DJB Film: Harry Brown

Thursday 4 February, 2010

Harry Brown is een onderkoelde, bijna strip-achtige film over een gepensioneerde ex-marinier die door omstandigheden daartoe aangezet de jeugdcriminaliteit in en om zijn Londense woontoren hardhandig aanpakt. De film is in Engeland met enthousiaste kritieken ontvangen, al waren er ook kranten die meesmuilden over onrealistisch 'sociaal commentaar'. Over het realisme van Harry Brown kun je discussieren, over de kwaliteit van de film niet. Die is hoog.

Door Alfred Bos

Harry Brown wordt gemaakt door Sir Michael Caine, die de rol van de gepensioneerde weduwnaar Harry Brown vertolkt. Hij woont in een troosteloze na-oorlogse woonkazerne in Zuid-Londen waar een groep puberhufters de dienst uitmaakt. De politie is er vooral om 'sorry' te zeggen en uit te leggen dat ze niets kunnen doen. Wanneer Harry's schaakvriend Leonard, een bejaarde die in dezelfde flat woont, in een voetgangerstunnel wordt doodgeslagen besluit de ex-marinier (hij heeft in Noord-Ierland gediend tijdens de 'troubles') niet langer lijdzaam toe te zien. Meer willen we over de plot niet kwijt, want een van de aantrekkelijke kanten van de film is dat het verhaal nergens voorspelbaar wordt en de toeschouwer zich blijft afvragen hoe zo'n krankzinnige situatie zich verder zal ontvouwen.

Zo verteld lijkt het alsof Harry Brown een actiethriller is. Niets is minder waar, het is eerder een typisch Brits kitchen-sink drama uit de jaren '60, maar dan eentje die zich afspeelt in de grimmige (onder)wereld van de 21ste eeuw. De film heeft een ingetogen toon, wat het geweld des te schokkender maakt. Als dit een Amerikaanse rolprent was geweest met Clint Eastwood als getergde ex-marinier (Dirty Harry Brown), ben je al snel geneigd te roepen: ja ja, Hollywood maakt entertainment van terreur. Caine's Harry Brown daarentegen is een toonbeeld van rust en fatsoen, en dat maakt zijn reactie op de dood van zijn schaakvriend des te meer invoelbaar.

Harry maakt herrie
Harry Brown is het feature debuut van Daniel Barber, een regisseur van reclamefilms die hiervoor de korte en met een Oscar genomineerde film The Tonto Woman maakte, een gothische western. Ook Harry Brown voelt als een western, van de eigentijdse, urbane variant: eenzame strijder pakt onrecht aan. De look & feel van de film is noir, om niet te zeggen gitzwart; hij wordt bevolkt door een aantal onwaarschijnlijke creeps die communiceren in een getto patois (denk aan Nederlandse straatjeugd die met Marokkaans of Surinaams accent praat). In dat opzicht is de film rauw realitisch.

Barbers film oogt als een strip; het had een Vertigo comic kunnen zijn over een samenleving in verval. De dialogen blijven beperkt tot het minimum en Barber laat het beeld het werk doen. Scenes en situaties worden geschets via rake close-ups van details en de karakters zijn extremer dan in de meeste 'realistische' films. Typerend voor Barbers stijl is de scene waarin de schaakvriend een brandend vod door zijn brievenbus krijgt toegestopt: één camerastandpunt, lange zoom en korte pan - het is puur strip. En alles in real-time, zonder muziek, zonder dialoog: het zuigt de kijker naar binnen.

Michael Caine is ronduit indrukwekkend. Altijd al een acteur van weinig woorden, geeft hij een onwaarschijnlijk personage als een gepensioneerde wraakengel overtuigend gestalte via ogen, gezichtsuitdrukking en lichaamstaal. Zo'n man zou kunnen bestaan, het is niet eens gezocht. Alleen om hem is Harry Brown al een gang naar de bioscoop waard.

Harry Brown draait vanaf 25 februari in de Nederlandse bioscoop. DJBroadcast organiseert in samenwerking met distributeur A-Film op woensdag 17 februari een exclusieve voorvertoning in Amsterdam. Om deze speciale film op deze speciale plek te zien, hoef je alleen maar een mail te sturen naar nick@djbroadcast.nl. Wees snel, want het aantal plekken is zeer gelimiteerd, en wie het eerst komt die het eerst maalt. Op 10 februari krijg je van ons te horen of je inderdaad op tijd was en dus aanwezig kunt zijn.

Trailer Harry Brown