1DJB Report: Exit Festival 2010 deel 2

Monday 19 July, 2010

Deel 2 van een wild weekend aan de Donau. Lees hier het eerste deel.

Zaterdag
We kijken heerlijk ontspannen voetbal bij Nina op het terras en wandelen rond elf uur weer naar het fort. Het begint routine te worden. We haasten ons niet, want van de artiesten van vanavond verwachten we geen wonderen. Missy Elliott is natuurlijjk wel leuk om te zien, maar de Dance Arena houdt het vanavond op electro/fidget/Ibiza/ house: dertig seconden groove, vier minuten break, dertig seconden groove, vier minuten... u begrijpt het.

Laidback Luke is nog wel te pruimen en het is sowieso bewonderenswaardig wat hij de afgelopen jaren heeft bereikt. Van Windmill Skills tot internationale grootheid die in Amerika voor volle stadions draait en ook op Exit prominent voor 25.000 man wordt neergezet. Daar weet hij uiteraard wel raad mee.

De overtreffende trap van Luke is echter lifestyle icoon David Guetta, die het van de Aalsmeerder overneemt. Opeens wordt het bijna beangstigend druk. De wc of bar bereiken is praktisch uitgesloten, wat een chaos! De Fransoos draait upgemashte mash-ups door elkaar heen en krijgt het publiek, het mag gezegd, helemaal los. Wij staan echter ingesloten voor de rechter-basspeaker en besluiten te vluchten. Richting uitgang dan maar.

We blijven nog even bij het hoofdpodium hangen waar een van de grote Engelse drum 'n bass acts bezig is. We moeten u het antwoord schuldig blijven wie het precies waren, maar ze staan er bijna allemaal. Dus laten we zeggen dat het Grooverider, Pendulum, of Chase & Status was.

Bij de uitgang aangekomen loopt een van de meiden te mekkeren dat ze er nog helemaal niet klaar mee is. We zwichten: ok, dan maar weer terug naar de Dance Arena. Het is al een stuk rustiger geworden daar, het loopt immers tegen zessen. We blijven lekker hangen, zien de zon opkomen en maken honderd nieuwe vrienden. Wederom horen we de laatste plaat.

Zondag
De finale. De zenuwen gieren door ons lijf naarmate de wedstrijd nadert. Het zal toch niet gebeuren? Gaan we het echt meemaken? Onwerkelijk gewoon. Bij het reggae podium hangen die grote schermen en hebben zo'n 600 Nederlanders zich verzameld. Na de langste twee uur en een kwartier zien we en zijn we zielige, huilende hoopjes mensen.

"Every little thing, is gonna be alright," probeert de dienstdoende dj de sfeer erin te brengen. 'Sterf man, wat weten Jamaicanen nou van voetbal!,' is het enige dat ik kan denken. Helemaal geen zin om te relativeren, nu niet! Het festival kan ons ook gestolen worden. De meiden gaan nog bij de Chemical Brothers kijken. Wij besluiten ons verdriet in stilte te gaan verdrinken bij Nina.

Na twee uur kan er voor het eerst weer een glimlachje vanaf. We zijn inmiddels bij Nina weggestuurd, omdat de bar dicht gaat. Om twee uur besluiten we richting hotel te gaan. Ik word immers om zeven uur opgehaald, en de rest vertrekt niet veel later met een andere vlucht. "Hey jongens, kom er even bij zitten!" We kijken om en zien een Serviër aan een tafeltje zitten met twee meiden. "Neem wat te drinken van me." We schuiven aan en krijgen de meest verschrikkelijke Servische schnapps toegediend door de locale horeca-magnaat die onze nieuwe vriend Robert blijkt te zijn. "Ze noemen me hier De Duivel," vertelt hij. "Je mag gaan als je wilt hoor. Maar we kunnen er ook nog eentje nemen..." Een half uur later laat hij een mes brengen dat hij volgens goed Servisch gebruik in zijn arm zet als teken van vriendschap. Wij kijken nergens meer van op, maar weigeren desondanks beleefd.

06:58 zegt mijn wekker. Aahhh! Ik word over twee minuten opgehaald. Tanden poetsen, spullen bij elkaar scharrelen en gaan! Een verschrikkelijke terugreis naar Nederland volgt. Maar het is het waard. Dubbel en dwars...