Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest
DJB Report: Exit Festival 2009

“If you like it, share it”

DJB Report: Exit Festival 2009

Na een lange vliegreis - 2,5 uur vertraging, en een flinke busrit vanuit Belgrado worden we met een deel van de Nederlandse persdelegatie bij ons hotel in Novi Sad gedropt. Het is inmiddels na middernacht en als we langs fort Petrovardin rijden, zien we aan het vuurwerk dat Exitfest 2009 officieel is begonnen.

Door Eric van den Bogaard

Lilly Allen en Roots Manuva hebben we al gemist. Maar geen nood, het festival duurt vier dagen, er blijft meer dan genoeg over. We gooien onze tassen neer, nemen een snelle deo-douche en worden tien minuten later afgezet bij het fort. We pakken nog een klein stukje Arctic Monkeys mee en gaan daarna snel naar ons favoriete plekje van het festival. Het barretje op de verhoging naast het podium van de Dance Arena. Hier heb je een prima uitzicht over de 25000 feestbeesten in de kleine vallei en, niet geheel onbelangrijk; hier schenken ze wodka.

Proggy donderdag
Na een vruchteloze poging om onze vrienden van Vice te bereiken, besluiten we ons op de muziek te concentreren. Het is alweer 01:30 en twee voormalige progressive helden zwaaien het scepter op het podium. Het zijn Lee Burridge en Steve Lawler en hun hapklare brokken glijden prima naar binnen. Exit bestaat alweer 10 jaar en in het kader van dit heuglijk feit staan er een hoop back to back sets op het programma. Het volgende duo ligt meer voor de hand: het zijn de gevallen goden Sasha & Digweed.

Gevallen goden? Ja, toch wel: ooit waren zij de absolute supersterren van de mondiale dans, maar ze zijn inmiddels voorbijgestreefd door onder andere een stel onvervalste kaaskoppen en een jongeman met een muizenma5ker. Hun set van vanavond toont aan dat Diggers en zijn maatje niet van zins zijn hun sterrenstatus te achterhalen. Integendeel, wat een lelijke herrie; ketaminimal met afgrijslijke sirenes en de uitstraling van een zak extra kruimige aardappelen.

De moed zakt ons in de schoenen. Het is ook al licht geworden en we besluiten een taxi te gaan opzoeken. Bij het hoofdpodium pakken we nog even een stukje Sub Focus mee, deze drum & bass man brengt wel de energie die we zoeken. Aangevuurd door MC AD springen we nog tien minuten mee, maar dan is het toch echt afgelopen.

Stormy vrijdag?
We besluiten met de voltallige Nederlandse delegatie te gaan eten op een terras in Novi Sad. Inmiddels is ook Rene Spaanderman alias Sektor aangesloten. Hij won de DJB Exit Competition en mag daarom vanavond optreden op het festival. Hij staat op het Urban Bug podium om twee uur en wordt in het programmaboekje aangekondigd als Special Guest.

Maar eerst zoeken we onze Servische vriendin Tijana T op, die na jaren van PR werkzaamheden voor Exit eindelijk een keer mag optreden op het festival. Ze opent de Dance Arena vanavond en zal worden gevolgd door namen als Richie Hawtin, Locodice, Gui Boratto, Dubfire, Heidi, Justin Martin en Magda. Flinke namen inderdaad, ook vanavond zal DJB hier veelvuldig te vinden zijn. Als we aankomen is Tijana net begonnen en staat 15 man security voor het podium voor haar te juichen. "Ze is bloednerveus," vertelt haar vriend Nicola. Dat is ook wel te horen aan haar mixen, maar naarmate de tijd vordert en ze wat tequillaatjes naar binnen heeft geklapt, lopen de overgangen soepeler.

Na twee lokale helden is het duo Heidi en Justin Martin aan de beurt. Het veld en de verhogingen voor het podium zijn ondertussen alweer flink volgelopen en de Buzzin' Fly - Get Physical combo verzorgt misschien wel de beste set van het weekend. Op de voet gevolgd door DJB winnaar Sektor, dat staat vast. Want hoewel we natuurlijk niet objectief zijn, kwijt Rene zich ondanks wat technische problemen aan de decks op een bijzonder goede manier van zijn taak. Dubstep word drum & bass, drum & bass wordt techno en weer terug. Topset, het regent een beetje waardoor het veld wat glibberig is geworden, maar dat weerhoudt het publiek er niet van een uur lang flink los te gaan.

Het regent een beetje, zoals gezegd. Maar de storm die die middag nog werd voorspeld, blijft gelukkig uit. Als de hel echt was losgebroken had dat bijzondere plaatjes opgeleverd, want er is praktisch geen beschutting te vinden op het terrein. Dat is normaal gesproken ook nergens voor nodig, want het is hier de hele zomer warmer dan dertig graden.

Op het deck naast het dance podium is het vanwege het mindere weer erg rustig. Vastberaden verschansen we ons onder een parasol en horen Gui Boratto die de massa voor zijn neus in vervoering breng met een prachtige live set. In de dj booth naast hem wordt inmiddels een batterij laptops en MIDI mixers aangesloten voor de hoofd act van vanavond: Richie Hawtin en Dubfire back to back.

