1DJB Report: Exit Festival 2010 deel 1

Monday 19 July, 2010

Uitkijkend over de Middellandse zee met Marokko op een steenworp afstand, dwalen mijn gedachten zo nu en dan onwillekeurig terug naar vorig weekend. Vier dagen lang hebben toen namelijk we over Fort Petrovardin gestruind tijdens het Exit Festival. Ik kan er nog steeds niet de vinger op leggen wat maakt dat Exit mijn favoriete festival is. Ik houd het maar op een combinatie van de locatie en de tomeloze energie die er hangt.

Door Eric van den Bogaard

Want voor de line-up hoef je niet helemaal naar Servië af te reizen. Daar schrikken we in Nederland namelijk niet zo van. Je vindt een betere programmering bij bijvoorbeeld Lowlands. Qua productie loopt Nederland ook nog wel wat voor, hoewel niet moet worden onderschat hoe ingewikkeld het is om een zeventiende-eeuws fort te preparen voor zo'n 100.000 feestende figuren vanuit heel Europa.

Donderdag
De eerste avond kan bij voorbaat al niet meer stuk, want er staan een hoop favorieten in de wachtrij tussen tien uur 's avonds en acht uur 's ochtends. Het groepje vrienden waarmee ik ben gekomen kent LCD Soundsystem alleen van 'dat ene hitje', maar dat James Murphy en zijn bende meer noten op hun zang hebben wordt al snel duidelijk. Het veld voor het hoofdpodium biedt ruimte aan 35.000 fans, maar dat aantal wordt vandaag bij lange na niet gehaald. "Toch de crisis," vertelt een Servische kennis later, terwijl hij bedenkelijk kijkend een slokje van zijn Lynchburg Lemonade neemt (met 260 Servische Dinars - 2,50 euro - voor lokale begrippen een peperduur drankje). We staan bij de Jack Daniels Experience en de jongen vertelt dat er vooral buiten de stad geen baantje meer te vinden is. Hoewel de Serviërs zo'n zestig procent korting op hun Exit kaartje krijgen (terecht, het is hun festival), is het voor velen onmogelijk om de veertig euro voor vier dagen festival plus camping op te hoesten.

De Engelsen zijn echter weer in grote getale aanwezig (10.000) en ook Nederlanders beginnen zo zoetjes aan de weg naar Novi Sad te vinden, zo merken we op zondagavond.

Terug naar LCD. De band geeft een fantastisch optreden weg met James Murphy als rockend middelpunt. Het geluid is ook geweldig, dat geldt overigens voor alle podia van het festival. 'Dat ene hitje' komt natuurlijk ook voorbij, maar is slechts een van de vele hoogtepunten.

Als het optreden is afgelopen trekken we eensgezind richting Suba Stage, waar we een aantal andere favorieten zullen zien. Bij aankomst staat Aardvarck te draaien. Hij is duidelijk in zijn element en geeft een hilarische set weg, waarin hij de meest kazige samples gebruikt als lijm tussen de meest dikke platen. Hij wil het weten ook: met de armen in lucht staat hij te springen achter de decks en al zijn vocalen mee te playbacken. Zo nu en dan verschijnt The Gaslampkiller op het podium om de mic te pakken en het publiek op te hitsen.

Na een rondje langs de podia kom we terug bij Suba en zien we Juha achter de decks, omringd door collega's en technici die proberen een onduidelijk probleem te verhelpen. Helaas duurt dit zo lang, dat het grootste deel van het publiek vertrekt. Dat is extra zuur voor The Gaslampkiller en Gonjasufi, die als volgende op de rol staan. Zij laten zich echter niet ontmoedigen en danken de dertig (capaciteit Suba 7.000) aanwezigen hartelijk voor hun enthousiasme. Nadat zij bijna alle tracks van het A Sufi and a Killer album hebben afgewerkt, doet the GLK het nog even een half uurtje solo. Als hij na zijn set nog een biertje naar zijn hoofd krijgt gesmeten, wordt hij nog even link en volgen de nodige MF's en FY's door de mic. Ongetwijfeld niet zijn meest gelukkige optreden.

Wij zijn desalniettemin volmaakt gelukkig, maar hebben wel haast: Hudson Mohawke is namelijk al begonnen op het Happy Novi Sad podium en dat is een aardige tippel door de massa heen. We zijn echter al lekker soepel dus binnen vijf minuten staan we vooraan bij Hudmo. Zijn live sets stellen niet zoveel voor, maar dat is prima. Zijn muziek is fantastisch en hij gooit er altijd een paar exclusives doorheen, zoals zijn versie van Jodeci's Freakin' You en Oops van Tweet en Missy Elliott. En daar zijn we nu helemaal voor in de stemming...

Het is inmiddels vijf uur en we zitten niet echt te wachten op de hysterische tracks van Erol Alkan op het Dance Arena podium. Rustie is ook niet om over naar huis te schrijven en Black Rose begint pas over een uur. We besluiten er een punt achter te zetten. Prima score voor een eerste avond.

Vrijdag
Op het terras in de namiddag leren we de stoïcijnse, maar zeer sympathieke serveerster Nina kennen en haar collega, die al dronken is en tegen de TV aan het schreeuwen is: Servië speelt tegen Kroatië in de Davis Cup. Hij laat ons zijn Panini voetbalplaatjes-plakboek zien en het wordt al snel erg gezellig. We zouden bijna vergeten om richting fort te gaan.

Maar dat zou zonde zijn, want vanavond worden we vooral op house / techno gebied verwend. Na een cool optreden van Placebo op de mainstage, gaan we dan ook al snel naar de Dance Arena voor Josh Wink. Helaas draait hij een nogal droge set die ons weinig kan bekoren. Maar niet getreurd, we hebben altijd nog Tom Trago en onze eigen held Gohan, winnaar van de DJBroadcast Exit Competition. Zij staan beiden op de Suba Stage geprogrammeerd.

Als we aankomen is Trago net klaar. Hij heeft het gezellig volgedraaid en er staan een paar duizend house liefhebbers, zo'n honderd keer zoveel als gisteren bij The Gaslampkiller. Na een laatste toegift, behoren de decks aan Gohan (Johan van der Meer) toe en daar maakt hij geen misbruik van. Zijn heerlijke house set weet iedereen op het veld van begin tot eind te boeien en hij staat zichtbaar te genieten.

Als de laatste beats van Gohan hebben geklonken, haasten we ons richting Dance Arena voor de drie uursset van Ricardo Villalobos. Hij is al een half uurtje bezig aan wat voor ons het beste optreden van Exit blijkt te zijn. House zoals house bedoeld is. Villalobos speelt met zijn platen en met het publiek. Hij toont zich een ware dj, mixt erg strak en staat soepel te swingen op het immense podium.

Marko Nastic begrijpt dat er niet hoeft te worden gebeukt om dit publiek in extase te brengen en trekt rond zes uur de lijn van zijn Chileense collega door. Om kwart over acht, het is alweer een graadje of 25, klinkt de laatste plaat. Jammer zeg, we waren er nog lang niet klaar mee...