2DJB Film: De donkere kant van Moon

Tuesday 6 April, 2010

Je hebt science fiction en je hebt science fiction. Star Wars biedt 'space opera' in verre melkwegstelsels en aan de andere kant van het spectrum staat Moon, een 'hard science' thriller die speelt in de nabije toekomst. En er zijn geen galactische keizerrijken of lichtzwaardvechtende yogi's nodig om de kijker anderhalf uur lang aan zijn zetel te nagelen, zo bewijst Moon. De toekomst is niet meer wat-ie geweest is.

Door Alfred Bos

Moon is het feature debuut van Duncan Jones, een 38-jarige Britse regisseur die daarvoor commercials maakte. De low-budget film is in de woorden van de regisseur "een romantische science fiction thriller" (dat zijn drie genres in één etiket) en won het afgelopen jaar diverse filmprijzen. De bijval voor Moon is niet moeilijk te begrijpen: de film ziet er prachtig uit, helemaal als je weet dat hij voor nauwelijks meer dan een miljoen Britse ponden is gemaakt.

En het verhaal ontvouwt zich langzaam, met een schokkende ontdekking die filosofische vragen oproept over identiteit en geloof. Dat klinkt zwaarder dan het is. Maar als je de film gezien hebt, kun je je nog dagen lopen afvragen of Moon misschien een metafoor is voor iets anders - zie het forum 'Criticism of religion' over de film op de Internet Movie Database.

Regisseur Jones heeft Moon speciaal geschreven voor acteur Sam Rockwell, de tv-show host die bijklust als moordenaar voor de CIA in George Clooney's Confessions Of A Dangerous Mind (om slechts één van de bekendste titels uit zijn omvangrijke filmografie te noemen). En die keuze is cruciaal want Rockwell vult als Sam Bell in zijn eentje de anderhalf uur die Moon duurt.

GERTY
Bell zit op de maan om de geautomatiseerde mijnbouw van Helium-3 te overzien en waar nodig klein onderhoud te verrichten. Helium-3 is de grondstof voor schone energie waar de aarde voor 70% op draait, zo leert de commercial waar Moon mee opent. En hij zit daar in zijn eentje, voor de drie jaar dat zijn contract duurt. Zijn enige gezelschap is de boordcomputer GERTY (met de stem van Kevin Spacey). Van tijd tot tijd worden er videoboodschappen van thuis doorgeseind. Direct contact met aarde is niet mogelijk, omdat het relaystation is uitgevallen.

En meer willen we over de plot niet kwijt, want het knappe van Moon is dat je als kijker aan je water aanvoelt dat er iets niet klopt, maar wat? Dat wordt langzaam duidelijk en het roept - zoals gememoreerd - existentiële vragen op. Wie zich erover verbaast dat Jones zijn film zo'n onverwachte dubbele bodem heeft meegegeven: hij is afgestudeerd filosoof en zijn verrassing is een bommetje. Een origineel bommetje ook.

Qua look & feel staat Moon dichter bij Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey dan bij de CGI spektakels van I, Robot of Minority Report. Wat ook aan 2001 herinnert is het kalme tempo en de spaarzame dialoog. Hoe hou je een film zonder veel actie, dialoog of opvallende personages spannend? Door hem à la Hitchcock als een 'ouderwetse' thriller te brengen en de psychologie centraal te stellen.

Moon is opvallend sterk en helemaal als je je realiseert dat de film is gemaakt voor een fractie van Avatars marketingbudget. Dat is goed nieuws. En nog meer goed nieuws: Jones heeft twee vervolgen op de rol staan en werkt ook aan een Bladerunner-achtige film die speelt in het Berlijn van de toekomst. Aan deze man gaan we nog veel lol beleven.

Moon is uit op dvd en wordt verspreid door A-Film; extra's: Making of.

Trailer Moon