Riva's Tijdcapsule: De snikkel van Jim

Friday 2 April, 2010

Op 20 mei gaat de documentaire When You're Strange, over de rockgroep The Doors, in de Nederlandse bioscopen draaien. In de 'labour of love' van regisseur/fan Tom DiCilli zal ongetwijfeld ook aandacht worden besteed aan de vele incidenten rond zanger Jim Morrison. En het meest spraakmakende incident is de arrestatie van Jimbo na een optreden in Miami, Florida (zijn geboortestaat). Hij zou op het toneel in het zicht van de zaal zijn piemel hebben uitgelaten. Het brak de groep, bijna.

Door Alfred Bos

Volgens Doors-toetsenman Ray Manzarek is de documentaire "het echte verhaal van The Doors" en de "anti-Oliver Stone", het tegendeel van de bioscoopfilm die regisseur Stone in 1991 maakte over de groep en Jim Morrison. Met een speelduur van een kleine twee uur, de vertelstem van Johnny Depp (die ook Morrisons poëzie voordraagt), een uitgelezen soundtrack met veel onbekende live-opnamen en toegang tot niet eerder vertoonde filmbeelden uit het archief van ex-filmstudent Jim Morrison zelf, is When You're Strange de heilige graal voor de vele, ook jeugdige fans van de iconische jaren '60 groep.

En een film over The Doors is een film over Jim Morrison. Hij was bij zijn leven al een 'sterk geprofileerde' performer en groeide na zijn voortijdige dood (hij overleed op 3 juli 1971 in Parijs onder nooit opgehelderde omstandigheden) tot een legende wiens graf een heus bedevaartsoord werd. Net als Elvis Presley wordt hij nog regelmatig gespot in de lokale supermarkt.

Mediamagneet
Of Jim Morrison een begaafde dichter was, is wat schrijver dezes betreft open voor discussie. Maar dat Jimbo een fenomenale frontman was, staat buiten kijf. Aandacht trekken, dat kon hij als de beste. En controverse creëren, dat kon hij nog beter. Zeker in de gepolariseerde sfeer van het door de oorlog in Vietnam verdeelde Amerika van de late jaren '60 was Morrison een mediamagneet. Hij speelde ermee. En ging (bijna?) te ver.

Op 1 maart 1969 traden The Doors op in Miami, in het Dinner Key Auditorium. Een week daarvoor had Jim Morrison - die door drugs en alcohol misbruik steeds onhandelbaarder werd - een voorstelling bijgewoond van The Living Theatre, een experimentele theatergroep uit New York. Hun provocaties inspireerden de zanger tot een non-voorstelling. Het publiek uitdagen was die avond belangrijker dan een fatsoenlijke optreden weggeven. Er was chaos en een rellerige sfeer. In het pandemonium zou Jimbo zijn jongeheer uit zijn broek hebben gehaald. Alleen: niemand wist het zeker. Behalve de openbare aanklager.

Beach bum
Het concert werd afgebroken en vier dagen later werd Morrison in de boeien geslagen door de waterdragers van het Miami Dade Police Department. De pershype rond het optreden had hysterische proporties bereikt en in dat klimaat meende het gezag zijn slag te kunnen slaan. Morrison stond in augustus 1970 voor de rechter en werd veroordeeld voor twee vergrijpen: onwelvoegelijk taalgebruik en openbare schennis van de goede zeden. Het beroep tegen de veroordeling liep nog toen Morrison in maart 1971 naar Parijs verkaste. Hij zag de bui hangen.

Miami markeert een omslagpunt in de loopbaan van The Doors. Tot dan op handen gedragen door de tegencultuur, daarna controversieel en het doelwit van de autoriteiten die van Morrison een voorbeeld wilden maken in hun poging om diezelfde tegencultuur de mond te snoeren. Ook achter de schermen was de groep in problemen. De opnamen voor hun vierde album, The Soft Parade (verschenen in juli 1969, hun minste plaat overigens), zaten vast en de kosten stapelden zich op. En met zo'n controversiële zanger in het vizier van de autoriteiten deinsden veel concertpromotors ervoor terug om de groep te boeken.

Het Miami incident deed The Doors buigen, maar ze braken niet. De sof van The Soft Parade werd meer dan goed gemaakt met de albums Morrison Hotel (1970, sterk) en L.A. Woman (1971, ijzersterk). Maar het 'jonge god' aureool dat Morrison tot Miami had aangekleefd, was verdwenen. Hij werd dikker (alcohol!), liet een baard staan en oogde als een beach bum. Twee jaar later hadden de wormen van de Pète Lachaise begraafplaats in Parijs een kluif aan de voormalige rockgod. De loopbaan van The Doors kent twee fasen: voor 'Miami' en na 'Miami', sexsymbool en beach bum. Pete Doherty krijgt er natte dromen van.

The Doors - Light My Fire (Live In Europe 1968)