DJBroadcast

Enrico Riva komt sinds 1973 in Paradiso, interviewde meer dan 1.000 artiesten en hoorde vele tienduizenden albums. Zijn archief is een tijdcapsule. Deze week reizen we naar 1979.

Foto: Iggy Pop in Paradiso, 10 oktober 1979
(fotografie: Martijn de Jonge, Amsterdam)

Er is een tijd geweest, zo rond eind jaren '70, dat er bij ieder optreden in Paradiso een contingent lokale Hell's Angels in de zaal present was. Doorgaans onhoorbaar, soms nadrukkelijk aanwezig. Het was in de zomer van 1977 begonnen met het legendarische concert van The Stranglers, waarmee punk definitief doorbrak in de hoofdstad. Vanaf dat moment was Paradiso de punktempel, de Angels hartstochtelijke fans van The Stranglers en Paradiso een dependence van het Angels clubgebouw.

Het was al snel een doodnormale aanblik. Liep je de Weteringsschans op voor een optreden van, pak 'm beet, Blondie, The Ramones of Talking Heads, stond er op de trappen van Paradiso een groep in denim en leer geklede stoere mannen te wachten. Of een shaggie te roken. Over herrie met de portiers kan ik me niets herinneren, dat soort herrie is er nimmer geweest. De Angels hielden wel van een potje rocken en in Paradiso werd in die tijd wekelijks, soms dagelijks, gerocked.

Najaar 1979 stond Iggy Pop in de hoofdstedelijke poptempel, op 10 oktober om precies te zijn. Dankzij punk beleefde Iggy een tweede jeugd, wat hem van harte gegund was want had hij ons met The Stooges niet de weg naar punk gewezen? Dat had hij en Iggy genoot zichtbaar van zijn rol als peetvader van de do-it-yourself generatie. Bronstig en uitdagend als altijd schichtte, zwalkte en dweilde hij over het podium van de grote zaal. En in al zijn bravour maakte hij een niet al te vleiende opmerking over de aanwezige Hell's Angels.

De eer van de Angels
De vaste klanten van Paradiso keken elkaar aan en haalden hun wenkbrauwen op: die speelt met zijn neus. Even opletten wat er gaat gebeuren. Aanvankelijk: niets. Dat was een verrassing. Iggy zat al in de kleedkamer toen er vanachter uit de zaal opeens een kudde - anders kan ik het niet noemen - boze Angels door het publiek opmarcheerde richting podium. Vervolgens klom de kudde het toneel op en verdween in ganzenpas door de deur naar de kleedkamer. Daar werd de soep heet gegeten.

De zaal wachtte op de toegift en er verscheen een lichtelijk verfromfraaide Iggy op het toneel, in de rug gedekt voor een rij triomferende Angels. Iggy pakte de microfoon en begon stamelend zijn excuses aan te bieden. Het speet hem dat hij lelijke dingen had gezegd over de Hell's Angels, zo had hij het ook weer niet bedoeld, maar na wat fysiek geweld jegens zijn persoon had hij begrepen dat Angels ook hun eer hebben en dus bij deze ...

De toegift van die avond? Ik durf er geen jaarloon onder te verwedden want na tweeduizend Paradiso avonden en nachten is mijn geheugen niet op alle details meer even correct, maar het moet The Stooges' Search And Destroy zijn geweest. Het zou twintig jaar duren eer Der Ig weer in Paradiso stond.

Iggy & The Stooges - Search And Destroy (1973)