1Jamie Lidell's meest treffende zelfportret

Tuesday 25 May, 2010

Als mij gevraagd wordt of ik Jamie Lidell zou willen interviewen, en ik daaropvolgend vraag of de beste man in Nederland is, of dat het een simpel telefoongesprek wordt, krijg ik te horen dat het eerste het geval is. Sterker nog, hij zal - niet heel verrassend - even resideren in mijn woonplaats Amsterdam. Omdat ik geen zin heb in een suffe hotelkamersessie, stel ik voor om even de stad in te gaan. Bijvoorbeeld naar Wax Well, om te kijken of we enkele bronnen van inspiratie kunnen vinden in het kleine, knusse winkeltje in de Negen Straatjes.

Tekst: Michael Oudman
Beeld: Lianne van de Laar

Wat eerst potentie leek te hebben een goede voorjaarsdag te worden, blijkt uiteindelijk toch een miezerige maartse vrijdag te zijn. We besluiten onsportief te doen, en de taxi te nemen, en vragen of de chauffeur ons - Jamie heeft ook zijn voor het oog in elk geval zeer aangename vriendin Lindsey meegenomen - zo dicht mogelijk bij de winkel af kan zetten. In het kort stukje dat we alsnog moeten lopen, ontpopt het duo zich als liefhebber van curieuze brillen, en blijkt zijn vriendin een liefde te hebben voor klassieke camera's, die ze ook om de haverklap ter hand neemt. Maar genoeg gezwam, we zijn immers bezig met een interview.

Nadat we voorzien zijn van warme dranken, lopen we richting platen. Zonder dat meneer Lidell overigens ook maar een idee heeft waar hij moet beginnen met zoeken. Het eerste waar Lidell induikt is de bak met Sun Ra. "Hij heeft echt 190 releases gedaan ofzo. Elke keer als je een platenzaak in gaat, kun je een album vinden dat je nog niet eerder gezien hebt. Ik heb hier wel wat van, tracks zijn ook heel veel gecompileerd. De hoezen lijken wel een soort van amateuristische versies van Beatles hoezen. Als je into samplen bent, moet je natuurlijk ook opzoek gaan naar rare soundtracks, van obscure bandjes. Zelf heb ik wel een kleine platencollectie, maar ik ben niet echt een junkie. Weet je, toen ik klein was werd ik altijd een beetje beangstigd door dit soort winkels. Ik had geen idee wat ik moest doen. Mensen waren daar bezig alsof ze alles kenden, en ik stond daar, een beetje door die bakken te gaan. Je kunt nergens beginnen! Het voelt zelfs een beetje intimiderend."



Onbewuste invloed
Terwijl Jamie al bladerend door de bakken met platen regelmatig aanstoot neemt aan de meest vreselijke hoezen, probeer ik het met hem te hebben over zijn komende album Compass, dat op Warp zal verschijnen. Als kind luisterde hij naar klassieke albums als Man Machine en Sex Machine, waardoor ook nu nog zowel electronische als funk invloeden te horen zijn op 's mans albums. "Sinds kort interesseer ik me ook meer in oude Afrikaanse muziek, in NY zit een winkel waar ik het ontdekt heb. Ook van die freak bands als Vampire Weekend omarmen het." Als ik hem zeg dat ik meer blues invloeden, en zelfs een vleugje Nina Simone hoor in de track Compass, zie ik een flits van verbazing snel omslaan in herkenning. "Het rammelt wat meer hè? Toen ik mijn stem opnam, dacht ik aan wat alle anderen die mee deden in het lied zouden spelen, daarom klinkt het misschien wat raar. Ik concentreerde me op het grote geheel, en soms raakte ik wat gefrustreerd, en 't hielp om wat spanning in te brengen. Daarnaast zong ik het in via een gigantische, oude mic, die normaal bij drumkits gebruikt wordt. Maar ik dacht er niet bewust aan om het als Nina Simone te laten klinken. Maar zo gaat het met invloeden, alles gaat onbewust."

