DJBroadcast

Vrijdag 5 maart, Paradiso, Amsterdam 

Dekmantel vierde afgelopen vrijdag verjaardag. En hoe! Met een line up waar je ook in Berghain of Fabric moeiteloos voor de dag had kunnen komen. Maar het werd een thuiswedstrijd, in Paradiso Amsterdam.

Tekst & foto's: René Passet

"It might skip, it might even warp a little. But it will never, ever crash." De liefdesverklaring die Patrice Scott vanavond middels zijn zwarte T-shirt uitdraagt, is overduidelijk. Bovendien is hij vanavond in Paradiso niet de enige dj die met vinyl draait. Dekmantel viert zijn derde verjaardag. De van oorsprong Haagse partyorganisatie staat synoniem voor puur, diep en old school. Vandaar dat naast Scott ook dj's als Daniel Bell, Rahaan en Keith Worthy vooral aan de SL's in plaats van een muis zitten. Dekmantel wil vanavond niet alleen de diepte maar ook de breedte opzoeken, hadden ze van tevoren getoeterd. Naast house ook disco, boogie en zelfs techno, keurig verdeeld over de drie zalen. Die overigens pas na middernacht lekker gevuld raken.

Keith Worthy en Patrice Scott  
 
Baarden
Blijkbaar doen Dekmantelgangers (waaronder verrassend veel vrouwen) het rustig aan, waardoor het voor half twaalf geplande optreden van de Britse discovernieuwers Linkwood & Fudge Fingas een uur wordt uitgesteld. In de kleine zaal bewijzen Juju & Jordash andermaal dat ze de vele goede kritieken dubbel en dwars waard zijn. Uit het niets was er vorig jaar ineens een naamloos debuutalbum, waarop diepe, met dub geïnjecteerde housegrooves rondjes renden om een speeltuin vol analoge apparatuur. Het Israëlische duo vond onderdak bij Dekmantel, dat het wel aandurfde om hun kersverse platenlabel met een album te lanceren. Ook live maken de bebaarde mannen indruk. Geen laptops maar veel snoeren en kastjes. En een gitaar, die Juju bespeelt als een midi-controller waaruit allerlei wonderlijke en organische geluidjes vallen.


 
Badmuts
Beneden in de grote zaal zijn Linkwood & Fudge Fingas achter hun apparatuur gekropen. Vergeleken met hun releases op Firecracker en Prime valt de liveset beduidend steviger uit. Bonkende house met een discosausje, waarbij Fingas (met malle witte glitterbadmuts op) ook wat door de microfoon mompelt. Zingen kun je het niet echt noemen. Terwijl in de bovenzaal Makam zijn hitsingle Deep Loving uit z'n laptop tovert en de dansende menigte 'Pappa was a rolling stone" voor zich uit mompelt, staat Rushhours Antal in de kelder stiekem een discofeestje van formaat te bouwen. Jammer dat het geluid niet overhoudt.

Makam
 
Babybillen
Held vanavond is zonder twijfel Daniel Bell. De technoveteraan uit de Verenigde Staten is niet vaak in Nederland te horen en dat is eigenlijk een bloody shame. Zeker als je weet dat hij tegenwoordig in Berlijn woont. Wat een fabelachtige mixtechniek heeft die man. Bell mixt zo strak als schoongewassen babybilletjes en heeft platen waardoor je constant denkt: wat DE FUCK is dit? Anders dan zijn technoreputatie doet vermoeden (Bell bereidde samen met Robert Hood de weg voor minimal) draait hij voornamelijk house. Moddervette house. Met een piepklein retrorandje, maar toch heel erg nu. Zijn looks mogen dan Warmoestraat lederbar zijn, Bell krijgt de talloze mooie meisjes en jongens die vanavond door grote zaal zwerven moeiteloos aan het dansen.

Daniel Bell

Dat Redshape even later ook overtuigt met een degelijke neo-Detroit technoset, mag nauwelijks een verrassing heten. De Oost-Duitser heeft een reputatie hoog te houden. Maar wie drukt Sebastian Kramer nou eens op het hart dat 'ie dat bespottelijke rode masker in de prullie mikt? We zouden zo graag de emotie die hij in z'n strings en baslijnen stopt ook in z'n gezicht aflezen. Keith Worthy en Patrice Scott hebben geen masker nodig om zich achter te verschuilen. De twee zwarte Amerikanen nemen lachend het gejuich in ontvangst na weer een überdikke technoplaat uit de oude Detroit-doos. Hun mixen mogen dan niet zo strak lopen als die van Bell, moeiteloos houdt het tweetal de kleine zaal tot diep in de nacht in beweging. Prachtig verjaardagsfeest.