Onverwacht knijpt DJB collega Victor er dan tussenuit. "Sta je hier alleen?," klinkt het even later. Het is Tijana. "Kom mee, we gaan het podium op. Geef me even een minuut om het te regelen." Een minuut later heeft ze iemand van de Richie Hawtin entourage een pas ontfutseld. "Hier, niet laten zien dat je hem omdoet." Op het podium staan we droog. Voor het podium voelt ook niemand de regen, want ook in het Oostblok is Hawtin een icoon. Hoewel de eerste drie kwartier van zijn duo-set met Dubfire ontzettend saai zijn, barst het veld uit zijn voegen en is de energie van het publiek voelbaar.

In de dj booth, zitten op de grond, ontwaren we een man met een gebroken wit hoedje. Het is Awakenings organisator Rocco Veenboer, die ook eens is komen kijken bij zijn collega's in het buitenland. Zo te zien bevalt het hem prima. Even verderop staan twee mannen met ontzetten lang, ongeloofwaardig zwart haar. Het zijn de mannen van Korn, die blijkbaar ook niet vies zijn van een potje techno. De strijd tegen de vermoeidheid is al in volle hevigheid aan de gang inmiddels. En hoe graag ik ook de set van Locodice en Magda wil zien, het zit er niet meer in. Capuchon op, wandelen en op zoek naar een taxi. Mijn bed voelt heerlijk aan.

Eindeloze zaterdag
Het is vandaag weer erg zonnig en de vele terrasjes van Novi Sad lonken. Rond half vijf  's middags doen we een gecombineerde lunch en ontbijt. Met een flinke pul bier ernaast. We komen een Nederlands stel tegen en besluiten met hen op het terras te blijven hangen, totdat we naar het festival gaan.

Ons eerste slachtoffer vanavond is Kraftwerk. Het viertal geeft een indrukwekkende show weg. Qua visuals en geluid dan, want de mannen bewegen zelf natuurlijk totaal niet. Ach, symbolische waarde zullen we dan maar zeggen, hoewel iedereen die we spreken over het concert laaiend enthousiast is.

De volgende op de mainstage is Moby met zijn band. Ook de Newyorker mag op veel sympathie rekenen van het publiek, en heeft ondersteuning van enkele geweldige muzikanten en zanger. Zijn hits worden luidt meegezongen door de locals, zoals overal in het fort als altijd een bijzondere sfeer hangt. Tien jaar geleden lag Servië dan ook nog in puin na een verschrikkelijke oorlog en een feest als Exit wordt in dat licht op waarde geschat. Er mag gedanst worden, dat was even geleden wel anders.

Het is wel erg druk tijdens het optreden van Moby. Deze vooruitgeschoven post van DJB is gemiddeld 31 jaar oud, en moet soms dus even uitblazen. Onze vertrouwde plek bij de Dance Arena is echter niet zo relaxed als normaal, want Kissy Sellout en Alex Metric draaien een onvoorstelbare bak pestherrie. Je zou er melig van worden, snel weer terug naar de main.

Hier staat vriend Flash, die we nog kennen van de RBMA Taster, met zijn 'après-ski' show. Ach, we hebben al wat biertjes op en dan wil je zelfs op Bob Sinclar's World Hold On wel een beetje meehobbelen. Cash voor Flash; ach, hij heeft het wel verdiend. En voor wat serieuze muziek hoef je niet eens zo ver te lopen. Op het Suba podium op het hoger gelegen deel van het fort, staan namelijk Juha en Cinnaman te draaien. Heerlijk, even 'dubsteppen'. Hoewel er aan het begin van hun set slechts een man of vijf op het veld voor het podium staan, wordt het steeds drukker. De voorman van Knalpot doet zijn naam eer aan en is een solo mosh pit gestart, de rest van het publiek danst zonder slachtoffers te maken.

Door alle gezelligheid op de Suba stage, missen we het enige interessante optreden op de Dance Arena van vanavond: Etienne de Crecy live. Vanaf half vier slaan Zweden de klok: Steve Angello & Sebastian Ingrosso en vreemde eend in de bij Adam Beyer voor de gelegenheid met Eric Prydz. Ook de laatste combinatie kan ons helaas niet echt verassen, maar het is er niet minder gezellig om.

Collega Bakhuis is al richting hotel vertrokken na een pijnlijk incident met een saté stokje als ik over de hoofdstraat van Novi Sad wandel, wanhopig op zoek naar een pizza. Na eindelijk een slice gevonden te hebben, blijkt deze naar appeltaart te smaken. Een veeg teken, tijd om te gaan liggen.

Luie zondag
Op maandagnacht om 03.00 uur gaat de wekker. Au... Om vier uur worden we opgepikt, om 08:30 vertrekt onze JAT vlucht mee veel te kleine stoelen pas naar Amsterdam. Natuurlijk is het ook op zondag weer te gezellig geworden. We hebben het festivalterrein kunnen mijden, maar op de terrassen in Novi Sad vliegt de tijd. Au dus, het hoofd voelt zwaar en kan niet rusten op de JAT stoelen zonder hoofdsteun. Het duurt vanaf Schiphol drie kwartier voor de trein naar huis vertrekt en geradbraakt komen we aan. Morgen weer aan het werk. Pfff... Volgend jaar weer? Volgend jaar weer.




Subscribe