Filmblik: Knokken in het bos

Thursday 25 February, 2010

Actiefilms heb je in alle soorten en maten. En actie dus ook. Actie betekent ondermeer knokken: met de vuisten, messen, bijlen, knotsen en zwaarden. Komt er schiettuig aan te pas, dan blijft er van het fysieke gevecht doorgaans weinig over; van het decor eveneens. Iedereen heeft zijn favoriete knoksituatie en de mijne is het bos.

Door Alfred Bos

Dat heeft niets met mijn naam te maken, maar komt door de hindernissen die het terrein opwerpt. Knokken in besloten ruimtes, oké, dan hebben de martial arts films uit Azië de voorkeur. Daar maken ze van het klassieke mep & pletwerk oogverblindend ballet. Knokken op een lege vlakte? Huh, waarom staan boksers in een (vierkante) ring? Kunnen ze niet wegrennen. Nee, de meest bloedstollende knokpartijen zijn groepsgevechten in een bos. Vooral als de schietijzers thuis blijven en de ruzie met geslepen staal wordt beslecht. Ridley Scott heeft er - bewust of onbewust - zijn specialiteit van gemaakt.

Het viel al op in zijn Gladiator: geweldige film vol geweldige actie, meestal gesitueerd in de klassieke arena. Maar de meest bloedstollende knokscene is de slag in het Germaanse woud waarmee de film opent. Vijf jaar later flikte Scott het opnieuw met Kingdom Of Heaven en ook in die film zit het bosgevecht aan het begin van de film. Nu zijn het geen legers, maar twee groepen van ridders en soldaten die tussen de struiken, de bomen en de kuilen elkaar met zwaar en pijl en boog naar het leven staan. Het is briljant gemonteerde testosteron voor het oog.

Bosknok
De liefhebber had zich trouwens een jaar eerder, in 2004, al kunnen verlekkeren aan het bosgevecht tussen edellieden en de barbaarse Picten in Antoine Fuqua's King Arthur. Niet helemaal bos trouwens, meer aan de rand van het bos, maar toch. Helemaal bosknok is de beste actiescene uit de door Sir Ridley geproduceerde Tristan & Isolde (2006). Speelt ook in de vroege middeleeuwen, maar die hebben niet de exclusiviteit als het om spectaculaire clashes in het groen gaat. Is de beste aflevering van de serie Band Of Brothers niet de episode over het Ardennen offensief? Naaldbomen knappen als lucifers.

En daarom kan ik niet wachten tot Scotts verfilming van de klassieker Robin Hood gaat draaien. Het is zeker niet de eerste bioscoopverfilming van het verhaal rond de vrijbuiter uit Sherwood Forest en zijn schone maagd Marian. Russell Crowe zet ongetwijfeld een brutere Robin Hood neer dan zijn voorgangers Errol Flyn (1938, regie: Martin Cruz) of Sean Connery (1976, Richard Lester). Kevin Coster als prins der dieven (1991, Kevin Reynolds) is om te huilen, waar Cary Elwes in groene bodystocking (1993, Mel Brooks) juist om te lachen is.

Wie voor bosknok gaat, denkt Robin Hood. Dat is bos, bos en nog eens bos. Sterker, in filmland is Sherwood Forest het bos der bossen en dat betekent niet één of twee confrontaties tussen de varens, maar een hele film lang oorlog onder het lover. Zonder guns, maar met zwaard en pijl & boog. En al het andere wapentuig waarmee je op een onoverzichtelijk slagveld vol schuilplekken en natuurlijke hindernissen je vege lijf heel weet te houden. De geridderde regisseur pakt uit. Vanaf 13 mei in de bios.