15DJB Report: Voltt

Monday 3 November, 2008

Blijft Voltt nou leuk na al die jaren? Ja, dat blijft het. Het Amsterdamse technofeestje raakt niet voor niets steevast uitverkocht. Bart Skills blijft een goede neus houden voor buitenlands technotalent, waaronder dit keer de Duitse deephouse wonderboy Sascha Dive en ene mijnheer SIS. Die hield met zijn getrompetter afgelopen zomer heel Ibiza uit de slaap. Dat lukt hem nu weer.

Tekst & foto's: Rene Passet

Lopen door de grote zaal van Paradiso wordt gedurende de lange Voltt nacht een steeds hachelijker onderneming. Kijk naar beneden en je ziet waarom. Een zee van lege glazen ligt verzameld rond je voeten. Van die harde plastic bekers die niet 'krak' zeggen als je er op gaat staan, maar alleen doorbuigen en daarmee verraderlijke boobytraps vormen op een overvolle en spekgladde dansvloer.  

Maar niemand die zich er echt druk om maakt. Net als dat niemand moppert over de lange rijen voor de deur (traditioneel gaat de grote zaal een uur te laat open), het gedrang bij de bar en de volle garderobe.

Dat hoort een beetje bij een uitverkocht feest. En feest is het. Al vroeg op de avond zelfs, als organisator Bart Skils de binnenstromende massa masseert met tribale techno en minimale grooves waar nog genoeg vlees aan zit om de ergste honger te stillen. Honger naar goede muziek, die het publiek telkens weer naar de Voltt feesten lokt. Als uitsmijters op de poster staan vanavond de Duitsers Sascha Dive en Burak Sar, beter bekend als SIS. De eerste maakt moddervette deephouse in de stijl van Moodymann en Omar S,  de tweede is vooral bekend van 'die plaat met die trompetjes'.

Gimmickplaat
Als de eerste klanken van Trompeta tegen tweeën van het uitpuilende podium vallen, heeft SIS de zwetende zaal in zijn broekzak. Ook na maanden werkt de gimmickplaat (balkan beats meets handen in de lucht techno) nog als een tierelier. Spontaan zetten jongens in het publiek een soort Russische kameradski dans in, arm in arm.

SIS is een slimme bijgochem, zo blijkt ook uit de rest van zijn set, waarin dj- noepjes als Nesrib, Elenore en Holly Bolly voorbij komen. Hij sampelt zonder met de ogen te knipperen de toetsen van Carl Craigs At Les of de baslijn van Jaydee's Plastic Dream en maakt daar gestripte maar uiterst effectieve, percussieve techno mee. Zijn live act heeft echter weinig om het lijf: een laptop, een muis en een piepkleine midicontroler. We laten ons lachend in de luren leggen.

Boven heeft de kleine Sascha Dive het lastiger. De kleine zaal wil maar niet vollopen, ook al draait de tengere Duitser de ene na de andere dikke housegroove. Maar het zijn van die platen die je liever om zeven uur 's ochtends dan om een uur 's nachts hoort. Sobere, diepe house met veel percussie en maar weinig melodie. Een klein groepje staat rond de dj booth te dansen. Dive geeft zelf het goede voorbeeld. Geen seconde staat hij stil achter zijn mixer.

Het loopt tegen drieën als we het met zijn allen nog een keer 'up given' voor SIS, waarna Raresh z'n dj set dapper begint met een jazzplaat. Je moet maar durven, op prime time. Maar al snel rollen de baslijnen weer door de oude kerk en dansen we op plastic bekers verder de nacht in.