7DJB Report: Nacht Digital 2008

Tuesday 5 August, 2008

DJB houdt van raven in de buitenlucht. En al helemaal als die buitenlucht zich bevindt in het voormalig Oost-Duitse Olganitz. Afgelopen weekend besloten we richting Tsjechische grens te rijden, om daar het voor ons onbekende Nacht Digital festival bij te wonen. Waarom we daar (zelfs niet op dinsdag!) absoluut geen spijt van kregen, lees je hier.

Door Eelco Couvreur

Soms vraag je jezelf af, waar in godsnaam de drang vandaan komt om stad en (buiten)land af te reizen voor een weekend zonder slaap en een paar dj's. Onze zoektocht naar het onbekende leidde ons het afgelopen weekend naar een onbewoond en prachtig stukje ex-Oost-Duitsland. Tussen Leipzig en Dresden ligt het gehucht Olganitz, waar dit jaar voor de 11e keer het Nacht Digital festival werd gehouden. Niet ver van de Tsjechische grens bevindt zich een lieflijk meertje, omgeven door een bosrijke omgeving en maïsvelden. Eén keer per jaar wordt dit idyllisch stukje buurland overspoeld door muziekliefhebbers categorie 'slapen bestaat niet'. Alhoewel, overspoeld? De organisatie kiest al jaren voor een minimale promotie en houdt het festival bewust kleinschalig, zodat er grof geschat een mannetje of 3500 kon genieten van al het moois van Nacht Digital.

Muzikaal gezien beloofde de website ons "een alternatief op de hedendaagse minimalhype". Op het affiche dan ook geen Richie of Ricardo, maar namen als Plaid, Four Tet, Dixon, Henrik Schwarz, Freund der Familie, Lawrence en andere voorvechters van het diepere housegeluid.

Ohne Ende
Het terrein is het kleinste festivalterrein dat wij ooit zagen. Aan de ene kant van het honderd meter brede meer en aan de rand van het bos, bevindt zich de camping, aan de overkant de twee podia, twee eettentjes, evenzoveel barretjes en een strandje. Zoals het een echt Duits festival betaamt, is ook op Nacht Digital 'ohne ende' het devies, maar zover is het tijdens de eerste dubtechno van Marcus Worgull nog lang niet. De Duitser had in 2007 een bescheiden hitje op het Innervisions label (Spellbound) en blijkt een aangename opwarmer. Langzaam gaat het van dub naar lome house en rond middernacht is de weg geplaveid voor Steffen Berkhahn, beter bekend als Dixon. De Amsterdamse 11 werd al eens getrakteerd op een prachtmarathonset en ook op Nacht Digital krijgt hij alle ruimte. De uit Berlijn afkomstige Dixon is mixtechnisch gezien een klasse apart en ook zijn platenkeus is op zijn zachts gezegd origineel te noemen. In een ruim drie uur durende trip krijgt hij de handen meer dan eens op elkaar.

Afgezien van het feit dat eindtijden ontbreken worden we ook tijdens ons eerste bezoek aan de bar geconfronteerd met een oud-Germaans festivalgebruik. Het is al vaak gezegd maar ook op Nacht Digital blijkt het pfandsystem een verademing. Zelden een festival gezien dat er na drie dagen nog zo schoon uitzag. Bij binnenkomst moesten we vijf euro borg betalen en werd er een lege vuilniszak in onze handen gedrukt. Als die aan het eind van het weekend vol terug zou komen, kregen we onze borg terug. En zo geschiedde. Handige jongens, die Oost-Duitsers.

Meister Schwarz
Na Dixon was het de beurt aan Henrik Schwarz, die er zonder moeite voor zorgde dat we de mainstage nog even links lieten liggen. Nu valt Schwarz sowieso in de divisie Altijd Goed, maar je zou zeggen dat een slechte dag hebben menselijk is. Schwarz toont zich echter anderhalf uur lang buitenaards en van grote klasse met zijn pompende en swingende liveset.

Als Frank Wiedemann (wederhelft van Kristian Beyer, samen Âme) vervolgens zijn opwachting maakt, gaan wij toch even spieken bij Guy Gerber. De Israëliër kan bij het ochtendgloren helaas niet overtuigen, maar dat komt wellicht door de twee overweldigende optredens waarvan we zojuist getuige waren. Rap terug naar binnen dan maar, waar Beyer het inmiddels van zijn maatje heeft overgenomen en met Robin S de sfeer richting kookpunt draait. Na een stuk of wat zugaben zit het er tegen achten echt op, althans voor ons, want we vallen in slaap met een dreunende bas op de achtergrond.

Dag Twee
Als we ontwaken klinkt de muziek nog steeds. De bas is gelukkig niet meer zo prominent aanwezig, wel zo prettig bij het ontwaken. Na enige opstartproblemen besluiten we toch 's middags al richting festivalterrein te lopen, vooral ook omdat we volgens de organisator van het Nederlandse 8-Bahn, Scott niet mogen missen. Binnenkort staat deze live-act in het Arnhemse en dat is bepaald geen straf. Een drummer en een toetsenist zorgen voor ontspannen luistermuziek waar desgewenst ook gewoon op gehoused kan worden. Ook de zon laaft zich aan de klanken van het Duitse duo en aan de oever van het meer wordt gedanst met natte voeten. Na een goed te verhappen vegetarische festivalprak en een paar opstartbiertjes, belanden we dankzij de Wighnomy Brothers weer in de tent.

Daar staan niet de broertjes uit Jena, maar de flarden van hun zesuur durende set rieken tegen de beloftes in toch verdacht veel naar die hedendaagse minimalhype en jagen ons weg van het hoofdpodium. Geluk bij een ongeluk, want het voor ons onbekende Manama speelt daar een van de beste sets van het hele weekend. Manama is een duo met een voorliefde voor de fijnste houseplaten die er bestaan en ze beheersen de kunst van het opbouwen. Kerri Chandler, Lawrence en Quarion passeren de revue en de mannen genieten zichtbaar van hun finest hour. Binnen no-time draaien ze de lege tent vol. Helaas voelt Efdemin het ontstane sfeertje niet goed aan, want met zijn saaie en eentonige set heeft hij de tent binnen een mum van tijd weer half leeg.

Let Me Show You Love
Op het hoofdpodium is het tijd voor Joris Voorn. De enige Nederlandse afvaardiging laat zich echter niet van zijn beste kant zien met zijn ietwat lompe set. De Duitsers slikken het evenwel als zoete koek en ook de hitjes van Josh Wink worden met open armen ontvangen. Lawrence willen we zeker niet missen, dus we besluiten de vertrouwde tent weer op te zoeken waar we het staartje van Erobique nog meepakken. Als snel balen we dat we Wink niet eerder links hebben laten liggen, want deze jolige Duitser bedient het publiek van live pianohouse met zijn batterij van synthesizers. Bovendien voorziet Erobique zijn klinkende tracks zelf van vocalen en verzint hij ter plekke een intro voor Lawrence. Deze man mag wat ons betreft, net als Manama trouwens, snel een keer naar Nederland komen.

Lawrence (ook bekend als Sten) doet wat er van hem verwacht wordt: dikke, emotievolle platen naadloos aan elkaar mixen. Als Daniel Stefanik aan zijn afsluitende set op het hoofdpodium begint, nadert voor ons het einde van Nacht Digital maar we zijn wel een van de eersten die het terrein verlaten. Wanneer we met een volle vuilniszak voldaan richting auto lopen, horen we Stefanik nog Let Me Show You Love inmixen. Liefde hebben we zeker gezien dit weekend, op het intieme Nacht Digital.