DJBroadcast

Het door tegenslagen geplaagde Todaysart zocht twee nachten het conflict maar vocht vooral een strijd tegen een onwillige Haagse gemeente, zo bleek tijdens de vijfde aflevering van het muziek & kunstenfestival.

Tekst & foto's: René  Passet
 
"Half drie? Fuck man, wat is dat voor waardeloos gedoe?" Conflict bij de deur van Het Paard, waar de wanhopig kijkende portier er ook niets aan kan doen dat Legowelt en z'n Haagse 'Westcoast' electrovrienden ruim drie uur later dan gepland zullen optreden. Reden: de beoogde zaal (Asta) ging afgelopen week failliet, waardoor de organisatie van Todaysart halsoverkop een nieuw podium moest vinden. Daarbij tegengewerkt door starre ambtenaren, die moeilijk deden over vergunningen en niet snappen wat een viral is.

Conflict
The Hague, International City of Conflict was dit jaar de uitdagende ondertitel. Voor de vijfde aflevering van het Haagse kunstenfestival zocht de organisatie overduidelijk de confrontatie. En vond die ook. Niet zozeer met de bezoekers, maar vooral met de gemeente Den Haag. De opruiende posters (waaronder eentje met een smeulend gemeentehuis, inclusief bomkrater) en de prikkelende YouTube-filmpjes raakten een gevoelige snaar bij de politie Haaglanden, die festivaldirecteur Olof van Winden prompt van z'n bed lichtte en in de cel smeet.

Wat aanvankelijk een fantastische PR-stunt leek, groeide uit tot een lokaal schandaal. Waarbij de voltallige Haagse culturele scene over de burgemeester Van Aartsen heen viel, die star de absurde politieactie bleef steunen.

Een bizarre toestand, zeker als je weet dat een deel van het festival plaatsvond in het gemeentehuis. Wat dat betreft was de veelbesproken installatie van de Amerikaanse kunstenaar Jonathan Schipper meer dan symbolisch. Twee auto's die in slow motion boven op elkaar botsen, een proces dat dankzij een krachtig hydraulisch systeem tergend langzaam over twee dagen werd uitgesmeerd.

Schippers' Slow Inevitable Death of American Muscle was een van de hoogtepunten van de vijfde aflevering van TodaysArt. Niet de beste uit de reeks spraakmakende festivals, overigens.

Bruine kroeg
Terwijl het er op papier toch zo goed uit zag. Zeker voor de dance-liefhebbers. Met op vrijdag houseveteraan Farley Jackmaster Funk, UR-protegé Aaron Carl en ruim baan voor de Haagse electro-posse en op zaterdag het neusje van de zalm in technoland, waaronder Deetron, Aril Brikha en Ripperton.

Die laatste speelt zaterdagnacht een puike set, al moest ook hij uitwijken naar een andere club. Een bruine kroeg eigenlijk, Rootz geheten. Een deur verderop werkt Minilogue's Sebastian Mullaert zich in het zweet in een afgeladen volle Supermarkt (voorheen club Silly Symphonies) terwijl uit de deur van café September dikke Italo van dj Bas Reznik klinkt.

Het is een merkwaardig maar sfeervol einde van een wisselvallig festival, waar Farley het een dag eerder moest doen met een lege zaal en twee dagen verwarring is over de exacte locatie van 'Club Conflict'.

Vanwege financiële problemen was er dit jaar sowieso al flink gesneden in het programma. Minder locaties, minder artiesten en minder kunst. Maar wel een duurder toegangskaartje. Leg dat maar eens uit aan je bezoekers.

LSD trip
Door het wegvallen van Asta loopt vrijdag bovendien het tijdschema aardig in de soep. Alleen in het Spuitheater, waar veel moderne dans en performance-achtige optredens te zien zijn, loopt het programma redelijk gesmeerd. Daar is Feed de grootste publiekstrekker. Een intense voorstelling die het het midden houdt tussen een korte LSD trip en een ouderwetse acidhouse-party, inclusief stroboscopen en op hol geslagen rookmachines.

Veel artiesten doen een aanslag op de zintuigen. Geluidskunstenaar Mark Bain tart lichaam en gehoor met loeihard, fysiek sublaag (oordopjes bijgeleverd), de Libanees Tarek Atoui bestookt de vluchtende bezoekers met onophoudelijk oorlogsgeweld en de sympathieke Deen Jakob Kirkegaard gaat met hoge pieptonen op zoek naar het geluid dat je middenoor maakt. Bijkomen kan in de Lutherse Kerk, waar de Noor Biosphere op zaterdagnacht een mooi ambientconcert geeft.

Maar waar was de relativering, waar waren de grappige of ontwapenende voorstellingen? Veel conflicten worden immers opgelost door wat lucht in de tegenstellingen te blazen. Dat misten we een beetje op deze vijfde aflevering van het Haagse festival. Al waren die speelgoedsoldaatjes met blauwe helmen die overal opdoken een grappige rode draad. Volgend jaar misschien maar eens wat blauwe smurfen uitdelen. En Grote Smurf Van Aartsen uitnodigen.