30DJB Report: Time Warp 2010

Tuesday 30 March, 2010

Zaterdag middag, het is bijna half drie als we met z'n vieren in de auto stappen en Amsterdam uit rijden.  Het aftellen is begonnen.  De kleine wijzer mag nog twaalf keer langs de twaalf voor we binnen zijn, maar toch, de reis is begonnen.  Onze bestemming?  Mannheim, de hoofdstad van de Duitse deelstaat Baden-Würtenberg.  En specifieker: de Maimarkt-hallen, want daar wordt dit jaar voor de zestiende keer Time Warp gehouden.

Door Friso Bonga

De beloftes zijn groot dit jaar; de presentatie van Crash Test door Martin Büttrich, Marco Carola zijn soloset, de terugkeer van Plastikman en natuurlijk de closing set van het gelegenheidstrio Villalobos, Carola en Loco Dice. Ik moet daar wel een kleine kanttekening bij maken. De namen op de lijst zijn weliswaar groot, maar de programmering laat zwaar te wensen over. Om zes uur 's ochtends pas zal Marco Carola zijn solo set beginnen en daarna volgen de interessante artiesten elkaar in hoog tempo, soms zelfs overlappend. En dat betekent dat we frustrerende keuzes zullen moeten maken.

In den beginne
Om half zeven zijn we de laatste van onze vijftienkoppige groep die aankomen, en alles is dus ook al klaar gemaakt voor de nacht die komt; de chill kamer is in stelling gebracht; de decks zijn aangesloten en er is voldoende drank in huis (of hotel) gehaald om een weeshuis kaal te krijgen.

Nadat we, in een van Mannheim's knusse cafés, van dertien schnitzels en twee megaburgers hebben genoten, gaan we terug naar het hotel. De dames moeten hun schoonheidsslaap pakken en de heren moeten beats draaien. Tja, iedereen heeft zo zijn eigen manier om zich voor te bereiden op een feestje.  En dan eindelijk, om twee uur, als iedereen uitgeslapen of ingedronken is, pakken we de taxi naar de Maimarkthallen.

De laatste keer dat ik op Time Warp was, was de garderobe een regelrechte chaos, maar daar is nu gelukkig verbetering in gekomen. Er stond een megatent vol kluisjes en bij de kluisjeskassa kon je zelfs serieuze oordoppen kopen. Geen simpele herriestoppers, maar degelijke party-plugs. En dat kwam goed uit, want een van ons was zijn gehoorbescherming vergeten, dus nu kon ook Muh van het feest gaan genieten zonder dat hij daar nare dingen aan over zou houden.

Zoals gezegd stond er voor ons niets spannends op het programma tot zes uur, maar toch doken we vol goede moed het feestgedruis in. In zaal 1 stond Chris Liebing al ongegeneerd te rammen. Hoewel hij zijn best deed, sloeg zijn muziek bij ons niet echt aan, dus we besloten ons eerste biertje dan maar in zaal 2 te halen. Daar was Sven Väth bezig met zijn act en hoewel hij het publiek weer helemaal in zijn zak had, konden wij ook hier niet echt aarden, dus hebben we Sven en zijn publiek in zaal 2 gelaten en zijn we, na ons eerste biertje, richting de chill-out gegaan. Niet alleen om te chillen, maar ook omdat Matthew Hawtin daar de hele avond, nacht en ochtend voor de muziek zou zorgen. Op weg naar de chill kwamen we weer bij Liebing door de zaal en ik bedacht me dat het een goed idee zou zijn aan hem te vragen om de Noord-Zuid lijn af te maken, want in zijn tempo zal dat niet langer dan half jaar duren. Maar dat terzijde.

Carola pt. 1
De techno die Matthew Hawtin draait, staat gelukkig recht tegenover die van Liebing, geen hard gepomp, maar subtiele en rustige muziek. Daardoor was het in de chill ook echt chill en konden we daar hangen tot Carola om zes uur zijn set begon. En wat een feest was het om de meester weer in actie te zien. De beste manier om zijn set te omschrijven is volgens mij door de reacties van de mensen om mij heen:

06.35 (O) "Marco draait weer een 'eind van de wereld plaat'!"
06.40 (D) "Nahhh...!!"
06.50 (D) "Ik wou dat ik Marco was"
06.52 (M) "Ik ook"
06.53 (X) "Wie niet..."

