Roots Manuva: "Ik wilde aan mijn Peter Pan vasthouden"

Monday 22 September, 2008

Roots Manuva is wellicht de bekendste rapper uit Engeland. Voor Rodney Smith - zoals zijn doopnaam luidt - geen agressieve grime of geile dancehall. De 36-jarige zoon van een Jamaicaanse dominee bakt zijn eigen soul food met Caribische beats, zongestoofde raps en vooral veel relativerende humor. Zijn nieuwe (vierde) album, Slime & Reason, is de meest opgeruimde uit zijn loopbaan. En dan bedoelen we 'opgeruimd' in al zijn betekenissen, want Smith kent inmiddels ook de donkere kanten van succes.

Door Alfred Bos

Roots Manuva is stoned, knetterstoned. Hij zit thuis op de bank, in Londen, en praat in de eerste versnelling. Bijvoorbeeld over sound systems, die de soundtrack vormden voor zijn jonge jaren in de Londense wijk Brixton. "Je kon ze niet missen, want ze klonken net zo hard als mijn eigen radio. Sound system waren in de jaren zeventig al belangrijk in Londen, zeker tien jaar voordat Soul II Soul [van origine een sound system] bekend werd. Ik weet nog dat ik op het huwelijk van een familielid stond te staren naar het sound system. Ik droomde over de dag dat ik er zelf een zou hebben."

DJB: Wat trok je erin aan?

Roots Manuva: "De status wellicht. En de lol van een helder geluid met veel bas. Sound systems hadden hun eigen fans, net als voetbalclubs. Dat boeide me ook."

DJB: Je vader was dominee en thuis heb je veel gospelmuziek gehoord. Op welke manier beinvloedt dat de muziek die je tegenwoordig maakt?

"Inderdaad, veel van mijn eigen muziek komt uit de mal die je gospel kunt noemen. Ze noemen me ook wel eens een onorthodoxe preker, een straatdominee. Maar uit mijn bijbel zijn een aantal bladzijden gescheurd. Via mijn muziek probeer ik goeie vibes te verspreiden."

DJB: Wanneer realiseerde je je dat je kon rappen en er een loopbaan uit kon halen?

"Wat rappen beetreft leer ik nog steeds. Pas zo'n acht, negen jaar terug begon ik er iets aan over te houden. Dat was toch wel een beetje een schok. Mensen gaan je herkennen. Dat had ik kunnen weten, maar het voelde raar. Ik werd zelfs herkend door de portier van de BBC! Dat verbaasde me wel. Van een vijftigjarige portier verwacht je dat niet. Wat me ook verbaast is de diversiteit van het publiek dat mijn muziek leuk vindt. Van trendy kids tot hardwerkende huisvaders. Ik heb ook wel eens voor een zaal vol homo's gestaan."

DJB: Je tweede album, Run Come Save Me [uit 2001], was je doorbraak. Daarna kwam je in een creatieve dip. Wat is er gebeurd?

"Na jarenlang goedkope weed te hebben gerookt begon ik te experimenteren met dure cognacs en dergelijke. Ik genoot gewoon van het leven! Opeens werd ik een beetje arrogant. Ik had geen zin meer in undergroundfeestjes. Ik werd een beetje een snob: ik werk niet met mensen die geen belasting betalen. Het succes slokte me op. Ik ben gekapt met mijn vroegere manager en dat heeft me toch al snel twee jaar gekost."

DJB: Was het lastig om weer terug te komen?

"Niet moeilijk, maar anders. Alles was anders. Ik werkte vanuit een andere headspace. Daarvoor leefde ik het artiestenleven. Mijn huis was mijn studio en die stond open voor iedereen die langs wilde komen. Nu leef ik een ander leven. Ik heb een auto, een huis, kinderen. Ik denk dat ik aan mijn Peter Pan wilde vasthouden."

DJB: De nieuwe plaat komt van een ander plek, neem ik aan?

"Nu was het een stuk simpeler. Ik hoefde me niet te gedragen als een ster, had geen assistenten om een broodje voor me te halen als ik honger had. Deze keer deed ik dat gewoon zelf. Iedere dag vroeg opstaan, om met de metro naar de studio te gaan. Die routine werkte voor me, ik had geen kans om te ontsnappen. Het was een louterende ervaring. Geen bullshit, maar focus op het werk."

DJB: Je zegt over jezelf dat je een diep persoon bent. Reflecteer je vaak op wat je doet?

"Ik vind het belangrijk dat ik om mezelf kan lachen. Mijn grootste vergissing was om middle of the road te willen zijn, om de massa te willen behagen. Ik besef nu dat ik risico's moet nemen. Dan ben ik op mijn best."

DJB: Leef je nog steeds je droom?
"De droom verandert soms een beetje. Maar ik voel me nog steeds gepriviligeerd. Nu meer dan vroeger. Ik wil een beter mens worden."

DJB: Wat is jouw definitie van succes?

"Oei? Een glimmende sportauto is oké, maar als mijn zoon iets terugzingt, dat is bijzonder."

Slime & Reason is uit via Big Dada en wordt verspreid door PIAS.

Roots Manuva - Again & Again