7DJB Report: Derrick May in Trouw/ Jeff Mills bij klinch

Tuesday 16 March, 2010

Keuzes zijn er om gemaakt te worden. Maar met het aanbod afgelopen vrijdag van vijf uur lang Derrick May in clubsetting of een set van Jeff Mills in de Max van de Melkweg, zullen veel bezoekers flink hebben moeten wikken waar de nacht te volbrengen.  Gelukkig hebben beide heren een fanschare zo groot dat beide toko's volledig uitverkocht kunnen worden als ze gelijktijdig een gig verzorgen, waardoor allebei de iconen het publiek kregen dat ze verdienen. Kwantitatief gezien dan.

Tekst: Tom van Haaren

Gelukkig zijn er combi mogelijkheden om Derrick May en Jeff Mills deze avond aan het werk te zien. Met Jeff Mills die de avond in de Melkweg afsluit en de avond vullende dj-gig van Derrick May, is de keuze om eerst naar de Trouw af te reizen een niet al te lastige beslissing. Een keuze die meer mensen maken aangezien we later in de Melkweg veel dezelfde gezichten tegenkomen.

Iets voor twaalven lopen we voorbij de Trouw. Door de ramen heen ziet de club er meteen al packed uit voor het relatief vroege tijdstip. Wanneer de entree van de Trouw in het vizier komt blijkt er tevens een enorme hoeveelheid mensen buiten te wachten. De club is vanavond uitverkocht. Hartstikke mooi voor de club aan de Wibautstraat, het komt de sfeer echter niet ten goede. Bij het betreden van de dansvloer proberen we ons  een baan naar voren te werken. Derrick May wordt via de mic aangekondigd en we horen de eerste klanken van de instrumentale versie van Can You Feel It van Mr Fingers. Het begin waar ik vooraf op hoopte. Niet dat ik per se zat te wachten op deze überclassic, meer omdat dit het teken is dat de BPM teller relatief laag staat. Vanavond is namelijk de kans om The Innovator te horen buiten het umfeld waar hij doorgaans staat. Meestal staat hij geprogrammeerd als afsluiter of mainstage act van een festival of groot clubevent, waar standje peaktime bereikt dient te worden in een korte tijd met een publiek reeds in extase van de vorige act die afsloot met de Beatport top drie. Niet dat hier iets op tegen is. Maar opnames van hem buiten de Nederlandse landsgrenzen hebben doorgaans een meer gevarieerd karakter.

Druk
Eenmaal voor de dj-booth aangekomen horen we platen van Patrice Scott , Afefe Iku en ligt er zelfs een niet nader te benoemen Salsoul plaat op de draaitafel. Het is alleen zo druk, dat actief dansen zorgt voor om de dertig seconde een zwetende oksel in het gelaat of een por in het middenrif wanneer een bezoeker zich een weg naar voren probeert te banen. Schuren mag dan een aangename aangelegenheid zijn in toko's als het Cooldown Cafe, in de Trouw komen we toch echt om te dansen.

Zelfs pal voor de dj-booth, waar het op één of andere manier bij drukte doorgaans relatief goed vertoeven is valt moeilijk een spot te bemachtigen. Het aanbod om op het podium te dansen behoort echter niet tot de keuze mogelijkheden omdat het geluid daar niet erg goed is, waardoor een zwerftocht naar de achterkant van de club afbreuk doet aan de beleving. Ondertussen zit Derrick May er lekker in.

Met zijn energieke motoriek en enthousiaste eq-ing waarbij de zweetparels van zijn voorhoofd afglijden is het een genot om de man aan het werk te zien. Zelfs een haperende draaitafel lijkt geen effect te hebben op zijn flow. Waar andere dj's hoofdschuddend en gebarend naar de piek-up speler wijzen, probeert hij rustig de hoogte van de toonarm te wijzigen. Toch jammer dat draaitafels in Nederlandse clubs een ondergeschoven kindje zijn. De nog platendraaiende dj's hebben het zwaar te verduren.

Zo sloegen de platen van Efdemin tijdend Below in Trouw ook om de haverklap over, en was het tijdens 5 days off steeds raak bij de Junior Boys. En dat bij twee clubs in Nederland waarvan je weet dat ze veel aandacht en passie besteden aan het optimaliseren van het geluid. En Derrick May heeft juist een zetje in de rug nodig. Hij mag de laatste Transmat release van Greg Gow nu wel eens eindelijk op vinyl persen. Godverdomme Derrick!

Op naar de Melkweg
Rond half drie besluiten ik en mijn gezelschap bestaande uit Nick, Juriel van het Rotterdamse Gem Records en Bea (excuses ben je correcte naam vergeten) richting Melkweg te vertrekken. Na wat parkeer leed op de Amsterdamse grachten en problemen bij de entree staan we half  vier eindelijk in de Max. Ook hier is het druk, maar ditmaal in de goede zin van het woord. The Wizzard is inmiddels al een tijdje bezig maar we worden meteen meegetrokken in de hypnotiserende mix die de Amerikaan opdient.

Een hele verandering met stadgenoot May die juist een constante verandering van van flows en gevarieerde mix predikt. Stoïcijns en totaal in controle staat Mills achter zijn cdspelers en 808.  Feilloos weet hij met iedere plaat een minimale verandering aan te brengen, maar met een oh zo doeltreffend effect. Natuurlijk komt The Bells een keer ten gehoren, maar verder geen hitjes om het hitjes draaien ( toegegeven; ik ben niet helemaal op de hoogte van de totale Axis discografie). De gehele dansvloer staat in beweging. Helemaal als hij een tijd lang alles uit zijn 808 trekt verandert de dansvloer in een kolkende en joelende massa.

Na twee korte toegiften mag Mills om kwart over vijf niet meer verder van de stage-manager waardoor ik mijn weg volg richting de uitgang. Lachende gezichten alom bij het wachten op de jassen, het was immers een zeer goede avond. Waar Derrick May op dreef was maar de omstandigheden niet optimaal waren, was de gelegenheid in de Melkweg - met Jeff Mills als een ware Messias - magistraal.