1DJB Report: MGMT en de efficiënte toegift

Wednesday 31 March, 2010

Een statig, ingetogen optreden was het afgelopen zondag in de Melkweg. Geen wapperende capes, geen hoofdtooien en andere hippie opsmuk. Alleen een band met instrumenten. Ben Goldwasser achter de toetsen ziet er zelfs uit als een doorsnee economie student, met zijn kaki colbert, overhemd met alleen het bovenste knoopje open en daaronder een net wit t-shirt. MGMT heeft een nieuw album uit, Congratulations. Dat zou eigenlijk ergens midden april uitkomen, maar omdat het al gelekt is, hebben de heren besloten het complete album op hun site te streamen.

Tekst en beeld: Melanie Hulsebosch

De Oude Zaal van de Melkweg is bomvol, voornamelijk met achttien jarige hipsters, die het optreden grotendeels door het schermpje van hun mobiele telefoon volgen. Oud werk wordt afgewisseld met nieuw werk. Maar echt los komt het niet. De band, naast Andrew op gitaar en zang en Ben op toetsen, bestaat verder nog uit een drummer, nog een gitarist die ook af en toe een keyboard aanslaat en een compleet stoïcijnse bassist. Enigszins gelaten werken ze hun playlist af. Veel interactie is er niet. Behalve zo af en toe een binnensmonds gemompeld thank you.



Ze komen pas een beetje los wanneer ongeveer op de helft Let's Pretend wordt ingezet. Andrew vraagt of we het naar ons zin hebben en de langharige gitarist alias toetsenist alias trommelaar met roze tye dye shirt, vertelt nog even dat het nummer aan Amsterdam en haar inwoners wordt opgedragen. Maar echt los gaat het niet, zeker niet op het podium. Alhoewel, Andrew poogt nog even een soort swingmove te maken maar dat was het dan wel.

Het nieuwe werk wordt twijfelachtig ontvangen. Op zich wel te verwachten. Op Congratulations staan nu eenmaal geen catchy klappers zoals Kids en Let's Pretend.  Het album grijpt nog meer terug naar jaren zestig/zeventig psychedelica dan debuut Oracular Spectacular. Elektronica en synth deuntjes doen nog wel mee, maar bescheiden, op de achtergrond. Akoestischer dus en wellicht ook moeilijker.



En dan de toegift, tja, de toegift. Efficiënt, dat was ie zeker. Na Congratulations wordt Kids ingezet. Een jongen uit het publiek dendert nog even het podium op en wordt, nadat hij twee zinnen in de microfoon heeft meegezongen, beleefd doch ferm het podium af gedirigeerd.  Dan begint Andrew de drums los te draaien. Nog even lijkt het erop dat daar iets spannends mee gaat gebeuren, maar nee. Tijdens het nummer wordt het hele podium door de band leeggehaald en Kids schalt gewoon door vanaf een laptop. Laten we het erop houden dat de mannen van MGMT in ieder geval geen publieks pleasers zijn. En dat kun je waarderen. Of juist helemaal niet.