1Filmblik: Het nut van remakes

Thursday 1 April, 2010

Foto: Jean Reno

Sinds Hollywood de blockbuster heeft ontdekt, wordt de filmliefhebber beschouwd als hersendood. Zou je soms denken. Films zijn geen films meer, maar franchises. Titels zijn merknamen geworden, het steno van de marketeers. Succesfilms klonen zich via genummerde vervolgen en remakes vertalen een succes van toen naar het publiek van nu. Doorgaans, maar niet altijd, zijn ze minder dan het origineel.

Door Alfred Bos

Rancuneus geneuzel van een ouwe zeur? Het bewijs schuilt in het nuttigen van de taart en wie de moeite neemt om een paar remakes van klassiekers te bekijken, krijgt een rare smaak in de mond. Neem The Jackal, de remake uit 1997 met Bruce Willis als huurmoordenaar. Geen onaardige film, maar geen schim van het origineel van Hollywood veteraan Fred Zinnemann uit 1973 (met James Fox als jakhals). Dat  is een adembenemend stukje vakwerk, zonder ADHD-camerawerk of sappige soundtrack. Het verhaal wordt verteld met beelden en realistische dialogen, muziek ontbreekt, de montage is fantastisch. Daarbij vergeleken is de remake dunne poep.

Of pak Tony Scotts recente remake van The Taking Of The Pelham 123 (met John Travolta en James Gandolfini) erbij. Alle respect voor Scotts talent, maar de film uit 1974 is een tijdloze klassieker, geen uitgewalste videoclip. Zelfs een kanjer als Martin Scorcese vertilde zich aan Cape Fear (origineel uit 1962). En is de nieuwe versie van The Italian Job (2003) zoveel beter dan de 'echte' Italian Job uit 1969? De vraag stellen is 'm beantwoorden.

Ontsnapt virus
En dan hebben we het nog niets eens over de Hollywood versies van Europese of Aziatische succesfilms. Daarom is er gezonde scepsis wanneer de bioscoopladder meldt dat er binnenkort weer enkele voorbeelden van Hollywood erfgoed door de aandachtsversnipperaar worden getrokken. Clash Of The Titans uit 1981 (vanaf 8 april in de bios) is blijven hangen dankzij de speciale effecten van de legendarische Ray Harryhausen. Die zijn in de remake van de Franse regisseur Louis Leterrier ongetwijfeld vervangen door computeranimaties. De man maakte hiervoor The Incredible Hulk (franchise!) en Transporter 2 (franchise!), dus we verwachten meer gefranchiseerde fratsen van deze frenchie.

Horrorliefhebbers moeten het de komende weken doen met gedigitaliseerde versies van twee cult klassiekers. The Crazies (van horror legende George Romero) verknoopte in 1973 de verhaallijnen van The Andromeda Strain en The Omega Man/I Am Legend: ontsnapt legervirus maakt van vriendelijke burgers moorddadige maniakken. In de remake (vanaf 22 april) is het geweld nog een stukje geweld(ad)iger. Wes Cravens A Nightmare On Elm Street was in 1984 het startschot van een franchise die zeven (!) films rond pederast Freddy Krueger opleverde. Vanaf 20 mei draait de remake die voormalig regisseur van punk en metal clips, Samuel Bayer, ervan bakte. Ik zal er mijn koffie niet koud voor laten worden.

Laten we op een positieve noot eindigen: niet alle remakes zijn overbodig. De beste Robin Hood verfilming is de eerste geluidsversie uit 1938, met Erroll Flynn als groene wreker. Op 13 mei verschijnt Ridley Scotts interpretatie van deze avonturenklassieker, met wederom een Australische acteur in de hoofdrol: Russell Crowe. En laten we het ook eens omdraaien: Franse tegenhangers van succesnummers uit Hollywood kunnen wedijveren met de franchises-in-spé. Vond je Seven (1995) geslaagd? Probeer dan vooral The Crimson Rivers (2000); er is ook een tweede deel (franchise!). Zijn cops die vechten tegen corrupte collega's je ding? Dan mag je MR73 (Olivier Marchal, 2008) niet missen. Maffiageweld? In L'Immortel (vanaf 6 mei) keert een voormalige maffiamoordenaar uit Marseille, een rol van Jean Reno, zich tegen zijn bazen. Gebaseerd op een waar verhaal. Dus ook een remake?

Trailer L'Immortel (Engelse titel: 22 Bullets)