1DJB Retrobak: Chic - C'est Chic (Atlantic, 1978)

Thursday 1 April, 2010

"Disco really made it, it's empty and I hate it", zong de Haagse band Gruppo Sportivo op hun grootste hit, Disco Really Made It. En in het voorjaar van 1979 stond disco inderdaad op de piek van zijn roem. Disco verdeelde de muziekliefhebbers. Het grootste deel vond, net als Gruppo-zanger Hans Vendenburg, dat punk en new wave de 'echte' muziek was en disco stond voor slappe commercie. Een kleiner deel zag geen problemen tussen punk (rebellie), new wave (vernieuwing) en disco (vermaak). Goede muziek is goede muziek en bovendien kan rebellie ook het vermaak vernieuwen. Hun voornaamste argument was C'est Chic.

Door Alfred Bos

Chic was ook tijdens het discotijdperk een opvallend fenomeen. Disco had zich vanaf zijn opkomst rond het midden van de jaren '70 gepresenteerd als een producersmedium en Chic was geen schuilnaam van anonieme knoppendraaiers, maar een heuse band. En waar disco met zijn stijgende populariteit steeds uitbundiger en 'campier' werd, stripten Nile Rodgers en Bernard Edwards (de creatieve spil van de groep) hun geluid van alle franje. Met een soort ultra-coole minimale disco als resultaat. Zelfs al haatte je disco, Chic was te goed om te negeren.

Gitarist Nile Rodgers en bassist Bernard Edwards waren al sinds 1970 samen actief, aanvankelijk in de jazzrock groep The Big Apple Band, vernoemd naar hun thuisstad New York. In 1976 verruilden ze de fusion voor new wave, om snel over te stappen op dansmuziek. Hun eerste single, Dance Dance Dance (Yowsah Yowsah Yowsah), haalde de Amerikaanse Top 10 (nummer 37 in Nederland) en Chic stond op de kaart. Kort daarop verscheen het debuutalbum, Chic. Geen bijzondere plaat.

Platina
Dan was C'est Chic, dat een jaar later verscheen, bepaald andere koek. De groep was gegroeid en de belofte ingelost. Disco was cool geworden, de hedonistische uitspattingen hadden plaatsgemaakt voor stijl en Europese, ahum, chique. Het album leverde ook de single Le Freak, in het najaar van 1978 een internationale monsterhit en de best verkochte single uit de geschiedenis van het legendarische R&B label Atlantic (4 miljoen stuks). Toen opvolger I Want Your Love in het voorjaar van 1979 ook een hit werd - zij het iets minder groot - bleek het moederalbum C'est Chic één van die zeldzame discolangspelers die platina omzetten behalen.

Je kon C'est Chic ook buiten de disco draaien; thuis, in de auto of op kantoor. Daarvoor was de muziek goed genoeg. Het was klassieke danspop in een discovermomming, al zag niet iedereen daar de lol van in - zie de reactie van Gruppo Sportivo. En omdat Chic geen studiofenomeen was maar een band, trad men ook op in concertzalen en bereikte daarmee een publiek dat de disco nog nimmer van binnen had gezien. Alle andere live dansbands (Earth Wind & Fire et cetera) speelden funk, Chic deed disco.

Good Times
C'est Chic is een van de beste discoalbums ooit en misschien zelfs wel hét discoalbum. Mocht er serieuze concurrentie zijn voor die eretitel, dan komt die van Chic zelf want de opvolger, Risqué uit 1979, is wellicht net zo goed, al is de verrassing er een beetje vanaf. Daarop staat ondermeer Good Times, dat een sleutelnummer is in de historie van de dansmuziek. De artrockers van Queen leenden de baslijn van Good Times voor hun hit Another One Bites The Dust. En nog belangrijker, in New York gebruikte de Sugerhill Gang diezelfde baspartij voor hun Rapper's Delight, de eerste hip hop hit.

C'est Chic en Risqué werden verplichte kost voor iedereen met oren aan zijn hoofd en het waren niet alleen hiphoppers die zich door Chic lieten inspireren. Europese new wave muzikanten die hun Kraftwerk albums koesterden, begonnen door te krijgen dat experiment en dansvloer prima konden samengaan. Waarmee het fenomeen dixo (new wave disco) was geboren. Disco + electronica = de moderne dansmuziek. Niet alleen voor freaks.

Chic - Le Freak