8DJB Weekly: Fascisme

Thursday 22 May, 2008

Dat Maarten van Roozendaal een echte strijder is, wisten we al sinds zijn wervende protestsong voor Nuon. Dat hij bovendien aan tunnelvisie lijdt, bleek onlangs tijdens een interview op Het Gesprek. Ditmaal moest niet de zee, maar ideale schoonzoon Armin van Buuren het ontgelden. Van Roozendaal vergeleek hem met Adolf Hitler - naar aanleiding van het Armin Only live-verslag op TMF, waar 25.000 mensen de handen ten hemel hieven voor hun grote idool. Van Roozendaal: "Ik vind het fascisme ... Als Hitler hier naar kijkt denkt-ie: 'God, ik heb het toch verkeerd aangepakt.' Je hoort de laarzen door de straten gaan." Misschien ziet hij ons liever bij een opera van Wagner?

Door Aron Friedman

Als doodgewone raver vergeet je vaak hoe beangstigend de hele feestcultuur voor houseleken kan zijn. Je hoort sommigen van hen denken: "Al dat vredige gedans met elkaar; al die dj's, die met andermans muziek lopen te pronken en met één druk op een knop hele mensenmassa's in beweging zetten... dat kan geen zuivere koffie zijn!" Toen ik een jaar of tien geleden terugkeerde van een buitengewoon inspirerend Love Parade weekend, raakte ik aan de praat met een muurbloempje van mijn plaatselijke shoarmatent. Het smoezelige mannetje had beelden op tv gezien van massa's feestgangers op het Berlijnse Alexanderplatz en begreep de kick er wel van, dacht hij. Verlekkerd lispelde hij: "Machtig moet dat voelen, zo met zijn miljoenen."  Maar machtsvertoon was wel het laatste waaraan ik op de Love Parade moest denken.

Eigenlijk kun je alleen maar medelijden hebben met dit soort figuren, die nooit de intensiteit van een wervelende dj-set of de verbroedering van een goede houseparty hebben willen of kunnen begrijpen. Als ze zich ook maar één keer hadden opengesteld voor de danscultuur, hadden ze direct begrepen dat die helemaal niets met fascisme te maken heeft. Mijn moeder - tien jaar ouder dan Van Roozendaal, maar nog altijd geen verstokte brompot - heeft eens een feest van mij bezocht in de Melkweg met Steve Rachmad en Jeff Mills. Omdat ze groot gebracht is op de Beatles en de Stones, verwachtte ik niet dat ze het er langer dan een uur uit zou houden. Dus toen ik haar rond enen uit het oog verloor, ging ik ervan uit dat ze rechtstreeks naar huis zou gaan.

Maar de volgende dag belde ze me op om te zeggen hoe geweldig ze Mills had gevonden. Blijkbaar had ze nog tot half vijf in de zaal gedanst op zijn snoeiharde techno. "Het was net of de zaal geladen was met electriciteit," vertelde ze opgewonden. "Die muziek, en dan die lichten... wat een feest! Dat had je niet in mijn tijd, hoor." En over de sfeer was ze al helemaal te spreken. "Volgens mij viel het heel erg mee met dat pillengebruik... iedereen was juist heel aardig!" Zo zie je hoe erg zij geïndoctrineerd was door de alle negatieve berichtgeving over dance de afgelopen twintig jaar. Als ik haar niet had uitgenodigd naar mijn feest had ze misschien nog steeds in de veronderstelling verkeerd dat housefeesten vergaarplaatsen zijn voor agressieve pillenslikkers. En had ze haar mening nog altijd moeten baseren op verzuurde verhaaltjes van gemarginaliseerde kleinkunstkapo's.

Want als het aan mensen als Maarten van Roozendaal ligt (die twintig jaar na de intrede van house nog steeds geen zak van dj's begrijpt, maar ons wel graag wijst op hun fascistoïde trekjes) wordt stadiontrance zo snel mogelijk bestempeld als ontaarde kunst en liefst nog verboden ook. Misschien dat de theaterzalen dan ook weer eens vol stromen. Eigenlijk zou Armin van Buuren, behalve gevierd dj ook meester in de rechten, onze dapp're strijder helemaal kapot moeten procederen voor zijn wanstaltige uitspraken. Maar die heeft het veel te druk met staande ovaties in ontvangst nemen.