DJB Weekly: In een mooier jasje had hij veel beter geoogd

Thursday 3 June, 2010

Nooit ben ik geïnspireerd geweest om aan de weekly te beginnen als de laatste paar weken. Immers, de wereld om ons heen is volop in beweging, er is elke week wel een natuurramp, al dan niet gesponsord door een oliereus, en natuurlijk zijn er de verkiezingen. Tja, de verkiezingen... Een vriend wees me er vandaag geheel terecht op: een muziekschrijver, ofzo, hoort zich niet met politiek te bemoeien. Maar laten we eerlijk wezen, je ontkomt er niet aan.

Door Hans Verhaag

Zet een willekeurig medium aan, of sla het open, en als in een regenbui waaraan geen tropische storm kan tippen klettert het campagnegeweld in je gezicht. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet vies van politiek, zoals de hype het van me verlangt boeit het me dikwijls. Maar verkiezingscampagnes en politiek zijn twee volstrekt verschillende dingen, zo is me gebleken.

Nu is dat wellicht wat vreemd, gezien vele criticasters, soms oudgedienden, juist bemerkten dat het deze keer zo over de inhoud ging.. Toch is deze bedebatteerde inhoud een stuk minder relevant dan velen denken: het gaat vooral over stokpaardjes en breekpunten, gebaseerd op de hoogste actualiteit van de ongeoliede economie, een krachtenveld waarin veel voorgenomen maatregelen druppeltjes zijn, op een steeds heter wordende plaat. Zo zijn politici bijvoorbeeld openlijk vóór of tegenstander van de verhoging van de AOW-leeftijd, maar datgene wat belangrijk is voor het land: ons met nadruk waarschuwen voor de onvermijdelijkheid ervan, laten ze geheel onbelicht.

De mode-meetlat
Gelukkig sloeg ik vanmiddag (in de trein, waar anders) de Spits open. Net toen ik in maximale onmin met de onzinnigheid van de politieke berichtgeving leefde, bewees deze krant gelukkig dat het altijd nóg erger kan. Pagina 2: "Politici langs de mode-meetlat". Dat is dus niet alleen lelijk Nederlands, maar ook nog eens een bijzonder slecht idee. En nu gaat het hier niet alleen om een zinloos gegeven, de redactie van Spits koos er ook nog eens voor om het zo zinloos mogelijk uit te voeren: middels het "deskundig" oordeel van Maik de Boer en Cemile van Dalen. 

Als ik het dus goed begreep ging het erover een liefst deskundig waardeoordeel te geven over de garderobe van enkele politici. Dan haal je je deskundigheid inderdaad bij de ambassade van de wansmaak: de commerciële televisie. Cemile heb ik overigens even moeten opzoeken hoor, daar had ik werkelijk nog nooit van gehoord. Maik de Boer die heb ik wel eens gezien. (Niet langer dan twee seconden, programma's als RTL boulevard zijn absolute doorzappers.) Het viel me meteen op dat Maik er een is uit het rijtje van de rokende huisarts en de pyromane brandweerman. Voor diegenen die hem niet kennen: dat is die kale dude die eruit ziet alsof 'ie uit Madame Tussauds is weggelopen en op z'n tijd tóch half BN mag kleden. (De hoofdredacteur is zo vriendelijk geweest om Maik's foto af te beelden)
                              

Dat kan echt niet
Eigenlijk was ik van plan om het gehele artikel woord voor woord met jullie door te nemen. Werkelijk, het een schatkamer aan grollen, dommigheden en onbedoelde versprekingen lijkt het. Toch, aangezien ik zelf niet de bondigste ben, hou ik het bij wat dieptepunten. Zo heb ik Cemile leren kennen als iemand die graag onmogelijkheden benoemt. "Dat haar kan echt niet" schrijft ze bijvoorbeeld over Geert Wilders. Er kan hopelijk veel niet voor Geert, maar dat dat haar kan bewijst hij al een tijd, en soms vraag ik me af waarom juist deze malloot de enige is in "Den Haag" met een werkelijk coole gimmick.

Hetzelfde vind Cemile van de broek die Femke Halsema óver haar laarzen draagt. Ik zou Femke graag horen verdedigen met een verhaal over hoe ze op de bakfiets haar kids naar school brengt, in de stromende regen. Ik ken Cemile overigens niet persoonlijk, en dat hou ik graag zo, ze denkt namelijk vooral in duiten. Bij gebrek aan enige kennis worden de outfit's van de heren het liefst op het prijskaartje beoordeeld: ze kan op een foto zien dat Jan Peter "duurdere" pakken draagt, dat Job zijn beurs eens moet durven trekken, en dat Geert die das kocht bij de Wibra. Ik moest even denken aan vroeger: Wibra is inderdaad die zaak met die tas waarmee je liever niet naar school ging. 

Jasje
Voor wat betreft Maik wil daar niet teveel aan toevoegen. De beste man levert zowaar een bijdrage, door te weten dat de voormalige burgervader van Amsterdam genoeg verdient om een maatpak te dragen. Let op: deze man krijgt grof betaald voor zijn kledingadviezen, zoals een gouden das voor Wilders. 

Ik heb er geen problemen mee dat we dergelijke desinformatie tot ons kunnen nemen als we dat willen. Maar aagezien het bestaansrecht van Spits ten koste gaat van bijvoorbeeld de wat serieuzere dagbladen vraag ik me echt af: hoort deze rotzooi op de tweede pagina? De hele pagina? Ach het is maar net wanneer de lezer bemerkt met vulling te zijn afgescheept. Wellicht ben ik daaraan overigens ook zelf schuldig. Net als voor de das van Job geldt ook voor mij: "in een mooier jasje had 'ie veel beter geoogd".