Filmfestival Rotterdam: Groeten uit Libanon

Thursday 4 February, 2010

Drie jaar duurde het eer regisseur Maoz het geld voor zijn oorlogsfilm Lebanon bij elkaar had gesprokkeld. Na Waltz With Bashir verschijnt er opnieuw een ijzersterke Israelische film over de verschrikkingen in Libanon.

Door René Passet

Gister zag ik mijn eerste kutfilm. Altijd lekker, want het leert je de films die je wel goed vond nog meer te waarderen. Ik zag er al een stuk of dertig, dus die eerste kutfilm kwam statistisch gezien rijkelijk laat. Het gaat om Police, Adjective, de Roemeense Oscar-inzending van dit jaar. Afgelopen mei won die film in Cannes al de persprijs, dus ik zal er wel geen reet van snappen. Maar de halve zaal liep leeg terwijl ik bleef zitten, samen met nog wat zuchtende volhouders. Allemaal hopend op een fantastisch einde. Zo'n slot dat een twee sterren-film ineens geweldig optrekt. Maar nee hoor. Als het de bedoeling van regisseur Corneliu Poromboiu was om de verveling van een urenlang postende agent over te brengen, dan is dat prima gelukt.

Schrapend staal
Gelukkig begon ik de dag met een fantastische film: het beklemmende Lebanon. Van het begin tot het eind gefilmd in de binnenkant van een tank, waar de olie (en later ook de soepcroutons en het bloed) van de wanden druipt, terwijl ze bezet Libanon anno 1982 binnentrekken.

Nee, de soundtrack is niet van The Human League. We horen vooral schrapend staal en de zoemende servo's van de telescoopvizier waarmee de boordschutter de vijandelijke omgeving in zich opneemt. We kijken met hem mee naar buiten en zien soldaten door een kapotgeschoten stad lopen, langs voorovergevallen lijken, kermende trekezels en huilende moeders. De soldaten zijn niet alleen piepjong, maar ook doodsbang.

Gezellig is anders. Maar zo moet het zijn, de afschuwelijke werkelijkheid van oorlog. "In Hollywoodfilms zie ik nooit angstige soldaten, maar dat is natuurlijk niet normaal", vindt regisseur Samuel Maoz, die zijn eigen oorlogservaringen verwerkte in het script.  "Wie niet bang is in een dreigende oorlogssituatie, daar is een steekje bij los."

Maoz nam na afloop ruim de tijd om met de bezoekers van zijn film in discussie te gaan en vragen te beantwoorden. Dat blijft een van de leukste dingen van het Rotterdamse Filmfestival, waar de filmmakers zeer benaderbaar zijn en niet per witte limousine overal naar toe worden gereden.

Bosgeesten
Jammer dat de Thaise regisseur Pen-Ek Ratanaruang (6ixtynin9, Last Life In The Universe) niet in Rotterdam was om zijn nieuwste film Nympf toe te lichten. Een sensitieve, trage film over mysterieuze verdwijningen in het regenwoud waarbij de slachtoffers als geesten terugkeren. Of beeldt de achterblijvende echtgenote May zich slechts in dat haar man Nop weer op de bank ligt?

Ook in de verrassende Spaanse thriller Rabia zit een geest. Althans, zo kun je de zich in een groot landhuis verschuilende illegaal José Maria wel noemen. Nadat hij zijn baas op een bouwplaats van een steiger duwt, duikt hij onder in het huis waar zijn vriendinnetje Rosa voor twee rentenierende oudjes werkt. Maandenlang houdt José Maria zich onzichtbaar, terwijl hij tussen de ratten op zolder leeft, 's nachts eten uit de koelkast steelt en langzaam aftakelt. Zelfs zijn meisje weet niet dat hij vlak in de buurt is. Samen met het (eveneens Spaanse) Yo, Tambien is Rabia een van de aangename verrassingen van het IFFR. Dat je op je zoektocht naar filmpareltjes af en toe een kutfilm ziet, hoort bij het spel.

Trailer Lebanon