Als ik vraag naar het samenwerken met die andere mensen, mensen als Feist en Beck, legt Lidell uit dat Beck vooral een bron van inspiratie is geweest. "In het begin hebben we samen gewerkt aan een paar tracks, maar toen ben ik er tussenuit gegaan. Ik heb daarna het hele album geschetst. Ik heb alles in demo versies opgenomen, en aan Beck gestuurd. Toen zijn we naar de Ocean Way studios gegaan waar we alles opgenomen hebben met Feist, en James Gadson en Nick Acosta. Daarna hebben we nog een paar dagen in de studio van Beck gezeten. En dat was het, ik ben verder gegaan, en heb het album zelf afgemaakt. Er zat te veel verschil tussen onze werkwijzen, en ik moest zelf verder gaan, anders zou zijn stempel te groot worden. Hij wilde de tracks eigenlijk samen met mij schrijven, en hij vond het niet zo fijn toen bleek dat ik al een deel geschreven had, en aan ze stuurde. Ik snap het wel, maar anders was het album te Beck geworden. Hij laat zo van zich horen, hij zou mij volledig ondersneeuwen. Het zou te moeilijk zijn om nog iets van mezelf te laten horen. Maar zonder hem zou ik het album nooit hebben gemaakt. Hij gaf me een schop onder mijn kont, en heeft er voor gezorgd dat ik ben gaan schrijven. We hebben Coma Cameleon samen geschreven, en hij is de gene die me aan James Gadson heeft voorgesteld, en de Ocean Way studios geregeld heeft. Dat is niet niks."



Beck
Natuurlijk ben ik benieuwd naar hoe de relatie tussen Jamie en Beck is ontstaan, en dat blijkt minder spannend dan ik dacht. "Waarschijnlijk verwachtte hij een nieuw album van me, en was hij tegelijkertijd opzoek naar een nieuw project. Ik weet niet zeker wat hij dacht hoor. Maar goed, we kenden elkaar al, we hebben samen opgetreden, en we zijn samen op tour geweest. Ik denk dat hij een soort fan van me is geworden. Van mijn werk, en wat ik zou kunnen doen. Hij was waarschijnlijk gewoon benieuwd wat het zou kunnen worden. Gelukkig belde hij, want het zou absoluut niet hetzelfde album zijn geworden." "Misschien heb ik bij het maken van de schetsen onbewust wel aan het op stapel staande samenwerken met Beck gedacht. Beck in the back of your head!" Naast muzikale duizendpoot Beck, heeft ook Chris Taylor van Grizzly Bear een aanzienlijke bijdrage geleverd aan het album.

"Nadat ik klaar was in LA, en al die opnames af waren, had ik veel materiaal, maar het was nog geen album, terwijl ik wist dat het dat wel kon worden. Dus ik schetste een beeld van wat het moest gaan worden, sommige dingen waren een rommeltje, sommigen juist tof. Om alles op orde te krijgen, heb ik Chris gebeld. Ik vind Veckatimest echt geweldig, en er is een soort van link tussen ons. Allebei op Warp, allebei in NY en allebei ongeveer even oud. Ik vertrouwde volledig op zijn talent, maar hoewel hij het meteen zag zitten, zei hij meteen dat hij erg krap in zijn tijd zat. We hebben dus af en toe ergens een paar dagen gezeten en zijn aan de slag gegaan met de productie. Hij zorgde dat er een lijn in het album zat, en heeft geholpen met geluid en de arrangementen." Een andere visie, vanuit een andere muzikale achtergrond.

Zelfportret
Daarop voortbordurend vraag ik wat hij vindt van mensen die na het verschijnen van een nieuw album teleurgesteld zijn, omdat het misschien anders klinkt dan mensen verwacht hebben. "Het hoort erbij. Ik doe dingen die ik zelf interessant vindt. Als mensen willen weten wie Jamie Lidell is, moeten ze dit album luisteren. Het laat horen waar ik mee bezig ben. Soms is het zwaar, soms is het mooi. Het is bijna een close-up van mijn ziel. Het is het beste zelfportret tot nu toe. Ik heb ook nogal wat aan mijn hoofd gehad. Ik ben verhuisd, heb zakelijk wat dingen veranderd, en ik zit in een nieuwe relatie. Al die dingen zijn los al vrij stressvol, maar dit gebeurde allemaal tegelijk. Daarom had ik veel te vertellen, ik had veel aan mijn hoofd, en was doodmoe. Het was een erg beladen tijd, maar wel goed. Het is fijn om er op terug te kunnen kijken. Ik ben op een veel betere plek nu, het is iets wat gebeurt is, en wat nu afgelopen is. Ik voel me gelukzalig, en ik ben blij met het album, het maakt me nog gelukkiger. Ik heb ook echt geluk gehad met hoe het album af is gekomen, met al die samenwerkingen, die eigenlijk niet gebeurd horen te zijn. Maar het gebeurde wel, toevallig."