1DJB Weekly: Innervisions: groot geworden door klein te blijven

Thursday 20 May, 2010

Gisteren ontving een aantal leden bij ons op de redactie ongeveer simultaan de Innervisions nieuwsbrief. Tegelijkertijd stuurden we hem met ongeveer dezelfde extra zin aan elkaar door. De reden is het nieuwe kledingstuk van het door de Innervisions mannen gereanimeerde merk Schiesser. Het shirt heeft knopen. Knopen die uitgezocht zijn door Kristian - de ene helft van Âme - en Dixon. Bij Knopf Paul in Berlijn. Twijfel ik aan de oprechtheid? Neen.

Door Michael Oudman

Meestal - zeg negen van de tien keer - als ik een persbericht krijg, een etiket of infosheet lees, waarin iets in dezelfde orde als "Handpicked by Richie Hawtin" of "Played by Laurent Garnier" staat neem ik dat met een flinke korrel zout. Mijn verbeelding doet niet eens zijn best om er een beeld bij te schetsen. Het zal wel. Hoe anders was het toen ik mijn ogen richtte op het geschreven stukje naast een detailfoto van een knoop op een trui. Zonder de ogen dicht te hoeven doen, zag ik het voor me.

De eerste voorjaarsstralen schijnen laag door de straten in Berlijn, er verschijnt een lichtgroene waas van verse bladeren aan de verder nog kale bomen. Steffen staat in zijn broodjeszaak in de Kastanienallee, en Kristian komt binnenstappen. "Dude, we moeten nog knopen uitzoeken!" Zonder lang na te denken verlaat Steffen met Kristian aan zijn zij de zaak. De shirts moeten immers wel een beetje op tijd in de digitale schappen liggen, en die knopen zijn uiteraard essentieel voor het ontwerp. Geen shirt mag hetzelfde zijn!

Gehaast kruisen de heren de halve stad door om de knopenzaak van Paul - Knopf Paul dus - een bezoek te brengen. Omdat perfectionisme bij de twee in het bloed zit, en bloed nu eenmaal kruipt waar het niet gaan kan, is thuiskomen met de eerste de beste paar knopen uit den boze. Nee, de heren nemen er de tijd voor en zitten zwijgend - af en toe instemmend naar elkaar knikkend - knopen uit te zoeken. Vier gaten, twee gaten, van hoorn, been, hout of parelmoer. Niets is te gek, maar tegelijkertijd is alles te gek.

Het duo zit uren in de zaak van Paul, om daar - terwijl Paul zo nu en dan voorziet in slappe thee in bekers met aanslag - met uiterste zorg de honderden knopen uit te zoeken die nodig zijn om alle antraciet kleurige shirts te voorzien van een kleurrijke rij knopen. De schemer doet zijn intrede, en Steffen en Kristian kijken voldaan naar elkaar. "Paul," klinkt het in koor "deze nemen we!"

Noem me een romanticus, of doe het niet, maar dit is zoals ik het zie. Zonder een doorgewinterde Innervisions fan te zijn geloof ik in de oprechtheid van de knopen, en geloof ik in de oprechtheid van de hele Innervisions familie. Waarom? Ik kan het niet zeggen. Het is een gevoel. En is gevoel niet waar het om hoort te draaien in onze wereld?