3Somewhere in Amsterdam #2 met Juan Atkins, Rick Wilhite & Moodymann

Tuesday 9 February, 2010

Zondag 7 februari, OT301 Amsterdam 

"Moodymann is binnen, Moodymann is binnen", zoemt het zondagavond rond tienen rond in de dan al dampend volgepakte zaal aan de Amsterdamse Overtoom. En inderdaad, even later zien we de enigmatische Amerikaanse houseproducer rondscharrelen achter de dj-booth waar Rick Wilhite op dat moment z'n set aan het afronden is.

Tekst & foto's: René Passet

Het verrassingsbezoek van Moodymann (die afgelopen weekend net als Juan Atkins nog in de Berghain stond) is de kers op de taart die Somewhere in Amsterdam heet. Vanavond is de tweede aflevering van dit undergroundfeestje, georganiseerd door de Amsterdamse platenwinkel Rushhour.

Naar analogie van het cultlabel Somewhere in Detroit vliegt de organisatie eens in de zoveel tijd een stel bevriende dj's over, zorgt voor prima eten, een open minded crowd en een dik soundsystem.

Hoewel, dat laatste viel vorig jaar een beetje tegen. Toen draaide Theo Parrish de helft van z'n fabelachtige set met een opgeblazen speaker. Dit keer is het soundsystem piekfijn in orde en komt de moddervette vintage disco die Rick Wilhite (3 Chairs) al vroeg in de avond staat weg te pompen prima tot zijn recht. Wat een platen draait die man! Al snel krijgt de zwarte Amerikaan (die al z'n nummers als een bezetene meezingt) een marker en een stukje papier in zijn handen geduwd. Of hij even de titel van dit vette nummer wil opschrijven. Tuurlijk wil Wilhite dat. Hij is immers tussen louter vrienden. Mensen die snappen dat je wel degelijk kunt dansen op stroperige 120 beats per minuut, op houseplaten met weinig meer dan een donkerbruine stompende baslijn en een Rhodes-piano of krijsende solerende sax.

En nee, het publiek bestaat niet alleen maar uit fanatieke trainspotters, gekleed in gebleekte platenlabel t-shirts. Verre van zelfs. De lange rij voor de damestoiletten verklapt dat het met de man/vrouw-verhouding vanavond helemaal goed zit. Iedereen wil bovendien dansen, waardoor de temperatuur in de grote zaal per uur een graad omhoog kruipt.

Wilhite balanceert met het draaien van New Orders Blue Monday en Fun Fun's Italohit Happy Station eventjes langs het randje, maar al snel zit de Amerikaan weer op het juiste spoor.

Het is zondag, dus we zijn vroeg begonnen. Om zes uur al. Dan wil je natuurlijk wel wat eten. Komt dat even goed uit, de jongens van HotMamaHot staan in de hoek heerlijke vega Indonesische maaltijden op te scheppen. Bij de bar kosten biertjes maar twee euro en het rookverbod is vanavond heel ver weg.

Kortom, alle ingrediënten voor een wereldfeest zijn aanwezig. En een wereldfeest wordt het. Opnieuw. Wat een goede vibe, wat een fijne line up en wat een moddervette platen komen er voorbij. Ook Atkins (die begint met een oude discoplaat uit 1983) weet te verbazen. Waren zijn sets in het verleden nou niet altijd om over naar huis te schrijven, vanavond levert de veteraan de goodies, met veel warme platen uit de vorige eeuw.

Dat we uiteindelijk Moodymann niet eens meemaken omdat het lichtje na drie nachten stappen begint uit te doven, mag u ons kwalijk nemen. We stapten evengoed breed grijnzend de nachttrein in, op weg naar somewhere in Den Haag.