Iggy Pop is het alterego van James Newell Osterberg Jr, de hyperintelligente tiener die opgroeide op een trailerpark in Ypsilanti, Michigan. Waarom hij en Ron Asheton een gouden koppel vormden, valt in geuren en kleuren na te lezen in de biografie Iggy Pop: Open Up And Bleed van de Engelse muziekjournalist Paul Trynka. De voormalige hoofdredacteur van het maandblad Mojo interviewde meer dan tweehonderd mensen uit de omgeving van Pop/Osterberg, maar niet de man die zijn loopbaan uit het slop hielp: David Bowie (die weigerde medewerking).

Het verhaal van The Stooges is een waar rock & roll epos. Eind jaren '60 was Amerika een draaikolk van emoties, maar Pop, Asheton, diens broer Scott (drums) en bassist Dave Alexander - tesamen The Stooges - hadden niets met de psychedelische revolutie of hippie idealen. Hun geluid van een minimaal soort rock, met nihilistische teksten over verveling en vervreemding. Inderdaad, de stem van punk maar dan in de tijd van Woodstock. The Stooges waren een buitenbeentje.

 

Ze maakten twee briljante platen - in 1969 The Stooges en een jaar later Funhouse - en net als de eerste albums van The Velvet Underground verkochten die aanvankelijk voor geen meter, maar bleken naderhand zeer invloedrijk. De groep woonde gezamenlijk in een vrijstaand huis buiten Ann Arbor (de universiteitsstad nabij Detroit), Funhouse genaamd. Daar brachten ze de dagen door met feesten, lanterfanten en jammen.

 

Niet het gebrek aan erkenning, maar drugs sloopten The Stooges. In 1973 volgde nog een derde langspeler, het door David Bowie geproduceerde Raw Power, maar ook diens stempel van goedkeuring bracht de groep niet het gewenste succes en een jaar later was de opwindendste gitaarband ooit een herinnering. Opwindend? Luister via hun MySpace pagina naar Down On The Street, het openingsnummer van Funhouse.

 

Met Iggy Pop zou het goedkomen - Bowie tilde hem in 1977 uit de goot - en ook The Stooges beleefden in de 21ste eeuw een wonderbaarlijke wederopstanding. Ze kwamen in 2003 opnieuw bij elkaar; weliswaar zonder originele bassist Alexander (hij overleed in 1975, 28 jaar oud) maar met zijn vervanger Mike Watt in de gelederen kreeg de groep een dikverdiend heldenonthaal. Ook Lowlands ging plat. 

 

Maniakale brokkenpiloot 

Iggy Pop/James Osterberg is een verhaal apart. Hij heeft het imago van de ultieme rockmaniak, maar is buiten het toneel een vriendelijke, geestige en vooral ook intelligente rebel. Trynka suggereert in zijn biografie dat Pop/Osterberg een soort Dr. Jekyll en Mr. Hyde personage is: de milde intellectueel en de manikale brokkenpiloot huizen in hetzelfde, tanige lijf. Een duivel met de ziel van een dichter. Of hij lijdt aan een bi-polaire stoornis dan wel een ernstige vorm van minderwaardigheidsgevoelens wordt niet duidelijk, maar saai is Iggy nimmer.

 

Trynka is wellicht 's werelds grootste Stooges fan, maar zeker niet blind voor de schaduwkant van Pop. In de dik driehonderd pagina's van zijn biografie wordt - eindelijk - het grote belang van Pop en The Stooges voor de ontwikkeling van de rock vakkundig uit de doeken gedaan, maar blijven de talloze deconfitures en stommiteiten niet onvermeld. Fascinerende persoonlijkheid, baanbrekende muziek, geweldig boek.