1DJB Weekly: Claire's Pillow Music - De tempelslaap van David Lieske

Thursday 22 April, 2010

David Lieske is onder zijn pseudoniem Carsten Jost niet alleen de beste dj ter wereld, maar ook medeoprichter van het beste label ter wereld. De laatste keer dat ik David Lieske zag draaien was eind januari in Hamburg. Onnavolgbaar groots. Zo onspectaculair en zo waanzinnig integer. Dat Nils ruim voor sluitingstijd mijn nieuwe blouse had ondergekotst vond ik helemaal niet erg. In de taxi op weg naar huis liet ik de avond revue passeren.

Door Chris Helt  

Ik kon me niet meer veel van de tracklist heugen. "4", Pépé Bradock, misschien.  "Atmosphere", Kerri Chandler, waarschijnlijk. Wat ik me wel nog heel duidelijk voor de geest kon halen was hoe David met Rajko "Isolée" Müller stond te praten. Terwijl ik Nils van het slachtveld sleepte probeerde ik een persoonlijk moment met David te creëren door hem te vragen hoe het voelde om weer terug uit Tel Aviv te zijn. David verbleef enige tijd in de Israëlische stad, in een situatie die zich misschien het beste als 'geestelijk ballingschap' laat omschrijven. Persoonlijk werd het gesprek niet. Hij was blij zich weer in Berlijn te bevinden en Israel te hebben verlaten. Ik kan me het woord "oorlogstoestand" herinneren. In Tel Aviv heeft David Lieske in mijn ogen wel het mooiste en sterkste gedaan, wat er in club-context mogelijk is.

Op een zaterdag in oktober draaide David in de Laika Bar in Tel Aviv. De avond droeg de naam "Claire's Pillow Music" en was afgeleid van een werk van de Britse kunstenaar Cerith Wyn Evans. Als afbeelding voor de aankondiging van het feest had David een foto van het desbetreffende werk van Evans gebruikt. Over een oppervlakte van 1 bij 1,5 meter stond in zwarte letters op een witte muur:

"Easing herself slightly against the pillows, she brought one hand to her forehead, deflecting the morning light. In its shadow her eyes slowly opened and then focused. The illness was not serious, but Claire succumbed helplessly to a feeling of complete listlessness, and to the ensuing boredom of staying in bed day after day. As she lay there, not moving, an intense flood of emotions welled silently into the room."

De tekst beschrijft het ziektebeeld van een meisje dat zich boven alles belemmerd voelt door haar eigen uitputting.  Een fragilere relatie voor een met elektronische dansmuziek gevuld avondprogramma is ondenkbaar. House niet als gemene, euforische deler gebruiken, maar als incubatieomgeving voor hen die niet willen worden opgetild. De club als oorspronkelijke catharsis.  De dj als voorleesmoeder van de tempelslaap.