DJB Weekly: Kiezen voor jezelf

Wednesday 9 June, 2010

We gaan stemmen en iedereen op straat voelt zich een beetje betrokken. Een beetje gehoord. Een beetje bewogen. Een vrouw komt ons in een smalle steeg tegemoet en gaat net iets te welwillend voor ons opzij. Het lijkt op een excuus, een gekunsteld sociaal gebaar, omdat we zojuist toch weer op onze eigen belangenbehartiging hebben gestemd. Hypotheekrenteaftrek, studiefinanciering, ZZP-voordelen. Politiek gaat al lang niet meer over een collectief welzijn, maar veel meer over individueel wensdenken.  

In een zorgcentrum in de Amsterdamse Spaarndammerbuurt wordt ons door een gemotiveerde vrouw het stemlokaal toegewezen. Voorbij aan de rookruimte lopen we op de soos van het tehuis af. Veel meer dan een door een wit hekwerk afgezet stuk gang met barkrukken en een authentieke toog is het niet. Er zit een oude man eenzaam bij de ingang. Zijn linker arm leunt op een tafeltje, zijn door melk verbleekte koffie is half opgedronken. Uitgeput kijkt hij in de richting van het stemlokaal. Naar de mensen die in en uit lopen. Die partijen kiezen, diens maatregelen waarschijnlijk niet meer op hem van toepassing zullen zijn. Later op de dag zullen meer bewoners van het zorgcentrum in de soos plaatsnemen. Enkelen zullen in de groep stemmers wanhopig het gezicht van een familielied zoeken. Hier kijken de mensen van de wederopbouw naar de mensen van het post-crisistijdperk.

Vanavond gaat Mark Rutte zeggen dat dit het moment is om in de economie te investeren en dat hij blij is het vertrouwen van Nederland te hebben gewonnen. Tegelijkertijd zullen de aandelen van Nederlandse multinationals graverend stijgen en krijgt Muziekjournalist Peter Bruyn wellicht gelijk met zijn bewering dat 'opkomend populisme in de politiek en het toenemend gebabbel van het publiek tijdens concerten iets met elkaar te maken hebben.'

In een flits lijken de lippen van de oude man te bewegen en een ongezegde uitspraak te vormen: "Suffer, little Children". Terwijl de rij wachtende mensen zich begint te roeren denk ik aan The Smiths. "Oh Nederland, so much to anwser for."