Helaas heb ik niet de hele set kunnen horen, want Martin Büttrich begon om zeven uur in een andere zaal en ik was razend benieuwd naar zijn album presentatie. Bovendien begon Plastikman direct na Büttrich in diezelfde zaal en kon ik daar dus mooi op tijd een plekje bemachtigen.

Plastikman
Dat bleek een gouden ingeving te zijn. De presentatie van Crash Test was een genot voor het oor. Hoewel op het album toch voornamelijk rustige nummers staan, wist Büttrich deze met zijn live act om te toveren tot een opzwepende live act. (Hij komt trouwens 5 juni in de Trouw, en ik raad jullie absoluut aan daar heen te gaan.) 
Zoals gezegd, na Büttrich begon Plastikman zijn nieuwe show en het was snel duidelijk dat hij daar zes jaar aan gewerkt heeft. De synergie tussen beeld en geluid was fenomenaal. Althans, volgens mij. Want na afloop bleek uit de reacties van het publiek toch dat niet iedereen zo onder de indruk was als ik. Volgens mij ligt dat overigens meer aan hun verwachtingen dan aan de prestaties van Hawtin. De meeste Time Warp-gangers waren er waarschijnlijk vanuit gegaan dat hij keihard zou gaan snoeien en die verwachting is simpelweg niet uitgekomen. Integendeel, Plastikman 2010 gaf een volwaardig alternatief voor snoeien en liet zien dat Techno meer is dan alleen knallen op hoog tempo.  Over deze show zal de komende tijd genoeg worden geschreven, dus ik zal het hier voor nu bij laten. Toen Plastikman klaar was realiseerde ik me dat het ons maar met drie van de vijftien gelukt was om op tijd naar zaal 2 te komen; de populariteit van Hawtin is zo groot, dat de zaal waar hij speelde op een gegeven moment moest worden afgesloten om de verstikkende mensenmassa tegen te houden.

Ontbijt
Maar nu, na zijn show, was het wel weer tijd om de groep te verenigen. Dat gebeurde onder het genot van een Duits ontbijtje in de eettent. Bij een paar van ons begon de vermoeidheid nu, om 09.00, toch wel op te spelen. De Duitsers hadden daar gelukkig rekening mee gehouden; de flesjes water die verkocht werden, bevatten namelijk een verhoogde dosis cafeïne. Waarom ook niet?

Na het ontbijt, en uitgerust met een gezonde dosis wakker-water, was het al weer tijd om richting de afsluiter te gaan. Carola, Loco Dice en Villalobos hadden alle drie al een solo set gedraaid, maar voor de afsluiter, van 11.00 tot 15.00 zouden ze hun krachten bundelen en B2B2B draaien. Voor drie DJ's van zulke naam en faam is het de moeite van het wakker blijven waard, dacht ik. Uit de praktijk bleek echter dat ik mijn verwachting hier te hoog had opgedreven. Villalobos begon met het draaien van vlakke platen, veel vocals en leuke latin invloeden, maar wel ronduit saai gemixt. Hij deed me denken aan een bepaalde Hollandse zeeheld, in zijn geval is het meer zijn naam die groot is en zijn daden die klein benne. Loco Dice viel dit keer ook tegen, misschien omdat het laat was, misschien omdat hij geen zin of inspiratie meer had, maar zijn mixen waren rommelig en slordig. Helemaal niet wat ik van hem gewend ben, maar het was dit keer eigenlijk alleen zijn platenkeuze die aansloot bij mijn smaak en het moment. 

Carola pt. 2
Maar gelukkig was er nog een derde musketier om de doorslag te geven. En doorslag geven is precies wat Marco deed. En dat niet alleen, hij maakte ook doorstart na doorstart. Steeds als de energie weer verdwenen was na een rare actie van een van zijn kompanen, bracht hij deze weer keihard terug en kon de zaal weer even springen. Ik heb al eerder de loftrompet gestoken over deze man, dus daar zal ik het bij laten. Hier rest het om te zeggen dat ik, zonder Carola's vakmanschap, ruim twee uur eerder naar huis was gegaan.

Al met al was het een geweldig feest, de groep waar me mee waren was geweldig en de fuif was een knaller. Natuurlijk kan niet alles mee zitten, maar er was genoeg leuks en moois om de drukte en de vreemde programmering ruimschoots te compenseren.  Conclusie? Duitsers kunnen feestjes geven. Doodsimpel eigenlijk.