10DJB report: Source On Ice

Monday 1 March, 2010

Zaterdag 27 februari - Paperdome Utrecht

Ken je dat gevoel alsof marsmannetjes net hun spaceshuttle in je hersenen hebben geparkeerd? En je je zielsgelukkig voelt, maar je jezelf toch afvraagt wat je in godsnaam allemaal uitgevreten hebt? Als je schoenen eruit zien alsof je net door een moeras hebt gebaggerd en als alles stinkt naar bier dat je per ongeluk over jezelf heen hebt gegooid? Dan weet je dat je net een verdomd goed feest hebt meegemaakt.

Tekst en foto's: Mariska Gunsing, met dank aan Buster Kok

We hadden nogal een dubbel gevoel op de heenweg naar dit winterfestival. De tijd (13.00 tot 23.00) en locatie (ergens in the middle of nowhere in de provincie Utrecht) vonden we al dubieus. Daarbij bevorderden de bakken regen die naar beneden kwamen onze partystemming ook niet echt. Toch wisten we dat het een goed feestje zou worden. Die zekerheid werd niet alleen veroorzaakt door de dikke line-up, maar vooral ook door onze 'feestintuïtie'. En een goed feestje werd het.

Wat waren we blij toen we vanuit de bus in de verte de grote witte bol en de paarsgeel gestreepte circustent zagen staan. Want van al die verschillende stads- en streekbussen in Utrecht werden we ook niet veel wijzer. Geef ons maar de oude vertrouwde Amsterdamse trams of nog het liefst gewoon een fiets. Eenmaal aangekomen bij de rij kregen we de schrik van ons leven. Het was een aardig onzekere trip, maar waren we nog wel in Nederland? Driekwart van de zogenaamde 'sourcialisten' in de rij was gehuld in bontjassen- en mutsen, skipakken inclusief skibril, Tsarensnorren en aussies. Er kwam zelfs een meisje met een prei voorbij... Dat in combinatie met het 'heerlijke' (not!) weer, deed ons bijna in het oosten van Europa wanen. Source heeft haar doel - 'Hollandse nuchterheid in versneld tempo afschudden' - wat ons betreft meer dan behaald.

Bij de beveiliging zat de stemming er gelukkig goed in: "Heb je nog andere vakjes in je tasje? Want 'die van mij' heeft altijd een hele hutkoffer mee." We renden snel de Paperdome in waar Rednose Distrikt al bezig was. Jammer genoeg was het nog veel te licht buiten voor een fijne sfeer. Maar dat betekende niet dat we ons niet kostelijk vermaakten om alle niet-nuchtere (letterlijk en figuurlijk) Hollanders die daar rondliepen. In de grote tent was de sfeer al een stuk beter. Misschien omdat we toen onze eerste biertjes op hadden, misschien omdat het daar veel donkerder was. Waarschijnlijk omdat Steffen Bennemann onze oren verwende met een heerlijk zweverige tech-house set. En zodra Supermayer ten tonele verscheen, waren we de regen meteen vergeten. We gooiden onze jassen achter de hekken bij het podium, want kluisjes zijn voor mietjes. Na een uurtje switchten we weer naar de Paperdome waar Melon ondertussen de boel had opgewarmd.

Toen we na een uurtje of twee weer terug liepen naar de grote tent, was Supermayer daar nog steeds aan het bikkelen. Buster was ondertussen zijn pinpas kwijtgeraakt. Wat hij meteen onderkende als een teken van god - dat pasje viel namelijk van ellende uit elkaar. Gelukkig zijn technoliefhebbers het meest behulpzame volk waar je je maar mee kunt omringen als je je pinpas kwijt bent, want Buster werd spontaan een biertje aangeboden door een jongen die hij niet kende. Hoe mooi is dat? Ondertussen werd de muziek steeds rauwer en waren beide tenten volledig volgelopen. En toen Pitto en Jackmate Supermayer aflosten, was niemand meer te houden. Vuurwerk! Letterlijk. Van het reinste soort.

Ondertussen liep het al tegen tienen en we realiseerden ons dat we nog niet eens een behoorlijk middag- en avondmaal gehad hadden. Maar eigenlijk was de muziek ook gewoon te sterk om een hotdog te gaan halen. We maakten dat we voor de drukte het terrein afwaren, zodat we nog met de laatste trein terug naar Amsterdam konden. Iemand nog spannende verhalen over de after in Club Poema?