De 100 beste albums van het afgelopen decenium (90-86)

Tuesday 22 December, 2009

90) Vista Le Vie
A Futuristic Family Film (F Communications) mei 2005

Achter de a-typische groepsnaam gaan de Fransosen Gilles Blanchard en Max Guiguet schuil en A Futuristic Family Film - hun eerste en enige langspeler na twee mini-albums - is al net zo a-typisch. Gemuteerde sample jazz van Planeet Noir, alsof Miles Davis een soundtrack heeft gemaakt bij een paranoide science fiction thriller van Philip K. Dick. De donkere sfeer is zwanger van spanning en wie last heeft van claustrofobie kan deze familiefilm beter overslaan. Door een merkwaardig toeval verscheen bijna gelijktijdig de stripfilm Sin City in de bioscoop. Die twee passen bij elkaar als aas en troef.


89) Isolée
Rest (Playhouse) januari 2000

De eerste klassieker van het nieuwe millennium komt op naam van Rajko Müller, of eigenlijk diens alias Isolée. Mewt deze plaat mag hij gezien worden als pionier van de minimale house. Velen die later in het genre furore maakten, zijn voor het eerst met de stroming in aanraking gekomen dankzij Rest. De bezieling waarmee de producer uit Frankfurt de verfijnde melodieën op de 12 tracks van deze plaat uitspon, is sindsdien maar zelden geëvenaard. Vooral Beau Mot Plage heeft zelfs tien jaar later zijn hemelse glans nog niet verloren. Rest blijft een essentieel en meeslepend meesterwerk. (AF)


88) Interpol
Turn On The Bright Lights (Matador) augustus 2002

Het debuutalbum van het New-Yorkse kwartet Interpol was een van de eerste indicaties dat er vanuit The Big Apple niets minder dan een heuse new wave rival - voor het eerst! - zat aan te komen. Interpol, opgericht in 1998, had er al een John Peel sessie opzitten eer Turn On The Bright Lights in de winkels verscheen. Het geeft aan dat de groep zijn inspiratie zocht (en vond) aan de andere kant van de plas. De Britse wave van rond 1980 (Joy Division, The Cure, Gang Of Four) is duidelijk terug te horen, maar in een meer gestyleerde vorm. Soms moet je een stap terug om twee stappen vooruit te kunnen zetten.


87) Hudson Mohawke
Butter (Warp) oktober 2009

Na Beans en Flying Lotus haalt Warp met Hudson Mohawke opnieuw een hip hop artiest binnen de electronische muren. Was Ross Birchard op de eerder dit jaar verschenen Polyfolk Dance EP nog zoekende naar een nieuwe route door het beatsbos, op zijn debuutalbum Butter hakt Hudson Mohawke zich een weg langs modegrillen als wonky, aquacrunk en glitch-hop, om uit te komen bij: de jaren '80.  De introverte glitchy stijl van zijn eerdere werk is verruild voor uitbundige samples, luide drumpartijen en snerpend keyboardwerk. Butter klinkt alsof de beroemde producers Jimmy Jam & Terry Lewis samen met Luke Vibert en Kanye West een nachtje hebben doorgehaald op de kermis in Vegas. (RP)


86) Hot Chip
Made In The Dark (EMI) februari 2008

Electro and wave zijn de vluchtheuvels waarop niet-technohunken kunnen schuilen voor de meer basale reacties van het publiek. Het zijn genres waar intelligente concepten en gestyleerde mafheid meer gewicht in de schaal leggen dan het percentage spiermassa of de klassieke kaaklijn. Het beste voorbeeld van de 'revenge of the nerds' die met de digitalisering van de clubcultuur opkwam, is het Londense kwintet Hot Chip.

De groep telt vijf nerdy en studentikoze types, al dan niet met bril, baard of buik - of combinaties daarvan. Het verhinderde ze niet om met hun derde album Made In The Dark een crossover te maken tussen pop, electro en jaren '80 wave. De 13 tracks zijn intelligent in elkaar gezet zonder te vermoeien, zo catchy als het water diep is en bovendien prikkelen ze de heupen. En omdat Hot Chip het kunstje ook kan brengen op het podium van een stampvolle zaal, is de groep zo ongeveer de ideale popact van de noughties, zoals Talking Heads dat rond 1980 was.

Hot Chip staat ook voor de groeiende toenadering tussen rock en dance die als een rode draad door het afgelopen decennium loopt. Alle vijf zijn binnen of buiten de groep actief als dj, maar Hot Chip presenteert zich op het toneel als een traditionele groep. Hun liedjes zijn bedrieglijk eenvoudig, maar ze omzeilen de cliché's en boren zich genadeloos in het geheugen. Hun songs staan op een prettige manier een beetje uit het lood. Toetsenman en mede-oprichter Joe Goddard: "We trachten de standaard oplossingen te vermijden. Het is niet zo dat we proberen om alles haaks op de geijkte manier te doen, maar we willen ieder nummer wel iets mee te geven dat origineel is en iets extra's toevoegt. Een moment van opwinding."

Made In The Dark telt dertien momenten van opwinding, met de singles Shake A Fist en Ready For The Floor als beste voorbeelden. Goddard noemt excentrieke maar briljante eenlingen als Prince, Brian Wilson en Todd Rundgren als voorbeeld. "Ze maken een vreemd soort popmuziek. Intelligenter dan gemiddeld." En dat is onverminderd van toepassing op Hit Chip. Made In The Dark is een eigentijdse klassieker.