De 100 beste albums van het afgelopen decenium (80-76)

Wednesday 23 December, 2009

80) Sideshow
Sideshow (Simple/AUS Music) januari 2007

Dit is om twee redenen een opvallende bijdrage aan dit overzicht. Ten eerste is Fin Greenall de enige artiest die twee keer in deze Top 100 voorkomt: als de akoestische singer-songwriter Fink en als dub act Sideshow. Bovendien is het titelloze debuutalbum van Sideshow de enige 'digital only' release uit deze lijst.

Sideshow staat voor doorgerookte dub uit echokamers zo diep als de grotten van Han, overgoten met een danskriebel oproepend minimal sausje. Greenalls mengvorm van minimal en dub slaat een brug tussen Berlijn en Jamaica. Het album verzamelt de drie 12 inches die Sideshow uitbracht op Simple, het label van Will Saul, en AUS Music, een sublabel van sample dat de heren gezamenlijk aansturen. Als extra is er de remix die Sideshow maakte van Mike Monday's Bhalobashi. Absolute hoogtepunt is de niet eerder verschener openingstrack Music For You - daar zou Massive Attack een moord voor doen.

"Alle DJ's hebben de 12 inches", zegt Greenall. "Ze hebben behoorlijk goed verkocht. Maar voor mensen die niet wekelijks in een platenwinkel komen, zijn de nummers nu ook beschikbaar - los of als album. Dat is een van de redenen waarom we het album als een download-only album hebben uitgebracht."

Ondanks het heterogene bronmateriaal klinkt Sideshow (de plaat) als een album. En dat was ook de bedoeling, bevestigt Greenall. "Sideshow moet zijn eigen geluid hebben. En wat dat eigen geluid was, wist ik ook niet. Tot ik alle nummers bij elkaar zette. Toen hoorde ik iets wat de tracks met elkaar verbindt: dat ben ikzelf. Ik hou van delays en ik hou van dub. Je kunt zo veel doen met zo weinig. Dub biedt een breed spectrum aan emoties. Ook al is de muziek behoorlijk leeg en zijn er maar weinig elementen die met elkaar de muziek 'maken'. Dat vind ik zalig. Maar ik vind het ook heerlijk om in Fabric te draaien. De muziek van Sideshow is niet bedoeld als chill muziek, hoewel je er uitstekend op kunt chillen. Als het even kan, moet je de Sideshow tracks ook op de dansvloer kunnen draaien. Misschien niet iedere dansvloer, maar mits goed getimed werken ze."

Daar is geen iota van gelogen. En wie het niet vertrouwd, moet de Mathew Jonson remix van The Slide checken: tien minuten dansvloerhalleluja. En waarom splitst hij zichzelf eigenlijk in tweeën, de akoestische Fink en de electronische Sideshow? Greenall: "Van huisuit ben ik DJ en ik heb jarenlang gedraaid. Dus ondanks mijn activiteiten als Fink wil ik toch bij het clubleven betrokken blijven."


79) Freeform Five
The Strangest Things (Ultimate Dilemma) oktober 2004

Freeform Five, de groep rond producer Anu Pillai, is een vreemd geval. Net als labelgenoten Zero 7 heeft men meerdere zangers/essen; ze geven Freeform Five (een kwartet) een veelkleurig geluid. Het 'freeform' in de groepsnaam klopt wél: hun geluid is niet onder één noemer te vangen. Het is pop en je kunt erop dansen. Er zijn breakbeats en soms klinkt het als verclubte R&B. Dit is hun enige album en het is pareltje van danspop. Ga voor de 2005 versie: een dubbelaar met bonusremixen, ook geweldig.


78) Benga
Diary Of An Afro Warrior (Tempa) maart 2008

Toen Benga (Beni Uthman) in het vroege voorjaar van 2008 zijn tweede album uitbracht, was de in 1987 geboren dubstep producer uit Oost-Londen al een veteraan. Hij debuteerde in 2002 en was met Skream een van de wegbereiders van het nieuwe genre. Daarom klinkt zijn tweede langspeler origineel, gelouterd en fris; een combinatie die zelden voorkomt. Zijn grooves zijn diep, maar anders dan de meeste dubstep producers verliest Benga zelden de melodie uit het oog. En er zit in Afro Warrior ook genoeg hip hop, electro en zelfs minimal om zelfs dubstep-schuwe luisteraars te overtuigen.


77) Gnarls Barkley
St. Elsewhere (Warner) mei 2006

Destijds was er grote ophef rond de uit Atlanta afkomstige hiphop/soul formatie. Hun eerste single Crazy was uitgelekt lang voordat de release gepland stond. Het mocht hun debuutalbum St. Elsewhere niet verhinderen om op nummer 7 in de Nederlandse album Top 100 te komen. Met Crazy als onbetwistbare topper (de song van het decennium?) was de collectie songs ook zo catchy dat je ze bijna allemaal mee kon fluiten. En nog steengoed ook. Dat kun je van de meeste hip hop platen die tegenwoordig chartsucces behalen helaas niet zeggen. (AF)


76) Fink
Biscuits For Breakfast (Ninja Tune) maart 2006

Geen enkele electronische producer heeft het afgelopen decennium zo'n spectaculaire stijlbreuk gepleegd als Fin Greenall. Onder de naam Fink maakte hij in 2000 het triphop album Fink About It. Zes jaar later is hij opeens een singer-songwriter die folkblues uit zijn akoestische gitaar klopt. Fink is een zeldzaam talent: zijn stem is precies gruizelig genoeg voor het genre en zijn gitaarspel rudimentair maar efficient. Maar zijn grootste troef is zijn aanleg voor het schrijven van simpele liedjes die je onder de huid raken. Biscuits For Breakfast gaf de grootste schok, maar de opvolgers Distance And Time (2007) en Sort Of Revolution zijn mogelijk nog beter.