DJB Weekly: Killercrowd

Thursday 29 July, 2010

De hoofdcommissaris van Bochum heeft afgelopen maandag z'n Duisburgse collega voor het gerecht gesleept. Ik heb lang nagedacht voor een treffende openingszin voor deze weekly, maar niets overtreft deze ogenschijnlijke bladvuller in een nauwelijks opmerkelijk krantenbericht. Toch was dat bericht in dit geval wél opmerkelijk, de aanleiding ervoor was het, de invulling was het en de uitwas superopmerkelijk.

Door Hans Verhaag

Nu hoort bij elke zomer minstens één gebeurtenis waarover je kunt zeggen: men heeft geschokt gereageerd. En dus speelde zich afgelopen weekend iets af waarvoor DJB-lezers misschien wel eens gevreesd hebben, dichtbij zijn geweest of over hebben gedroomd: een mensenmassa creëerde in Duisburg een chaos zoals alleen een mensenmassa dat kan en niet minder dan eenentwintig mensen hebben in dat onheil hun dood gevonden. Geschokt heeft men zeker gereageerd: moeders met festivalgaande kinderen slapen sindsdien slecht, bij vele lokale, provinciale en (inter-)nationale festiviteiten staat men uit piëteit en verbijstering een minuutje of een paviljoentje stil, en zelfs Tiësto wist vanuit Portugal nog wat medeleven op de mouw te spelden van de mensen waarvoor hij maar liefst twintig minuten had gedraaid.

Dat een drama zoals het zich afspeelde voor de ingang van het Loveparade-terrein al een tijdje in de lucht hing bewijzen echter diegenen die in beroepsmatige zin met de afwikkeling ervan zijn betrokken. Alsof men het gebeurde namelijk voelde aankomen zijn journalisten, ambtenaren en beleidsmakers even aan het geschokt reageren voorbij gegaan en zonder omhaal meteen begonnen met de vraag: wie heeft het gedaan? En dus, ik herhaal het nog maar een keer: De hoofdcommissaris van Bochum heeft maandag zijn Duisburgse collega voor het gerecht gesleept. Hij had het evenement immers wél verboden. Ok, in Duisburg is men gewaarschuwd, ze moeten hebben geweten, zo blijkt, dat een bezoekersaantal groter dan 500.000 onherroepelijk voor problemen zou zorgen. Maar is het eigenlijk wel kies om in zo'n noodtempo tot de schuldvraag over te gaan?

Deze schuldvraag is overigens zo klaar als een klontje, wie is er nou in dit festival-tijdperk nog nooit ergens geweest waar het zó druk, zó massaal was, zó warm of zó gespannen dat je je al dan niet hardop afvroeg, gaat dat wel goed? Wat dat betreft kijk ik niet op van het drama in Duisburg, ook al zijn de verschrikkelijke gevolgen voor slachtoffers en nabestaanden niet te overzien. Maar waar je elke week kunt kiezen uit elf festivals,  en je er in september toch zeker drie of vier gehad moet hebben wil je een beetje kunnen meepraten, daar moest het toch een keer misgaan? Evenementen die steeds excessiever, cooler, gaver, groter, better, harder, stronger, faster, worden, omdat de verwende jeugd nu eenmaal een beetje gepaaid moet blijven worden, lopen toch vroeg of laat tegen haar grenzen aan?

Het lijkt me duidelijk dat van een dergelijk gebeurde uitvoerig moet worden onderzocht hoe het zo ver kon komen, en zo mogelijk nog duidelijker dat er uiteindelijk een verantwoordelijke moet worden aangewezen. Toch vind ik dat de berichtgeving daar in eerste instantie niet om dient te gaan. Misschien kunnen (nieuws-)media iets langer blijven stilstaan bij het leed van de slachtoffers en omringenden in plaats van zo onomzichtig over lijken te gaan.

En wat deden, in hemelsnaam, Charly Lownoise en Mental Theo daar?