2DJB Retrobak: Suicide - Suicide (Red Star, 1977)

Thursday 10 June, 2010

Toen Suicide begin jaren '70 opdook in de kunstscene van Manhatten, was het duo niet de eerste electronische act uit New York. Dat waren Silver Apples, die in 1968 hun titelloze debuutalbum vulden met een soort oer-electronica. Maar Suicide maakte veel meer golven, ook in Europa, waar Martin Rev en Alan Vega de inspiratie bleken voor een hele golf aan jaren '80 synthi-pop duo's. Echt groot is Suicide nooit geworden, daarvoor bleek de act veel te controversieel. Maar het duo is zeer invloedrijk gebleken.
 
Door Alfred Bos

Al is het alweer meer dan dertig jaar geleden dat zanger Alan Vega en toetsenist Martin Rev als Suicide hun debuutalbum op de wereld loslieten, de Deense producer Anders Trentemøller selecteerde niet één maar twee Suicide tracks voor zijn recente Harbour Boat Trips compilatie. Het geluid van Suicide liep in de jaren '70 op de ontwikkelingen vooruit. Inmiddels is hun electro-met-rockabilly tijdloos gebleken.

Suicide komt voort uit de New-Yorkse glamrockscene van de vroege jaren '70 die opbloeide rond het Mercer Arts Center in Manhatten; de proto-punkband New York Dolls speelde er ook regelmatig. Later trad Suicide op in Max's Kansas City en CBGB, de hang-outs waar de punkscene van New York zich ontwikkelde. Qua attitude sloot Suicide naadloos aan op het muzikale minimalisme en arty existentialisme van Ramones, Talking Heads en Television. Alleen speelden ze niet op gitaren, maar op een orgel met effecten, later vervangen door synthesizers en ritmeboxen.
 
Agressief publiek
Zanger Alan Vega - ook actief als kunstenaar - had een confronterende podium act, afgekeken van Iggy Pop. Vaak klonk er al boegeroep als Rev en Vega het podium opliepen en soms reageerde de zaal zo agressief op hun (voor die tijd) revolutionaire aanpak dat het concert voortijdig moest worden afgebroken. In 1978 toerde Suicide als voorprogramma van Elvis Costello door Europa. In het Amsterdamse Carré werden ze binnen het kwartier letterlijk met bierflessen naar de kleedkamer gejaagd. Een dag later, in Brussel, wisten ze het 23 minuten vol te houden.
 
Ook na dertig jaar is Suicide (het album) nog steeds een unieke plaat. Minimalistische proto-electronica met nihilistische teksten over het leven van 'kleine luyden' in een kapitalistische hel. Vega, geboren voor de Tweede Wereldoorlog, modelleerde diens zangpartijen op de rockabilly-helden van zijn jeugd, de jaren '50. Het paste wonderwel bij de gestripte arrangementen van toetsenman Rev. De combinatie is een stilistisch unicum, een soort electronische tegenhanger van The Velvet Underground. En even invloedrijk.

Synthi-pop, industrial en techno
Suicide beïnvloedde een hele reeks groepen, van Joy Division en Spacemen 3 tot Radiohead en The Kills. En zelfs Bruce Springsteen is een verklaard Suicide fan; verantwoordelijk daarvoor is de ijzingwekkende slottrack van het album, Frankie Teardrop. Die verhaalt over een Vietnam veteraan die niet meer kan aarden in de Amerikaanse samenleving. De lange  track eindigt in een reeks pijnlijke schreeuwen, het is een van de meest schrijnende en confronterende nummers uit de pophistorie.

Suicide was onderdeel van de New-Yorkse punkscene, maar liep vooruit op jaren '80 genres als synthi-pop, industrial en techno. Ook al had hun debuut nauwelijks succes, ze zijn - soms met onderbrekingen - altijd actief gebleven. Het album, dat in zijn geheel te beluisteren is op YouTube, is in 1998 opnieuw uitgebracht, inclusief bonusschijf met live opnames uit New York (1977) en Brussel (1978). En al is Alan Vega inmiddels een gevierd kunstenaar op leeftijd (72 jaren oud), afgelopen maand bracht Suicide in Londen hun debuutalbum live op het toneel, in een dubbelprogramma met Iggy & The Stooges en hun Raw Power. Rockabilly op synthesizers, het klinkt nog steeds als de toekomst.

Suicide - Rocket U.S.A.