van spreken crossmediaal ervaart.

Uit deze krakkemikkige omschrijving is gemakkelijk af te leiden dat ik niet in aanmerking kom om neurochirurg te worden, maar omdat ik vermoed dat de gemiddelde DJB-lezer ook geen atoomwetenschapper is zal ik het nog wat duidelijker maken: mijn collega hoort niet alleen elke willekeurige plaat die we draaien, hij ziet daarbij ook kleuren en is daardoor in staat om muzikale structuren beter, sneller en makkelijker te doorgronden. Ben je er nog? In ieder geval vermoed ik dat er een link is tussen dit verschijnsel en het feit dat mijn collega met gemak parallellen ontdekt in het werk van bijvoorbeeld Erik Satie en Autechre.

In dit licht vraag ik me af of mijn collega het daadwerkelijk vervelend moet vinden dat hij is uiteloot voor een studie muziektheorie, misschien is er namelijk ook daar wel een link met het feit dat conservatoriumstudenten op hun feestavond willen dansen op Britney Spears.

Maar goed, het studiejaar is nog niet eens begonnen en ik heb nu alweer een hekel aan studenten.