1Dâm-Funk houdt het analoog

Wednesday 24 March, 2010

Damon Roddick uit Los Angeles gaat voor de rest van de wereld door het leven als Dâm-Funk. Hij maakt electro funk, het soort funk met synthesizers en vocoders dat rond 1980 opkwam - denk aan Zapp, Bootsy Collins en de vroege Prince. Het is een stijl die ook door de jaren '80 revival over het hoofd is gezien. In die leemte wordt voorzien door Dâm-Funks debuutalbum, de volvette dubbelaar Toeachizown ('ieder zijn meug') die vorig jaar verscheen via het bekende Stones Throw label. "Ik wil een traditie voortzetten."

Door Alfred Bos

Dâm-Funk is geen beginner. Hij draait al zo'n twintig jaar mee. Aanvankelijk als sessiemuzikant (toetsenist) en producer, de laatste jaren vooral als dj. Damon Roddick kwam de muziekindustrie binnen als protegé van Leon Sylvers, oprichter van het in de jaren '80 succesvolle Solar label en producer van hun grootste hit act, Shalamar. Roddick schreef nummers voor een aantal funk en new jack swing acts en keek van Sylvers de kunst van het produceren af. Sinds 2006 heeft hij in Culver City, Los Angeles, een eigen clubavond genaamd Funkmoshphere. Daar draait Roddick iedere maandag 7 inches en onbekende albumtracks uit zijn omvangrijke collectie jaren '80 funk. "Mijn publiek komt niet voor de hype of de drank of de sex. Ze komen voor de muziek."

DJB: Wat trok je aan in funk?

"Het escapisme. Hun naam wordt minder vaak genoemd dan The Beatles, maar George Clinton en Funkadelic zijn een wereldband. Ik ben een man van de funk uit de late jaren '70 en jaren '80, niet zozeer van de James Brown funk van daarvoor. Synthesizers!"

DJB: Dat electronische element was toen nieuw. Hoorde je de toekomst?

"Voor mij klonkt het goed, ik hield van dat geluid. Het vormde een deel van mijn jeugd. Dat geluid kwam toen op, Kraftwerk begon bekend te worden. Prince ook. Dat was precies het geluid dat bij mijn generatie paste."

DJB: Je hebt een geschiedenis als sessiemuzikant en producer, toch is je debuutalbum pas vorig jaar verschenen. Waarom heeft het zo lang geduurd?

"Ik was druk met leven! Er deden zich kansen voor, maar ze gingen op het laatste moment niet door. En moest ik mezelf weer overnieuw uitvinden. Van die dingen. Ik heb ook allerlei baantjes gedaan, vrachtwagenchauffeur bijvoorbeeld. Maar al die tijd heb ik aan mijn dromen vastgehouden. Ik wilde míjn muziek maken. Ik had tracks geplaatst op mijn MySpace pagina en die had Peanut Butter Wolf [Chris Manak, oprichter van het Stones Throwe label] gehoord. Hij vond het geweldig en vroeg of ik remixen wilde maken. Uiteindelijk heb ik een remix gedaan van Burn Rubber, een cover door Baron Zen van een jaren '80 funk hit van de Gap Band. En daarna kwam mijn eerste eigen release op Stones Throw: Burgundy City, met Galactic Fun op de B-kant. Die deed het goed en zodoende kon ik mijn album maken. En nu zit ik met een journalist uit Europa te praten."

DJB: Het heeft dus even geduurd eer de erkenning kwam. Ooit getwijfeld?

"Er is me vaak verteld dat ik beter een baan kon zoeken of een ander plan moest bedenken. Prima, dacht ik, maar je hebt geen idee wat voor vuur er in me brandt. Ik weet dat hier ben om muziek te maken, om de funk te verspreiden. Daar voel ik me goed bij en ik weet dat anderen zich er ook goed door gaan voelen. Ik sta niet voor hip hop, al hou ik daar ook van. Ik sta voor funk en die stijl had lange tijd geen vertegenwoordiger. Ik heb het over serieuze funk, zoals die vroeger werd gemaakt door mensen als Mtume, Slave en Loose Ends in Engeland. Die traditie wil ik voortzetten."

DJB:  Je bent een liefhebber van oude analoge spullen, klopt dat?

"Zeker, ik gebruik bij voorkeur analoge apparatuur. Ik gebruik wel software, maar ik hou van dat geluid van toen. Tegenwoordig klinkt het me veel te netjes, steriel bijna. Mijn muziek heeft de foutjes en de scherpe randjes die toen normaal waren. Omdat de studiotechniek verre van perfect was. Niet dat ik lo-fi wil klinken, ik ben een moderne funkmuzikant die het geluid van toen wil herscheppen. Misschien wordt mijn volgende album wel hi-tech, we zullen zien."

Dâm-Funk speelt op 9 april in Paradiso, Amsterdam en op 10 april op Motel Mozaique, Rotterdam. Toeachizown is uit op Stones Throw en wordt verspreid door Rush Hour.

Dâm-Funk - Mirrors