Filmblik: Niet zo Sterke Verhalen

Saturday 14 August, 2010

Iedereen die zijn eindexamen met goed gevolg heeft afgelegd, weet het. De zomer na dat examen heeft iets magisch, het gevoel van vrijheid en verwachting werkt als een afrodisiac. Alles is opeens lichter, makkelijker, leuker. Over dat gevoel gaat de film Sterke Verhalen.

Door Alfred Bos

Sterke Verhalen is de debuutfilm van Teddy Cherim en Kees van Nieuwkerk, die het verhaal bedachten tijdens hun opleiding aan de Metropolitan Film School in Londen; twee jaar terug werkten ze samen aan The Pitch, een kortfilm. Sterke Verhalen gaat over een groepje Amsterdamse jong-volwassenen die een dansfeest organiseren. De MacGuffin, zoals filmlegende Alfred Hitchcock het attribuut noemde waar de film om scharniert, is een pinguïn. Die wordt uit Artis gestolen om wat extra publiciteit voor het feest te genereren.

De film zoomt in op de ervaringswereld van het groepje. Dat betekent: hangen op de bank tussen de illegale weedplanten, veel zuipen, beetje neuken, veel feesten. En niet veel meer. De clichés over Amsterdam en het studentenleven worden ruimschoots bevestigd, wat dat betreft weinig verrassingen. Die moet vooral komen van de verteltechniek. Cherim en Van Nieuwkerk werken met een raamvertelling: het film toont het verhaal dat jongeren elkaar vertellen wanneer ze schuilen voor de regen.

Luilekkerland
Dennis, een Marokkaan uit de provincie, verhuist per trekker naar de grote stad: Amsterdam. Hij is de onschuld zelve, staart op een verlaten Dam gelukzalig naar de rondvliegende duiven, komt met zijn trekker niet tegen de Magere Brug op en belandt op het Museumplein - groen en wijds, dat kent Dennis van thuis in Overgier. Hij vraagt een meisje (Sallie Harmsen, bekend van Waar Is Het Paard Van Sinterklaas?) de weg en ze nodigt hem uit voor een feest.

Wat volgt is slapstick, bedoeld en onbedoeld. Dennis - een rol van Achmed Akkabi, die bekend werd als Appie in de tv-serie Het Huis Anubis - is met zijn provinciale blik de enige die het hoofd koel houdt in het luilekkerland van de hoofdstad, waar iedereen tegelijkertijd niks doet en zichzelf voorbij rent. Er is een dj, een dealertje en een groep wanna-be's die het goed met zichzelf heeft getroffen. Plus een pinguïn.

Melig
Sterke Verhalen oogt en voelt als een commercial. De regisseurs zijn goed in het snel en snedig neerzetten van types en situaties, maar verliezen dan op slag hun belangstelling. Dat maakt het lastig om als kijker betrokken te raken bij de hoofdpersonen, want die blijven schetsmatig en eendimensionaal. En knallende grappen à la Shouf Shouf Habibi! zijn ver te zoeken. Ronduit amateuristisch is de climax, de politie-inval tijdens het feest, die chaotisch en spanningsloos in beeld is gebracht. Doe druk en dan gebeurt er wat. Niet dus.

Het geestigst is nog de omkering van culturele clichés: Dennis spreekt voortreffelijk ABN, terwijl twee Nederlandse straatschoffies zich bedienen van een onnavolgbaar patois. Deze niet zo Sterke Verhalen zijn een flinterdunne komedie voor de Spuiten & Slikken generatie die jennerige meligheid verkiest boven spitse satire. Goed dat de distributeur kiest voor een officiële release, inclusief gala première, maar tussen de Inceptions en Toy Stories van deze wereld valt Sterke Verhalen in de kindermaatjes. Tip om de tijd door te komen: zoek naar bekende acteurs in bijrollen.

Sterke Verhalen draait vanaf 19 augustus in de Nederlandse bioscoop.