4DJB Weekly: Ontspannend escapisme

Friday 23 July, 2010

Onlangs was ik op een klein festivalletje in een dorp, midden in Nederland. Terwijl ik mijn slecht gefrituurde friet aan een picknicktafel opat, viel mijn oog op een gezelschap op een bankje achterin. De lokale dorpsjeugd, van pak en beet dertien tot zeventien jaar, zat op een rijtje het festival terrein over te turen. Dikke lippen, trillende onderkaak en hele grote ogen. Dit dorp kende geen comazuipers, deze kinderen stonden hartstikke strak.

Door Claire van der Hall

'Drugsexpert' Ton Nabben schreef onlangs een proefschrift met als conclusie: drugsgebruik en uitgaan horen bij elkaar. En: 'Zero Tolerance' werkt niet. Bij ingangen van clubs en festivals kan iedereen wel gefouilleerd worden, alle tassen en zakken omgekeerd: degenen die waus willen worden, zijn over de jaren heen alleen maar beter geworden in het verstoppen van dope. Of spoelen om half 12 's ochtends in de pendelbus op weg naar festival hun pillen met Kiosk cappuccino weg. Iedereen die ooit een festival bezocht heeft, kent deze trucs, Ton Nabben is op deze wijsheid gepromoveerd.

Vorig jaar zag ik voor het eerst iemand bad gaan op GHB. Ik ben zelf meer een drinker en met mijn dronken harses was ik flink in paniek. De ambulance wilde hem niet meenemen, die was er voor belangrijkere zaken. Het enige wat ik volgens het ambulancepersoneel kon doen, is ervoor zorgen dat hij goed thuis kwam. Ik kende de knakker niet, maar ik vond het zo erg voor hem dat hij het feestje moest missen omdat hij een middel had gebruikt waarvan het feestje eigenlijk alleen maar leuker had moeten worden. Later vertelde de jongen trots aan zijn vrienden dat het zijn derde keer was dat weekend dat hij out ging. Ik vond die wetenschap vrij storend, maar dacht dat ik misschien niet progressief genoeg was.

Drugs en het clubcircuit zijn met elkaar verbonden, zegt onderzoeker Ton Nabben. Ik behoor tot de generatie die alleen sterke verhalen hoorde over hoe los het op de xtc ging in de Roxy of iT, tegenwoordig zijn er allerlei verschillende soorten drugs beschikbaarder en betaalbaarder dan ooit. Doordeweeks wordt er hard gewerkt, in het weekend wordt er wat af geslikt en gesnoven. Op lekkere muziek die je in je vingers voelt, in een zaal waarin iedereen je beste vriend is, spacen op onnavolgbare lichten. Is het er zo heet of straalt je hart warmte uit? Zou dat zijn hoe clubben bedoeld is?

Onlangs hoorde ik van een vriendin dat haar vriend op een afterparty in een coma weg was gezakt nadat hij zijn zevende tequila met een buisje GHB achteroversloeg. Toen hij een dag later bijkwam, haalde hij zijn schouders op en zei: 'kan gebeuren hé!'.

Ontspannend escapisme door het gebruik van middelen, kan ik inkomen. Een rijtje jonge strakstaande bekkluivers is jammer, maar ok. Bijna doodervaringen voor de lol, dat vindt toch niemand normaal? Je gaat zo dat zero tolerancebeleid nog steunen ook.