Riva's Tijdcapsule: Het 'space ritual' rond Hawkwinds Stacia

Friday 12 March, 2010

Ze vierden afgelopen zomer hun veertigjarige jubileum. Er verschenen niet één maar twéé cd boxen die de historie van de groep documenteren. Voor fans van toen was het de beste freakband van de jaren '70. En voor jongere generaties zijn ze de voortrekkers van 'het muziekconcert als kosmische ervaring'. We hebben het over Hawkwind.

Indertijd was Hawkwind al een merkwaardig fenomeen: anarchistische hippies met een hang naar brute muziek (space rock) en geestverruimende ervaringen. En met de wijsheid van achteraf is de groep uit de Londense wijk Nottinghill Gate te plaatsen als een missing link tussen hippie en punk. Johnny Rotten was een verklaard fan en de Sex Pistols hebben Hawkwinds bekendste nummer, Silver Machine, tijdens concerten gecovered.

Van de veertig jaar Hawkwind zijn de jaren van 1972 tot 1975 het succesvolst gebleken. De klim naar wereldsucces begon in juni 1972, toen de single Silver Machine verscheen en totaal onverwachte een Top 40 hit werd. Het bereikte de derde plaats van de Britse hitparade en leverde de groep genoeg geld op om hun ambitieuze Space Ritual tournee - vastgelegd op het gelijknamige dubbelalbum uit 1973 - te financieren. Het werd het hoogtepunt uit hun lange loopbaan.

Drie jaar later was de piek gepasseerd. In augustus 1975, tijdens een Noord-Amerikaanse tournee, werd bassist Lemmy door de Canadese douane gearresteerd; ze zagen zijn amfetamine aan voor cocaine. De groep miste enkele optredens en Lemmy kreeg zijn congé. Kort daarop vertrok ook danseres Stacia en zo leuk als tijdens de Space Ritual periode zou het nooit meer worden. Van Lemmy (Ian Kilmister) is bekend wat er nadien van hem is geworden: hij startte het trio Motörhead en groeide uit tot een rockicoon. Maar hoe is het verder gegaan met Stacia?

Derwisj-op-paddestoelen
Stacia Blake (op 26 december 1952 geboren in Ierland) was de exotische danseres van de groep. Ze beeldde Hawkwinds space rock uit door als een derwisj-op-paddestoelen over het toneel te kronkelen, aanvankelijk in kleurrijke fantasie outfits, later naakt of in body-painting. Stacia's aanwezigheid was een fenomenaal marketing instrument. Hordes bronstige jongeren dromden rond het podium als Stacia haar fenomenale boezem losschudde.

Over haar komst bij de groep in 1971 doen verschillende verhalen de ronde. In een BBC4  documentaire uit 2007 over Hawkwind vertelt Lemmy dat Stacia als pompbediende werkte in Cornwall, door de groep werd uitgenodigd om een optreden bij te wonen, spontaan begon te dansen op de muziek, sliep met Hawkwinds synthesizer man Del Dettmar en drie weken later deel uitmaakte van de groep. "Ze was wild, een grote vrouw van ruim 1 meter 80, met een buste van 52 inch - een overweldigende aanwezigheid voor de jongere fans in de zaal."

Landschappen voor blinden
In 1974 vertelde Stacia tegen Penthouse dat ze geen danservaring had. "Op mijn tiende werd ik van balletles verwijderd, want ik was te lang. Ik oefen nooit, alles draait om spontaniteit." Tegen Penthouse verklapte ze ook dat ze bisexueel was, wat goed uitkwam omdat haar toenmalige vriendje, Arthur Kane (bassist van The New York Dolls), eveneens beide kanten van zijn boterhammen smeerde.

Niet lang na haar vertrek uit Hawkwind in het najaar van 1975 trouwde ze met Roy Dyke (drummer van het trio Ashton, Gardner & Dyke, grootste hit: Resurrection Shuffle uit 1971) en kreeg een dochter. Het huwelijk hield geen stand en Stacia verhuisde van Hamburg naar haar geboorteland Ierland, waar ze zich vestigde als kunstenares. Ze exposeert haar schilderijen sinds 1995, met tentoonstellingen in Duitsland, Finland en Ierland. Opmerkelijk, Stacia Blake schildert landschappen voor visueel gehandicapten. "Mijn werk is sterk beinvloed door mijn liefde voor de natuur, in al zijn aspecten."

Hawkwind - Silver Machine 

Stacia Blake toen

Stacia Blake nu